پاسخ سید محمد خاتمی به سید محمد خاتمی

بصیرت:این روزها در کنار اتفاقات ریز و درشتی که در صحنة پر تب و تاب کشورمان رخ داده و هنوز در جریان است، سخن از ادعای «بحرانی بودن اوضاع کشور و ضرورت برگزاری همه پرسی در خصوص مشروعیت دولت منتخب ملت به عنوان راه برون رفت از بحران!» است که از سوی آقای محمد خاتمی و مجمع روحانیون مبارز و در راستای همان افاضات و اضافات آمریکاپسند و اسرائیل شادکن نامبرده طی سالیان اخیر مطرح شده است.[1] لازم دیده شد تا علاوه بر مواردی که در رد این افاضات بی اساس از سوی صاحبنظران متعهد به رشتة تحریر در آمده (از جمله، یادداشت آقای حسین شریعتمداری در کیهان، 30/4/88، ص.2 با عنوان «پیشنهاد خاتمی یا دستورالعمل مایکل لدین؟!»[2]) نکات دیگری را در این زمینه به استحضار خوانندگان برسانیم. قبل از هر چیز تذکر این نکته مقدماتی ضروری است که –همانگونه که آگاهان و بویژه شاهدان ماجراهای پرفراز و نشیب سالیان ابتدایی انقلاب و سالهای پرتب و تاب 58 تا 60 نیز یقیناً تصدیق می&zwnj;نمایند- آنچه در این ایام با آن مواجه هستیم چیزی نیست جز تکرار و بازتولید همان منازعات و دقیقاً&zwnj; با همان طرفین منازعه و همان آرایش! در واقع امروز نیز جدال همان جدال همیشگی میان معتقدان به اسلام فقاهتی و خط اصیل امام از یکسو و غرب&zwnj;زدگان و غرب باوران مدعی لیبرال دمکراسی از سوی دیگر و در یک کلام پیروان اسلام ناب محمدی (ص) از یکسو و هواداران اسلام مرفهان بی درد و اسلام آمریکایی از سوی دیگر است که تنها رنگ و لعاب آن و نیز جای برخی بازیگران آن عوض شد است و بعبارت دقیقتر برخی از سابقون و اعضای جناح اصولگرا و اسلام خواهان با گذشت سه دهه و به دلایل مختلف، خواه آلوده شدن به چرب و شیرین دنیا، خواه بی بصیرتی و انحراف فکری و عقیدتی و خواه حب نفس و حب جاه و مقام خواهی و غرور و تکبر از جناح حق بریده&zwnj;اند و مع الاسف با پیوستن به جبهة باطل شمشیر خود را علیه همان مرام و مکتب و آرمانهایی آخته&zwnj;اند که تا دیروز خود در صف نخست مدافعه و جانبازی در راه آن قرار داشتند و این رمز وصیت جاودانة آن پیر و مراد عشق و پدر کبیر ملت ایران است که اینگونه همگان را در طول تمام ادوار انذار و تنبه داد و فرمود: «میزان حال کنونی افراد است» و این است سر این دعای موجز اما پرمغز و پرمحتوا که «اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا» به قول سیدالشهدای مظلوم انقلاب اسلامی، آیت الله شهید بهشتی (در رنجنامة تاریخی خود خطاب به حضرت امام خمینی (ره) در تاریخ 22 اسفند 1359): دو بینش از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی با یکدیگر دچار تعارض تضاد شده و فتنه ها و تنشهای فراوانی از قبل این تعارض در جامعه ایجاد گردید: «یک بینش معتقد و ملتزم به فقاهت و اجتهاد، اجتهادی زنده و پویا و در عین حال سخت ملتزم به وحی و تعبد در برابر کتاب و سنت و در مقابل بینش خودباخته و واداده در برابر مظاهر تجدد زندگی به اصطلاح مدرنیسم غربی و از همه خطرناکتر التقاط زده و مذبذب و غیرشفاف که در پی اندیشه&zwnj;ها و برداشتهای بینابین که نه بکلی از وحی بریده است و نه انچنان که باید و شاید در برابر آن متعبد و پایبند» (نقل به مضمون) پس تعجب