صفحه نخست

بین الملل

سیاسی

چند رسانه ای

اقتصادی

فرهنگی

حماسه و جهاد

آذربایجان غربی

آذربایجان شرقی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

بوشهر

تهران بزرگ

چهارمحال و بختیاری

خراسان جنوبی

خراسان رضوی

خراسان شمالی

خوزستان

کهگیلویه و بویراحمد

زنجان

سمنان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

صبح صادق

صدای انقلاب

محرومیت زدایی

صفحات داخلی

صفحه نخست >>  عمومی >> آخرین اخبار
تاریخ انتشار : ۰۸ شهريور ۱۳۸۸ - ۱۱:۴۷  ، 
شناسه خبر : ۱۰۷۹۲۳

بسم الله الرحمن الرحیم
بصیرت:پرونده مرد دو پهلوی سازمان بین المللی انرژی اتمی با ارائه آخرین گزارش او درخصوص برنامه هسته ای ایران بسته شد سیاستمداری مصری که با 12 سال فعالیت در راس یکی از مهم ترین نهادهای بین المللی نزدیکترین رابطه را با غربی ها نهادینه کرد و عنوان هم پیمان آمریکا و اروپا در این سازمان را به خود اختصاص داد.
محمد البرادعی روز جمعه در بیستمین گزارش رسمی خود به شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی درباره فعالیتهای هسته ای ایران که با توجه به زمان کوتاه باقیمانده از ریاست او بر آژانس آخرین آن نیز هست مطالبی را بیان کرد که نشان می دهد حتی در بهترین شرایط درد مزمن « کاه گل کردن از دورو » بر این سازمان حاکم است و بناست به عنوان یک میراث شوم به دبیرکل جدید نیز منتقل شود. دردی که از مدتها پیش آژانس بین المللی انرژی اتمی را به عنوان یک نهاد بین المللی به شدت آزار می داد همان کهنه درد بی درمانی است که باعث شده این نهاد فنی را از مسیر اصلی و کارکرد بنیادی آن خارج کرده و به سمت سیاسی کاری و گرفتار شدن در دام فشارهای کشورهای غربی و دامن زنندگان به رقابتهای تسلیحاتی سوق دهد. « دودوزه بازی » و « یکی به نعل و یکی به میخ زدن » از سکه های رایج در سیاست آقای دبیرکل آژانس در تنظیم گزارش های خود درباره فعالیتهای هسته ای ایران بود که می شد قبل از ارائه این گزارشها به چارچوبه اصلی و محتوای آن پی برد. در این گزارشهای بیست گانه او از یک طرف به صلح آمیز بودن فعالیتهای هسته ای ایران اعتراف می کرد و از سوی دیگر دستاویز لازم را برای فشار غرب برایران با استفاده از واژه هایی از قبیل عدم امکان راستی آزمائی ادعاهای ایران بی اعتنایی به درخواست های شورای امنیت عدم اجرای پروتکل الحاقی بررسی احتمال ابعاد نظامی فراهم می کرد. وی در گزارش آخر خود گرچه به همکاری ایران در بررسی راستی آزمایی از عدم انحراف موارد اعلام شده هسته ای اشاره کرده ودسترسی به رآکتور آب سنگین اراک را یک گام مثبت تلقی نموده ولی در عین حال تاکید کرده ایران از ارائه زودهنگام اطلاعات خودداری می کند.
از موارد منفی این گزارش اینکه جمهوری اسلامی ایران را متهم می کند که برخلاف درخواست های شورای حکام و شورای امنیت نه پروتکل الحاقی را به اجرا در آورده و نه با آژانس در ارتباط با موضوعات باقیمانده مورد ملاحظه که به منظور مرتفع ساختن احتمال ابعاد نظامی برنامه ای هسته ای نیازمند روشن سازی هستند همکاری داشته است ! وی بار دیگر از جمهوری اسلامی ایران خواسته است پروتکل الحاقی را به اجرا در آورد تا آژانس در موقعیتی قرار گیرد که بتواند تضمین لازم درخصوص عدم وجود مواد و فعالیتهای هسته ای اعلام نشده در ایران را ارائه کند.
این ادبیات دوپهلو که در تمامی 20 گزارش محمد البرادعی درباره فعالیتهای هسته ای ایران دیده می شود از او مردی خبرساز ساخته که در این چند سال با قضاوت ها و گزارشهای متزلزل و طلبکارانه خود به عنوان یک مرجع قضایی و نه فنی ظاهر شده و پا را از دایره وظایف و مسئولیتهای خود فراتر گذاشته است .
گزارش اخیر و آخر محمدالبرادعی علاوه بر محتوای وسوسه انگیز که می تواند دستمایه غرب برای ادامه فشار تبلیغاتی و سیاسی بر ایران باشد از یک ویژگی دیگری نیز برخوردار است و آن اینست که دستور کاری برای فعالیت دبیرکل جدید آژانس آقای « نوکیا آمانو » است که مسیر حرکت او را مشخص خواهد کرد. محمد البرادعی در این بیانیه علیرغم نرمش های بی سابقه ای که اخیرا دولت ایران بدون سرو صدا درباره راکتور آب سنگین اراک به خرج داد مسیر افزایش فشار غرب و رئیس جدید آژانس بین المللی انرژی اتمی را هموار کرد تا بتوانند با ادامه مسیر بکارگیری کلمات دو پهلو و پیچیده دستاویز لازم را برای تحت فشار قرار دادن ایران در اختیار داشته باشند. او در حقیقت سوخت لازم را برای سوار شدن آقای آمانو بر خودرویی فراهم کرده که دبیرکل آینده را درخصوص وارد کردن فشار بر برنامه هسته ای ایران تحت تاثیر قرار می دهد. این حرکت که در دیپلماسی از آن به « یک گام به جلو در سپردن چوب دوی امدادی به همکار و هم تیمی خودی » یاد می شود امکان ادامه فشار بر ایران را همچنان در اختیار مدیریت جدید آژانس قرار می دهد و این نحوه عملکرد ثابت می کند که آمریکا همچنان سوار بر موج تصمیم گیریهای آژانس بوده و خواسته های خود را از طرق مختلف بر آن دیکته می کند. به این ترتیب انتظار تحول و تغییر مثبت در نگرش آژانس بین المللی انرژی اتمی نسبت به فعالیتهای هسته ای ایران امید عبثی است و از این پس با توجه به حجم فشارهای غرب به ایران باید مراقب کارکردهای منفی دبیرکل جدید آژانس بود.
 

نام:
ایمیل:
نظر: