1-یکی از نهادهای اساسی نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران مجمع تشخیص مصلحت می باشد. مجمعی که مأموریت ذاتی او تشخیص و تمییز مصلحت از غیرمصلحت می باشد. بعنوان مثال اگر مصوبه ای از مصوبات مجلس شورای اسلامی به خاطر مخالفت صریح آن با شرع مقدس اسلام و همچنین قانون اساسی کشور از سوی شورای محترم نگهبان رد شده و مجلس نیز روی عقیده و نظر خود مصر باشد چنین مصوبه ای به مجمع تشخیص مصلحت فرستاده می شود که مجمع پس از تشکیل جلسه و کار کارشناسی روی موضوع و شور و مشورتهای فراوان نهایتا مصلحت را یا در تأیید نظر شورای محترم نگهبان می بیند و یا تأیید مصوبه مجلس محترم شورای اسلامی و در هر دو صورت به مصلحت عمل کرده است. و هرگز نمی توان مجمع را به خاطر در نظر گرفتن مثلا نظر شورای نگهبان حقیقت گرا و در صورت تأمین نظر مجلس مصلحت گرا نامید. به عبارتی دیگر در اینجا تفکیکی میان حقیقت و مصلحت نیست و حقیقت همان است که مصلحت تبیین می کند و از پشت عینک مصلحت دیده می شود. و منبع چنین تشخیصی نیز خردجمعی است. یعنی در مجمع تشخیص مصلحت این خردجمعی است که مصلحت را از غیرمصلحت تمییز و تشخیص می دهد.2-رزمنده ای در میدان جنگ هم مسلح به سلاح سرد است و هم مسلح به سلاح گرم و نحوه استفاده از این سلاحها نیز در اختیار خرد و عقل ذاتی اوست. یعنی این خرد و عقل این رزمنده است که تشخیص می دهد آیا در این لحظه و در این وضعیت پیش آمده مصلحت در استفاده از سلاح سرد است یا گرم چنین رزمنده ای هرکجا که مصلحت ببیند از سلاح سرد استفاده خواهد کرد و در صورتی که مصلحت را چیز دیگری ببیند از سلاح گرم حال سؤال اینست که مگر می توان آن زمان که این رزمنده از سلاح سرد استفاده کرده است او را حقیقت گرا و آن زمان که از سلاح گرم استفاده کرده است او را مصلحت گرا نامید؟ بدیهی است که هرگز چنین قضاوتی نمی توان نمود چرا که در هر دو وضعیت این رزمنده مصلحت را در نظر گرفته و مطابق آن عمل کرده است.3-امام حسین(ع) مصلحت جامعه اسلامی را در قیام و امام حسن(ع) همین مصلحت را در صلح مقطعی با معاویه دیدند حال سؤال این است که مگر می شود یکی از این امامان بزرگوار را به خاطر انتخاب گزینه جنگ حقیقت گرا و دیگری را بعلت انتخاب گزینه صلح مصلحت گرا نامید مگر نه این است که هر دوی این امامان بزرگوار در انتخاب 2گزینه جنگ و صلح مقطعی مصلحت جامعه اسلامی را در نظر گرفته اند. همچنین حضرت علی(ع) در مقطعی از عمر شریفشان مصلحت جامعه اسلامی را در سکوت خویشتن دیدند و در مقطعی دیگر از عمر مبارک خود همین مصلحت را در جنگ با معاویه حال سؤال این است که مگر می توان زندگی این امام معصوم علیه السلام را به 2بخش مجزا تقسیم کرد و گفت که ایشان در مقطعی از عمر شریف خود مصلحت اندیش بوده اند و در مقطعی دیگر حقیقت گرا.4-حاکم حکومت اسلامی برای اداره حکومت و مملکت اسلامی و فائق آمدن بر مشکلات پیش رو و بازکردن گره های موجود همواره 2سلاح عمده و کارآمد در اختیار دارد: 1-احکام اولیه 2-احکام ثانویه و وظیفه حاکم اسلامی تشخیص این نکته است که در مورد رخداد پیش آمده آیا مصلحت در انتخاب احکام اولیه است و عمل براساس آن یا در انتخاب احکام ثانویه و باز عمل براساس آن. به عبارتی تشخیص این نکته که آیا این گره موجود با سرانگشت احکام اولیه باز خواهد شد و یا با سرانگشت احکام ثانویه. چه آن هنگام که حاکم حکومت اسلامی گزینه احکام اولیه را انتخاب می کند و چه آن زمان که گزینه احکام ثانویه را مدنظر قرار می دهد در هر دو صورت به مصلحت عمل کرده است و به هیچ وجه نمی توان حاکم حکومت اسلامی را به خاطر انتخاب گزینه اول حقیقت گرا و در صورت انتخاب گزینه دوم مصلحت گرا نامید. و بر این مبنا قضاوت کرد که مثلا یک فقیهی در زندگی خود مصلحت گرا بوده است و فقیه دیگر حقیقت گرا. و یا اینکه یک حاکم اسلامی در مقطعی از دوران حکومت خود بیشتر جانب حقیقت را گرفته است و در مقطعی دیگر از دوران حکومت خود جانب مصلحت را. چرا که یک فقیه و یک حاکم اسلامی در انتخاب هر کدام از این دو گزینه همواره براساس مصلحت جامعه عمل می کند و بس.5-به اعتقاد نگارنده دوستان محترمی که این روزها بعضی مباحث را در زمینه حقیقت گرایی و مصلحت اندیشی مطرح نموده اند انسانهای پاکدلی بوده اند که در فهم مفهوم مصلحت ره به خطا برده و دچار مشکل شده اند و یا اینکه مصلحت اندیشی یک فقیه عادل و یک مجتهد جامع الشرایط را که بار سنگین زعامت و رهبری امور مسلمین جهان را بدوش می کشد و همواره در مشکلات پیش رو مصلحت جامعه اسلامی و جهان اسلام را مدنظر قرار می دهد چنین مصلحتی را از جنس مصلحت اندیشی حاکمان جور و ظلم و سران استبداد و استعمار و نیز مصلحت اندیشی سیاستمداران غربی که در آن فقط و فقط مصلحت باندی و گروهی و حزبی و منافع جناحی دیده می شود یکی دانسته و آنگاه چنین قضاوتی کرده اند وگرنه اگر اینگونه دوستان ابتدا واژه مصلحت را خوب حلاجی کرده و جنس مصلحت اندیشی یک مجتهد عادل جامع الشرایط را از جنس مصلحت اندیشی سیاستبازان جدا ساخته و جدا دیده بودند هرگز چنین سخنانی را بر زبان نمی راندند. امید آنکه خداوند تبارک و تعالی با کشتی فضل خود همگی ما را به ساحل امن تقوا، انصاف و درک و فهم صحیح مسائل و مفاهیم رهنمون سازد.