نباید کرد که دعوا همان دعوای قدیمی است و همانگونه که به قول امام- در پیام تاریخی پذیرش قطعنامه که از قضا در بیست و یکمین سالگرد آن قرار داریم-، «جنگ ما، جنگ حق و باطل، جنگ مستضعف و مستکبر، جنگ فقر و غنا و در یک کلام جنگ اسلام ناب محمدی (ص) با اسلام آمریکایی است که از آدم تا خاتم ادامه دارد»، دعواها و منازعات امروز ما نیز در واقع صورت دیگری از همان منازعه میان خط امام و حزب&zwnj;الله با لیبرالهای ذوب شده در آمریکا و خودباختگان غرب باور در خلال سالهای 58 تا 60 بوده است. و لذاست که از قضا شباهتهای عجیب و عبرت آموز فراوانی در این قضایا به چشم میخورد و گویا صدق این گزاره هر چه بیشتر عیان می&zwnj;گردد که «تاریخ تکرار می شود» و این فرمایش جاودان امیرالمؤمنین (ع) به عینه متجلی می&zwnj;شود که «هر آن کس که از تاریخ گذشتگان عبرت نیآموزد، پس خود عبرت آیندگان خواهد شد!» و ما در این مقال قصد داریم به بهانة بررسی ادعای بحران در جامعه و ضرورت برگزاری همه&zwnj;پرسی، یکی از همین عبرتهای تاریخی را برای خوانندگان عزیز و فهیم تبیین نماییم باشد که بنوبة خود درس عبرتی و مایة هوشیاری گردد، ان شاالله: در ابتدای سال 1360، درست در فضایی مشابه فضای همین روزها و به دنبال شدت گرفتن اختلافات میان بنی&zwnj;صدر و نخست&zwnj;وزیر مکتبی، شهید رجایی و نیز اختلاف میان بنی&zwnj;صدر و مجلس شورای اسلامی و بلاتکلیف ماندن برخی از وزارتخانه&zwnj;ها، بنی&zwnj;صدر با طرح شعار «بن&zwnj;بست» و «رفراندم» می&zwnj;کوشید آنها را پلی برای رسیدن به اهدافش کند! از این رو چنین مطرح کرد که «کشور به بن بست رسیده! و سالم ترین راه بدون بحران این است که همه موافقت کنند تا به مردم مراجعه کنیم و با رأی عمومی، آنچه باید بشود، بشود.»[3] وی در توجیه پیشنهاد خود با عوام فریبی خاصی می&zwnj;گفت: «اگر میزان رأی ملت است در یک محیط آرام، این مردم را عاقل و بالغ و هوشیار تلقی بکنند و جواب معقول بدهند والا ناسزا گفتن ما را از میدان به در نمی&zwnj;کند، من مشیرالدوله نیستم که در بروم. اگر میزان رأی ملت است و من به عنوان رئیس جمهور موقعیت خودم را در خطر می&zwnj;بینم، حق دارم پیشنهاد بکنم این میزان اظهار بشود یا خیر؟ اگر چنین حقی دارم، آقا جواب من تهدید است؟ ما در این جمهوری پذیرفته&zwnj;ایم که انقلاب کردیم. برای این که رژیمی سر کار بود که مردم را به حساب نمی&zwnj;آورد و رأی آنها را نمی&zwnj;پذیرفت. ما گفتیم نه، مردم حق دارند و کشور مال مردم است، میزان هم رأی مردم است... خوب اگر این این طور است، بگذارید رأی مردم معلوم بشود.»[4] پس از طرح این ادعا، روزنامه&zwnj;های زنجیره&zwnj;ای وارد ماجرا شدند و با حمایت همه&zwnj;جانبه از این پیشنهاد، چنین وانمود کردند که تنها راه نجات کشور از «بن&zwnj;بست»، مراجعه به آرای عمومی است. یک روز پس از این پیشنهاد، روزنامه میزان، وابسته به نهضت آزادی نوشت: «برای حل مسائل کشور، به آرای عمومی مراجعه کنیم.»[5] پس از آن، نشریه رنجبر نیز با بنی&zwnj;صدر و روزنامه&zwnj;های همفکر او هم&zwnj;آوا شد و نوشت: «به اعتقاد ما این رفراندم فرصتی خواهد بود تا بار دیگر مردم ما که تنفر کامل خود را از دار و دسته مستبد حاکم کنونی به طور روزمره نشان می&zwnj;دهند، خواست و عزم خود را به حراست از استقلال و آزادی و دیگر دستاوردهای انقلاب وسیعاً اعلام و برکناری دولت رجایی و سرنگونی دستگاه مستبدین حاکم را رسماً خواستار شوند.»