پرهیزکاری در سیاست

صالح اسکندری

ماه مبارک رمضان نزدیک است و حلاوت حلول این ماه پر برکت تا چند روز دیگر به کام ملت های مسلمان می نشیند.
برای نخبگان سیاسی ماه رمضان فرصت خوبی برای تمرین” تقوای سیاسی “ و “پرهیزکاری در سیاست” است . تقوای سیاسی حلقه گمشده ای درساحت سیاست عصر حاضر است که هرآن کس آن رابیابد از شداید برون شود وخداوندیک نوع آسانی در کار اوقراردهد. “ومن یتق الله یجعل له مخرجا... ومن یتق الله یجعل له من امره یسرا”( سوره طلاق آیات 2و4) پرهیزکاری در سیاست یعنی خداترسی درسیاست ومراقبت از گفتار وکردار ودر نهایت صیانت الهی از جمیع شئون رفتار سیاسی.
بسیاری از مشکلات جوامع بشری در چند قرن گذشته به دلیل
بی تقوایی و آزمندی رهبران اجتماعی و سیاسی بوده که کسب قدرت را هدف اصلی و غایی خود در سیاست ورزی قلمداد کردند و می کنند.
مولای متقیان (ع) وشهیدمحراب رمضان که نمونه اعلای تقوای سیاسی را در5 سال حکومت خود وسال های سکوت پیش ازحکومتشان به نمایش گذاشتند درمقام توصیه به پارسایی می فرمایند:” سفارش می کنم شما رابه ترس از خدایی که آفرینش تان را آغاز فرمود وبازگشتتان بدو خواهد بود. روایی حاجت شمااز اوست ونهایت رغبتتان به درگاه اوست. مقصد راه شما به پیشگاه او منتهی می شود وپناهگاهتان سایه رحمت او بود. داروی درد دلهاتان ترس ازخداست وترس ازخدا موجب بینایی درون های کور شماست ودرمان بیماری کالبدهاتان و زداینده فساد سینه هاتان ... پس فرمانبرداری خدا راپوشش جان کنید... وبرسر همه کارهاتان امیرش نمایید.” (نهج البلاغه،خطبه 198)
حضرت امیر (ع) درمواردمتعدد اعلام می کندکه حکومت پیش من هیچ ارزشی ندارد مگر اینکه درپرتو آن بتوانم به تکالیف الهی خود عمل کنم . به نظر ایشان هدف وسیله راتوجیه نمی کند و مسلمان برای هیچ هدفی نمی تواندازصراط مستقیم الهی منحرف شود.تمرین چنین نگرشی توسط اصحاب سیاست درکشور ما مستلزم آزادی از هرگونه رقیت واعتیاد فکری وپرهیز از
کوته نظری هایی است که منافع حزبی وجناحی را برآرمان بلند “ خدمت به مردم واحقاق حقوق مظلومان” ترجیح می دهد.
حیات سیاسی طیبه نخبگان به تاسی از مولای متقیان(ع) تنها با پرهیزکاری در سیاست محقق خواهد شد. پرهیزکاری در سیاست ترجمان عقلانیت معطوف به عبادت و تعالی است.
امیر المومنین (ع) در نامه به مالک اشتر نخعی به بیان و لسانی شیوا می نویسند: “بپرهیز که در بزرگی فروختن، خدا را هم به جنگ خوانی و در کبریا و عزمت، خود را همانند او دانی که خدا هر سرکشی را خوار می سازد و هر خود بینی را بی مقدار و آن کس را که از رعیت خویش دوست می داری، که اگر داد آنان را ندهی ستمکاری، و آن که بر بندگان خدا ستم کند خدا به جای بندگانش دشمن او خواهد بود، و آن کسی را که خدا دشمن گیرد دلیلی از وی نپذیرد و او با خدا سر جنگ دارد، تا آن گاه که باز گردد و توبه کند، و هیچ چیز چون ستم کردن، نعمت دادن خدا را دگرگون نمی کند، و کیفر او را نزدیک می آورد، که خدا شنوای دعای
ستمدیدگان است و در کمین ستمکاران.”
طی چند ماه گذشته اتفاقات ناخوشایند زیادی در این کشور رخ داد که شیرینی با شکوه ترین انتخابات تاریخ انقلاب را به کام مردم ایران تلخ کرد. در شرایط فعلی بهترین راه برای نخبگان به تعبیر رهبر معظم انقلاب عقلانیت معطوف به معنویت است.
“ نخبگان سر جلسه امتحانند، امتحان عظیمی است. در این امتحان، مردود شدن، رفوزه شدن، فقط این نیست که ما یک سال عقب بیفتیم، سقوط است. اگر بخواهیم به این معنا دچار نشویم، راهش این است که خرد را، که انسان را به عبودیت دعوت می کند، معیار و ملاک قرار بدهیم، شاخص قرار بدهیم.”( 29 تیرماه 1388)
در تکمله این نوشتار اشاره به بخشی از وصیت نامه نورانی بنیانگذار جمهوری اسلامی حضرت امام خمینی(ره) می تواند چراغ راه را بار دیگر برای برخی نخبگان کشور که جزء سرمایه ها این انقلاب و نظام هستند روشن کند: “وصیت من به گروههای مسلمان که از روی اشتباه به غرب و احیانا به شرق تمایل نشان می دهند و از منافقان که اکنون خیانتشان معلوم شد گاهی طرفداری می کردند و به مخالفان بدخواهان اسلام از روی خطا و اشتباه گاهی لعن
میکردند و طعن می زدند، آن است که بر سر اشتباه خود پافشاری نکنند و باشهامت اسلامی به خطای خود اعتراف و با دولت و مجلس و ملت مظلوم برای رضای خداوند هم صدا و هم مسیر شده و این مستضعفان تاریخ را ازشرمستکبران نجات دهید@ و کلام مرحوم مدرس آن روحانی متعهد پاک سیرت و پاک اندیشه را به خاطر بسپرید که در مجلس افسرده آن روز گفت :اکنون که باید از بین برویم چرا با دست خود برویم .”
تقوای سیاسی نخبگان بدون تردید اثر خود را در جامعه بر جای می نهد و موجد نوعی تقوای اجتماعی و سکینه و آرامش در کشور می گردد. این د^ر گرانبها به آسانی به دست نیامده است. رمضان، ماه برکت و رحمت مجال مناسبی برای تمرین پرهیزکاری در سیاست است.

روزنامه رسالت29 مرداد88