مدیر مسئول روزنامه کیهان با بیان این که اگر طرفین (ایران و 1+5) در یک نقطه متوقف شوند، برای غرب یک امتیاز محسوب می شود گفت: به زعم غرب برای ایران هم این مسئله یک امتیاز است، چون از صدور قطعنامه سوم جلوگیری شده است. حسین شریعتمداری، مدیر مسئول روزنامه کیهان در گفت وگو با خبرنگار انرژی هسته ای خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در خصوص این که آیا پیشنهاد «تایم اوت» محمد البرادعی و آنچه به نقل از رسانه های غربی به عنوان پیشنهاد خاویر سولانا به ایران مطرح شده است را در یک راستا و تکمیل کننده یکدیگر می دانید، اظهار داشت واقعیت این است که این دو پیشنهاد تفاوت هایی با یکدیگر دارند. وی در ارزیابی از تحولات هسته ای ایران به ویژه پس از مذاکرات اخیر دکتر لاریجانی و سولانا تصریح کرد: آنچه الان اروپایی ها و 1+5 در قالب طرح به دنبال آن هستند، این است که دو طرف در جایی که قرار دارند، متوقف شوند تا مذاکرات برای رسیدن به یک تفاهم مشترک انجام شود. یعنی ایران به گسترش تجهیزات هسته ای ادامه ندهد و از سویی پرونده هسته ای ایران در وضعیت قبل از قطعنامه سوم تحریم، در شورای امنیت متوقف شود. وی در ادامه تاکید کرد: هدف ایران از داشتن غنی سازی داشتن این حد از فعالیت های هسته ای نبوده است، بلکه هدف، داشتن چرخه کامل سوخت هسته ای بوده است. شریعتمداری افزود: برای این هدف باید تعداد سانتریفیوژها را به سطح صنعتی برسانیم که در حال حاضر در مرحله ای فراتر از نیمه صنعتی و قبل از صنعتی قرار داریم. این روزنامه نگار با توجه به توسعه تاسیسات و فعالیت های صلح آمیز هسته ای گفت: غرب به خوبی درک کرده است که بحث درباره تعلیق غنی سازی به بایگانی سپرده شده است. وی با اشاره به اقدامات غرب در جهت منصرف کردن ایران از فعالیت های هسته ای اش، گفت: آنها از این طرف قطعنامه علیه ایران صادر می کنند به این امید که با صدور قطعنامه فضای داخلی ایران متشنج شود به ویژه از صدور این قطعنامه ها به دنبال ایجاد اختلاف نظر در میان گروه های مختلف در داخل ایران بوده اند. اما این اختلاف نظرها روی نداد و یکپارچگی در داخل حفظ شد. بنابراین آنها باید در گامی رو به جلو پیشنهاد جدیدی را مطرح می کردند. وی در خصوص پیش نویس قطعنامه سوم تحریم علیه ایران تصریح کرد: این پیش نویس مسئله هسته ای ایران و مذاکرات پیرامون آن را وارد فاز جدیدی می کند که بر این اساس واکنش ایران نیز برای غرب شناخته شده نمی باشد. معتقدم برای آنها وارد شدن به این مرحله (تصویب قطعنامه سوم) ریسک بزرگی است که به تعبیر خودشان 50، 50 است. وی ادامه داد: آنها به خوبی این قاعده مهم را در روابط بین الملل می دانند که برای دست زدن به یک ریسک باید حداقل احتمال 70 درصد موفقیت را بدهند اما در حال حاضر افق پیش رو برای آنها گنگ و مبهم است و ارزیابی دقیق و قابل اتکایی از واکنش ایران به قطعنامه بعدی ندارند به ویژه این که ایران دو قطعنامه قبلی را غیر قانونی می داند. شریعتمداری در پاسخ به این سؤال که آیا رویکرد غرب همچنان بر پیگیری سیاست «هویج و چماق» علیه ایران است؟ گفت: در مقطع کنونی این سیاست را کمی متفاوت دنبال می کنند که معتقدم نوعی سیاست «بهت و شوک» است، یعنی سایه ای از وحشت را ایجاد می کنند، اما هیچ وقت به آن سمت نمی روند، مثل سیاست نه جنگ، نه صلح؛ یعنی مشخص نیست که می خواهند بجنگند یا صلح کنند.