[6] در پاسخ به این دعاوی زیاده&zwnj;خواهانه و غیرقانونی، حضرت امام به صراحت موضعگیری نموده و در سخنرانی تاریخی خود در مورخ 6 خرداد 1360 (همان سخنرانی معروف «غلط می&zwnj;کنی قانون را قبول نداری! قانون تو را قبول ندارد!» که این ایام و در جریان اغتشاشات و قانون شکنیهای آشوبگران سبز و در پاسخ به زیاده خواهیهای رهبر آنان، میرحسین موسوی بیشتر شنیدیم) فرموده بودند: «ملت ایران رأى داده است به جمهورى اسلامى؛ هرچه زحمت داشته و توان داشته است در طَبق اخلاص گذاشته است، گفته ما اسلام را مى&rlm;خواهیم؛ شما اگر با اسلام بد هستید، خوب تشریف ببرید اروپا و امریکا و هرجا دلتان مى&rlm;خواهد، آنجا زندگى کنید! یا همین جا زندگى کنید و اگر ملت را مى&rlm;خواهید، هى نگویید که «ملت با من است»، «ملت با من است». ملت با اسلام است. نه با من است و نه با شما و نه با دیگرى. من اگر یک کلمه&rlm;اى بر خلاف اسلام بگویم، همین ملت مى&rlm;ریزند و من را از بین مى&rlm;برند. ملت اسلام را مى&rlm;خواهد. ملت شخص نمى&rlm;خواهد. شخص&zwnj;پرست&rlm; نیست ملت. ملت مى&rlm;خواهد که قوانین اسلام دراین مملکت پیاده بشود. ملت این همه زحمت کشیده است که دین اسلام را برقرار کند در یک مملکتى که صدها سال و در این اخیر پنجاه سال کوشش شد به اینکه اسلام را کنار بگذارند؛ کوشش شد به اینکه روحانیت را کنار بگذارند و تضعیف کنند. ملت روحانیت را به تَبع اسلام مى&rlm;خواهد. اگر- خداى نخواسته- روحانى هم برخلاف اسلام بکند، آن هم یک ساواکى است. فرقى نمى&rlm;کند. بدتر از ساواکى هم هست! این معناها را از گوشهایشان بیرون کنند آقایان که این مردم دیگر از جمهورى اسلامى کنار رفته&rlm;اند! خیر، شماها کنار رفته&rlm;اید. شما خودتان را علاج کنید. مرضهاى باطنیتان را علاج کنید که ننویسند که این مملکت دیگر رفته از بین! این مملکت از بین نرفته؛ و این جمهورى اسلامى هم سر جاى خودش هست؛ و این مردم هم دنبال جمهورى اسلامى هستند؛ و این مردم هم از مجلس، مادامى که مجلس بر طریقه اسلام باشد، و از دولت، مادامى که دولت بر طریقه اسلام باشد، و از رئیس جمهور، مادامى که رئیس جمهور در طریق اسلام باشد، طرفدارى مى&rlm;کنند. هر کدامتان بلغزید، مردم دیگر از شما طرفدارى نمى&rlm;کنند. براى اینکه مردم اسلام را مى&rlm;خواهند. امر دایر مى&rlm;شود بین من، و پیغمبر اکرم؛ کدام مسلمان است که ترجیح بدهد من را؟ امر دایر مى&rlm;شود بین شما، و اسلام؛ کدام مسلمان است که شما را بر اسلام ترجیح بدهد؟ این خیالها را از کله هایتان بیرون کنید که الان اگر وضعى بشود، مردم دیگر آن مردم نیستند! مردم اسلام را مى&rlm;خواهند. تا آخر هم مى&rlm;خواهند. این قلمها یک قدرى ملاحظه بکنند این مسائل را. همین&rlm;طور مى&rlm;نشینند توى خانه هایشان حکم مى&rlm;کنند ملت این طورى است! خوب، ملت اینهاست که شما مى&rlm;بینید که در کوچه و بازار و آنهایى که در جنگ هستند و آنهایى که هر روز مى&rlm;آیند و مى&rlm;گویند که ما مى&rlm;خواهیم برویم جنگ. ملت من