رضا گرمابدری
تصویب طرح بازرسی و انگشت نگاری از تمامی اتباع آمریکایی در مبادی ورودی کشور در مجلس شورای اسلامی، در مجلس و خارج از مجلس موافقان و مخالفانی داشت و دارد. افراد منتسب به هر یک از دو گروه در دفاع از نظرشان مطالبی را عنوان کرده اند. اما به نظر می رسد برای اینکه بهتر بتوان موضوع را ارزیابی کرد و در خصوص مثبت و یا منفی قلمداد کردن این مصوبه اظهارنظر نمود، لازم است در ابتدا به این نکته پرداخت که اساساً این بحث در کجای تعاملات پرفراز و نشیب ایران و آمریکا قرار دارد. شاید با روشن شدن این بحث بتوان با راحتی و اطمینان بیشتری در این ارتباط نظر داد. تنوع و تکثر اقدامات خصمانه آمریکا علیه ایران در سالهای گذشته بیانگر آن است که آمریکایی ها برای ضربه زدن به انقلاب اسلامی از هیچ اقدامی فروگذار نکرده اند تا جایی که پس از حادثه خود کرده یازده سپتامبر در آمریکا با وجودی که کوچکترین نشانه ای از دخالت افراد ایرانی در این مسأله نبود آمریکایی ها بحث انگشت نگاری از ایرانی ها را یکی از شروط ورود به آمریکا اعلام کردند.
این تصمیم با دو هدف اتخاذ شد: اول اینکه آنها در صدد بودند با اعلام چنین تصمیم کلیه تنگناها و محدودیت هایی را که تضییق حقوق مردم آمریکا را به دنبال داشت موجه نشان دهند تا آنها نسبت به دخالت عناصر امنیتی و غیرامنیتی دولت آمریکا به حریم خصوصی آنها و همچنین محروم شدن آنها از آزادیهای قانونی اعتراض نکنند دوم هم اینکه در ادامه رفتار استکباری به زعم خود با این تصمیم ملت ایران را تحقیر کنند و عطش انتقام و سرخوردگی خود را اندکی کاهش دهند. جمهوری اسلامی ایران در برخورد با این موضوع دو گزینه در پیش رو داشت یا می بایست بی اعتنا از کنار این موضوع عبور کند کما اینکه تا پیش از مصوبه اخیر اینگونه عمل کرد و یا اینکه می بایست در اقدام مقابل به مثل برای دفاع از حیثیت و هویت ایرانی و نیز تبدیل حرکت نابخردانه آمریکا به فرصت مغتنم رفتار مشابه اما موجهی را صورت دهد.
مجلس گزینه دوم را انتخاب کرد. رجحان این گزینه بر گزینه اول این است که اقدام ایران اقدامی واکنشی و از جنس اقدام آمریکاست واکنشی بودن این اقدام این امتیاز را برای جمهوری اسلامی دارد که افکار عمومی آمریکا و جهان اقدام جمهوری اسلامی را منفی تلقی نمی کند و آن را به عنوان یک حق می پذیرد و دولتمردان آمریکا هم تلخی و گزنده بودن این اقدام را به خوبی حس می کنند و شاید برای یک نظام شیطانی و مستکبر چیزی سخت تر از این نباشد که از طرف مقابل ضربه سنگینی را تحمل کند، افزون بر این دو مورد، اهمیت جایگاه این دو رفتار در محیط بین المللی است به این معنا که برخورد قلدرمانه آمریکا به عنوان یک ابرقدرت توجهی را جلب نمی کند و چیزی را به غیر از پلیدی خوی استکباری منتقل نمی سازد اما مقابله عزتمندانه جمهوری اسلامی بی اعتنا به اینکه طرف مقابل تجسم خود و رفتار جنایتکارانه شیطان است، با تحقیر و ذلیل کردن آن تمجید دیگران را به دنبال خواهد داشت و چنین جرأتی را به دیگر دولت ها و ملت ها نیز خواهد داد. در ارتباط با برخی پیامدهای نامناسب احتمالی هم دولت اجازه دارد که برای اجتناب از این موارد با تشخیص خود انعطاف لازم و به مورد را داشته باشد. احتمالا همین مقدار برای مثبت نشان دادن این اقدام شایسته کفایت کند.