رضا گرمابدری
«دفاع از عالمان دینی» عنوان مطلبی است به قلم «مصطفی ایزدی» که در روزنامه حیات نو مورخ (3/6/88) درج شده است. نویسنده بحث خود را با درج مطلبی درباره یک روحانی که به سبب حضور در تجمعات غیرقانونی پس از انتخابات دستگیر شده بود، آغاز کرد. وی پس از بیان این موضوع و اشاره به تعداد بسیار اندک و انگشت شمار چند روحانی که در آن تجمعات حضور داشتند می نویسد: «[حضور آنها] نشان می دهد انتخابات 22 خرداد و رویدادهای پس از آن تا اندازه ای تکلیف این قشر از عناصر فکری و فرهنگی جامعه را با شرایط موجود روشن کرده است.»
نویسنده در ادامه سعی می کند با یادآوری خصومت بزرگان روحانیت در گذشته با قدرتمندان نامشروع را به زمان حال کشانده و وضعیت امروز روحانیت نسبت به نظام اسلامی را آنگونه وانمود کند. وی در این خصوص می نویسد: «مراجع تقلید، روحانیون رنجیده و طلاب شریف حوزه های علمیه قم، مشهد، اصفهان و تبریز و سایر بلادی که حوزه های بزرگ و با سابقه دارند از دیرباز تکلیفشان با داعیه داران قدرت و به خصوص قدرتمندان مسئله دار روشن بوده و در شرایط جدید این رابطه و تکلیف شفاف تر و روشنتر شده است.
اگرچه محافظه کاران درتلاشند واقعیات را نادیده گرفته و دوران خود را با دوران اولیه انقلاب یکی بدانند.» ایزدی با اشاره به سخنان یک ایرانی ضد نظام که در سخنان خود گفته بود «مواضع اخیر کسانی چون صانعی، منتظری و بیات و دیدار عبدالله نوری با منتظری، تلاش های بیهوده است. روحانیت تا بن دندان به جمهوری اسلامی نزدیک است.» نوشت: «علما و روحانیونی که فرد نامبرده آنان را منزوی فرض می کند تا دل رفقای محافظه کارش را در ایران شاد کند، اتفاقاً از فعال ترین عالمان دین در راه احقاق مردم هستند و بهترین دلیل برعدم انزوای آنان، همین برخوردهای اهانت آمیز و غیر اسلامی و غیر قانونی است که تندروهای جناح راست علیه آنان دارند. اگر آن نفرات در انزوا بودند که مخالفانشان در مقابل یک سخن و اظهارنظر آنان دستپاچه نمی شدند.»
به نظر نویسنده اعلام حضور چند روحانی نامبرده که به بهانه مسائل پس از انتخابات اظهارات ناصواب و ضد نظام داشته اند به معنای عدم انزوای آنها است. به جا بود نویسنده به جای ارائه تظاهر آنها به حضور و ادعای عدم انزوا درصدد برمی آمد تا درست درک کند که چرا آنها دچار انزوا شده اند. با فرافکنی و خاک پاشیدن بر چشم حقیقت نمی توان انزوای آنها را نفی کرد. اتفاقاً اینجا است که باید گفت این افراد برخلاف سلف از بزرگان روحانیت که در زمان خود با شناخت صحیح از مسائل عصر خویش اقدام به موضع گیری می کردند، هیچ گاه به شناخت درست نرسیدند و همین موضوع باعث انحراف آنها از مسیر درخشان سلف شد. بر زبان آوردن سخنانی علیه نظام اسلامی که شادی، بهره برداری و پایکوبی دشمنان را به دنبال دارد به معنای عدم انزوا نیست بلکه به معنای بازیچه دست دشمنان شدن است.
خوشبختانه این روزها با افشاگری های روشنگرانه ای که در دادگاه متهمین آشوب های اخیر شده است کمتر کسی یافت می شود که همچنان نسبت به مسائل اتفاق افتاده در شک و تردید باشد مگر کسانی که ظرفیت تحمل شکست در یک رقابت آزاد را ندارند، اما در این گونه موارد ملاک آن چیزی است که مردم آن را پذیرفته باشند که خوشبختانه با روشن شدن هر چه بیشتر حقایق مردم با اعتماد و اطمینان بیشتر به نظام، امور جاری را سپری می کنند و نیش و کنایه های گاه و بیگاه افراد در گوشه و کنار از جمله سه چهار روحانی مخالف نظام نمی تواند در ثبات نظر آنها خللی ایجاد کند.