و تو نیستیم! ملت آنها هستند. میزان آنها هستند. هى ننشینید و بگویید که مردم چه شده&rlm;اند؛ مردم دیگر مأیوس شدند؛ مردم کذا شدند. نخیر، مردم از اسلام مأیوس نمى&rlm;شوند. کارهاى ما هم هر کدام فاسد است، مى&rlm;گویند کار تو فاسد است، ولى ما جمهورى اسلامى را مى&rlm;خواهیم . یک قدرى قلمها را کنترل کنید. یک قدرى حفظ کنید خودتان را. این قدر تبعیت از هواى نفس نکنید. این قدر تبعیت از شیطان نکنید. مسائل را یک مسائل صحیح طرح بکنید. مسائل فاسد طرح نکنید. نگویید هى که ما حالا دیگر باید چه بکنیم؛ حالا باید چه بشود!» سپس حضرت امام در خصوص ادعای بن بست و بحران در جامعه –که لقلقة زبان لیبرالهای آن روز و بعبارت روشنتر اسلاف همین تجدیدنظرطلبان مدعی اصلاحات امروز! بود- ضمن تأکید بر ضرورت پایبندى همه به قانون، می&zwnj;فرمایند: «من همیشه میل دارم که همه طبقاتى که هستند، همه کسانى که در صحنه&rlm;ها حاضر هستند همه با هم بنشینند اصلاح کنند مسائل را. هى ننشینند آن از آن&rlm;ور بخواهد او را از بین ببرد، او از آن&rlm;ور بخواهد که او را از بین ببرد؛ و مسئله را به بن بست برسانند و مملکت را به بن بست. شما به بن بست رسیدید! اشتباه مى&rlm;کنید. مملکت اسلام که به بن بست نمى&rlm;رسد! همین مردم، همین پیرزنها و پیرمردها و جوانها و بچه&rlm;ها، از این بن بستها بیرون مى&rlm;آورند این مملکت را. شماها به بن بست رسیدید!، مى&rlm;گویید خوب، چه بکنیم؛ بگذارید اسلام نباشد تا ما باشیم! بگذارید ایران نباشد، شما ایستاده&rlm;اید تا پاى اینکه ایران نباشد! دست بردارید از فضولیها! براى خدا کار بکنید. براى خدا آرامش بگیرید. براى خدا دعوت به آرامش بکنید. براى خدا توى سر هم نزنید. این قدر هى مى&rlm;گویند آقایان- چند روز پیش از این آقاى حجتى[7] آمده بودند اینجا- که ما مى&rlm;خواهیم یک جمعیتى درست کنیم. جمعیت «وحدت» و کذا. گفتم آقا این نمى&rlm;شود. شما مى&rlm;بینید که اگر درست کنید چند تا جمعیت هم، جمعیت فرض کنید که چه درست مى&rlm;شود با این حرفها درست نمى&rlm;شود، نه با مصاحبه درست مى&rlm;شود؛ نه با چى. بله، خصوصى بنشینید با هم چه بکنید. بترسید از اینکه یک وقت یک انفجارى حاصل بشود و همه ما را به باد فنا بدهد. از این بترسید شما! مغرور نشوید به اینکه من آن هستم که فلان کار، چیز بود!، رستم یلى بود در کذا! مغرور نشوید. این مردم اسلام را مى&rlm;خواهند. اگر پایتان را از اسلام کنار بگذارید این طلبه&rlm;اى که اینجا نشسته با کمال قوا با شما مخالفت مى&rlm;کند. همه ملت اسلام هم اسلام را مى&rlm;خواهند. من اول سال به آقایان عرض کردم که این سال خوب است سال اجراى قانون باشد. باید حدود معلوم بشود. آقاى رئیس جمهور حدودش در قانون اساسى چه هست، یک قدم آن&rlm;ور بگذارد من با او مخالفت مى&rlm;کنم. اگر همه مردم هم موافق باشند، من مخالفت مى&rlm;کنم. آقاى نخست وزیر حدودش چه قدر است، از آن حدود نباید خارج بشود. یک قدم کنار برود با او هم مخالفت مى&rlm;کنم. مجلس حدودش چه قدر است، روى حدود خودش عمل کند. شوراى نگهبان حدودش چه قدر است؛ قوه قضاییه حدودش چى است؛ قوه اجرائیه. قانون معین شده است. نمى&rlm;شود از شما پذیرفت که ما قانون را قبول نداریم. غلط مى&rlm;کنى قانون را قبول ندارى! قانون ترا قبول ندارد. نباید از مردم پذیرفت، از کسى پذیرفت، که ما شوراى نگهبان را قبول نداریم. نمى&rlm;توانى قبول نداشته باشى.» و خلاصه کلام امام اینکه: «اشتباه می&zwnj;کنید، شما به بن&zwnj;بست رسیده&zwnj;اید، مملکت اسلام به بن&zwnj;بست نمی&zwnj;رسد. ملت، من و تو نیستیم، ملت آنها هستند که در جبهه هستند، در کوچه و بازار هستند. اگر پا از اسلام کنار بگذارید، این کاسب&zwnj;ها که اینجا نشسته&zwnj;اند، با تمام قوا با شما مخالفت می&zwnj;کنند.»[8] شهید بهشتی نیز در مصاحبه&zwnj;ای اظهار داشت: «در قانون اساسی وظایف و اختیارات رئیس جمهور مشخص شده است و هرجا توضیح و تفصیل لازم باشد، باید از طریق قوانین مفصلِ مصوب مجلس شورای اسلامی، نقاط مجمل آن روشن شود و هرجا از نظر انطباق با قانون اساسی با ابهام روبرو شدند، باید شورای نگهبان نظر دهد و در این رابطه، نه برداشت و نظر رئیس جمهور ملاک است و نه دیگران... هرجا در فهم و برداشت قانون اساسی نظراتشان با مجلس مغایر باشد، طبق قانون اساسی رأی شورای نگهبان قطعی است و نباید ایشان یا مجلس روی رأی خود پافشاری کنند. این مطلب، همان بیان روشن امام امت است.»[9] هیئت حل اختلاف سه قوه نیز طی بیانیه&zwnj;ای سخنان بنی&zwnj;صدر را محکوم کرد و نوشت: «طرح اینگونه مسائل توسط مسئولان و درج آن توسط روزنامه&zwnj;ها، ممکن است در ذهن کسانی که این توهم را به وجود آورد که بحران و بن&zwnj;بست وجود دارد، در صورتی که در کشور اسلامی با داشتن نظام قانونی مورد حمایت عموم مردم، هرگز بن&zwnj;بستی وجود نخواهد داشت.»[10] مرحوم آیت&zwnj;ا... ربانی املشی نیز در پاسخ به اظهارات بنی&zwnj;صدر اظهار داشت: «پیش کشیدن مسأله رفراندم یک مسئله غیرقانونی است، اگر بناست که سال 60، سال قانون باشد، چرا کسانی که از این امر حمایت می&zwnj;کنند، خود از این مسأله غمض عین می&zwnj;کنند و برخلاف قانون امری را پیشنهاد می&zwnj;کنند. قانون اساسی، رفراندوم را در موارد خاصی پیش&zwnj;بینی کرده است و رفراندوم تنها باید در همان موارد باشد. اگر ما بخواهیم از محدوده قانون اساسی تجاوز کنیم و تقاضایی جز تقاضای اجرای قانون اساسی داشته باشیم، جز اعتراض سیاسی و نظارت شخصی را بر مردم تحمیل کردن، نام دیگری نمی&zwnj;تواند داشته باشد... کسی تردید ندارد که آقای رئیس جمهور طرفدارانی دارد و باز کسی تردید ندارد که بعضی گروه&zwnj;های سیاسی فعلاً مصلحت می&zwnj;دانند که زیر چتر آقای رئیس جمهور باشند و اگر رفراندومی باشد، یقیناً این جمعیت به حمایت از آن رفراندوم برخواهند خواست. اما از این طرف، یک اکثریت ملت آن مردمی که انقلاب کرده&zwnj;اند، آن مردمی که شهید داده&zwnj;اند، آیا آرام می&zwnj;نشینند و اگر بخواهند آرام ننشینند، آیا جز این معنی است که فعلاً از دشمنان خارجی صرف نظر کنند و آن را نادیده بگیرند و به مبارزات داخلی بپردازند؟ آیا سزاوار است، کسی مردم را دعوت کند که بیایند از این همه دشمن خارجی که فعلاً با ما مشغول مبارزه هستند، غمض عین کنیم و به آنها اجازه هرگونه فعالیت بدهیم و به اختلافات داخلی بپردازیم؟!»[11] اما از همة اینها جالب توجه&zwnj;تر و خواندنی تر موضع آقای سید محمد خاتمی در برابر پیشنهاد مزورانه و عوامفریبانة آن روز بنی&zwnj;صدر در خصوص رفراندم است که در واقع مقصود اصلی این نوشتار نیز توجه به همین فراز از تاریخ بعنوانی یک عبرت تاریخی می&zwnj;باشد! بد نیست خوانندگان و به ویژه جوانان عزیزی که احیاناً&zwnj; به دلیل سن پایین خود آنچنان که باید و شاید از تاریخ پرفراز و نشیب 30 سال اخیر مطلع نشده&zwnj;اند، بدانند که این آقای خاتمی که امروز سردمدار جریان القای بحران و تفرقه&zwnj;افکنی در جامعه گردیده و در راستای تحقق منویات دوستان غربی و تئوری پردازان آمریکایی خود! دیکتاتورمآبانه به نفی عامدانه همه&zwnj;پرسی باشکوه ملت در 22 خرداد و ششمین «نه» قاطع ملت به جریان تجدیدنظرطلب متبوع وی و شکست مفتضحانة مدعیان اصلاحات برآمده و در صدد فرافکنی و انتقال بحران مشروعیت و بن بست شکنندة حاکم بر جریان لیبرالهای تجدیدنظرطلب به کل جامعه بوده و در این راستا پیشنهاد بی پایه و اساس و غیرقانونی برگزاری همه&zwnj;پرسی دربارة مشروعیت دولت منتخب ملت! را مطرح کرده است (آنهم در حالی که چشمان خود را بر انتخابات شکوهمند اخیر و حماسة حضور 40 میلیونی ملت که بنا به اذعان خود همین حضرات-البته قبل از برگزاری انتخابات- خود بمثابه یک رفراندم تمام عیار و وزن کشی حقیقی بوده، بسته است!)، در سال 60 و در مقام نمایندگی ولی فقیه در روزنامه کیهان طی سه شماره «یادداشت» در این روزنامه، با اشاره به پیشنهاد بنی صدر، هرگونه بن&zwnj;بست را منتفی دانسته و در رد ادعای بنی صدر چنین نوشته بود: «احترام به افکار و آرای عمومی، گردن نهادن به قانون مورد قبول مردم است و هرگونه وسیله&zwnj;سازی از افکار عمومی با ایجاد جو کاذب تبلیغاتی ، پشت کردن به مردم و بی احترامی به آرای آنان است. طرح مسأله&zwnj;ای به نام «بن&zwnj;بست» نیز چیزی جز یک هیاهو که به ایجاد جو، آنگاه سوء استفاده از احساسات مردم می&zwnj;انجامد، نیست، زیرا: اولاً، بن&zwnj;بست در جایی است که ملاک مشترک برای رفع اختلاف و کشف حق و باطل وجود نداشته باشد؛ در حالی که قانون اساسی، این خونبهای گرانقدر شهیدان اسلام که به تصویب امت و تأیید امام رسیده است، در دست ماست. چرا ما به خود حق می&zwnj;دهیم که تمام ملت را در خود خلاصه شده ببینیم و اختلاف میان مسئولان رده بالا را اختلاف میان مردم به حساب آوریم و سختگیری&zwnj;های غیرقانونی خود را به صورت یک «بن&zwnj;بست» معرفی کنیم و برای شکستن این بن&zwnj;بست موهوم بر روی قانون اساسی پل بزنیم؟! ثانیاً، در ورای قانون، امام امت هست که مشروعیت قانون و مقامات قانونی نیز مرهون رهبری اسلامی اوست. رهبری که در نفس&zwnj;گیرترین تنگناها با موضع&zwnj;گیری&zwnj;های قاطع خویش، انقلاب را به پیش رانده است و حضور او در صحنه، حتی به نیرومندترین قدرت&zwnj;های شیطانی روزگار که تمام تلاش خویش را مصروف در بند نگه داشتن ایران می&zwnj;کردند، اجازه نداده است که برای این مردم و این انقلاب «بن&zwnj;بست» ایجاد کنند؛ چرا نتواند با اتکا به پشتیبانی بی&zwnj;دریغ این مردم، مشکلات این چنانی را که پاره&zwnj;ای ان را «بن&zwnj;بست» به حساب می&zwnj;آورند، از سر راه بردارد؟! تا امام هست و قانون اساسی وجود دارد، بن&zwnj;بستی پیش روی ملت نیست. بن&zwnj;بست هنگامی به وجود می&zwnj;آید که پیوند میان امام و ملت را بگلسند و قانون را از اعتبار بیندازند.»[12] وی سپس راهکار قانونی برای خروج از بن&zwnj;بست را ارائه می&zwnj;دهد و می&zwnj;گوید: «هنگامیکه اختلاف ناشی از ابهام در قانون اساسی باشد، به حکم همین قانون و به استناد رأی مردم و تصویب امام، تنها شورای نگهبان است که با تفسیری که به دست می&zwnj;دهد، می&zwnj;تواند تکلیف را روشن کند و هیچ کس و هیچ مقام دیگر حق صدور حکم در این باره را ندارد و اگر حکمی از سوی شورای نگهبان صادر شد، هیچ کس نباید از آن سرباز زند... و احترام به رأی ملت، دقیقاً گردن نهادن به مصوبات آن چنانی است.»[13] اشباه نکنید! اینها نوشتة آقای حسین شریعتمداری در پاسخ به ادعاهای گزاف و متکبرانه و غیرقانونی امروز آقای محمد خاتمی مبنی بر ضرورت برگزاری همه&zwnj;پرسی دربارة مشروعیت دولت منتخب 25 میلیون نفر در انتخابات حماسیِ با حضور 40 میلیون ایرانی آنهم تحت نظر نهاد بیطرفی! مانند مجمع تشخیص مصلحت! نیست!! بلکه دقیقاً و عیناً پاسخی است که آقای محمد خاتمی به ادعای غیرقانونی آن روز بنی&zwnj;صدر و در واقع به ادعای غیرقانونی امروز خود داده است!!؟ فاعتبروا یا اولی الابصار! البته ناگفته نماند که سرانجام ملت ایران در یک رفراندم عملی شرکت جست و از مجلس و مسئولان قضایی خواستند تا عدم کفایت سیاسی بنی&zwnj;صدر را اعلام و او را به دلیل خیانت&zwnj;هایش محاکمه کنند و پس از حرکت مردمی، مجلس تشکیل شد و به طرح عدم کفایت رئیس جمهور رأی مثبت داد ودر نتیجه، خط آمریکا در کشور شکست سختی خورد و مردم نشان دادند که هرگز به بن&zwnj;بست نخواهند رسید. پی&zwnj;نوشت: در نگارش این مقاله از کتاب «بازخوانی پروندة یک رئیس جمهور (بنی&zwnj;صدر)»، نوشتة محقق ارجمند حجت الاسلام قاسم روان&zwnj;بخش، دفتر جریان شناسی تاریخ معاصر، چاپ اول، آذر 1382، (فصل 8: پیشنهاد رفراندم و مراجعه به آرای عمومی، صص. 85-79)استفاده شده است که مطالعه&zwnj;ی کل کتاب توصیه می&zwnj;شود. پی نوشتها: [1]http://www.rajanews.com/detail.asp?id=24407 [2]http://www.kayhannews.ir/880430/2.htm#other204 [3]- روزنامة انقلاب اسلامی (روزنامة خود بنی&zwnj;صدر)، 30 اردیبهشت 60، تیتر یک. [4]- روزنامه کیهان، 10 خرداد 60، ص 10 [5]- روزنامه میزان: 31 اردیبهشت 60، تیتر یک [6]- نشریه رنجبر: ش 182، سال 1360 [7]- احتمالاً اشارة امام به آقای محمد جواد حجتی کرمانی، نمایندة آن روز مجلس و یکی از حامیان رئیس جمهور وقت می&zwnj;باشد. [8]- کیهان:7 خرداد 60. [9]- کیهان:21 خرداد 60، ص 14. [10]- کیهان:12 خرداد 60. [11]- روزنامه جمهوری اسلامی: 18 خرداد 60، ص5. [12]- روزنامه کیهان: 1 خرداد 60. [13]- روزنامه کیهان: 14 خراد 60.

صفحه نخست

بین الملل

سیاسی

چند رسانه ای

اقتصادی

فرهنگی

حماسه و جهاد

دیدگاه

آذربایجان غربی

آذربایجان شرقی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

بوشهر

تهران بزرگ

چهارمحال و بختیاری

خراسان جنوبی

خراسان رضوی

خراسان شمالی

خوزستان

کهگیلویه و بویراحمد

زنجان

سمنان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

صبح صادق

صدای انقلاب

صفحات داخلی

پاسخ سید محمد خاتمی به سید محمد خاتمی