مترجم: محمدجواد گودینی
شهر قدس، پایتخت موعود حکومت آینده فلسطین و محل هبوط سه دین آسمانی و از قدیمی ترین شهرهای جهان، امروز دستخوش تحولات و محل چشمداشت دیگران گردیده است.
هدف از این عملیات، تجزیه کردن ملتی است که بیشتر بخش های سرزمینشان شصت سال پیش اشغال شده است و اوضاع کشور همچون زندانی برای ساکنان اصلی این سرزمین است. این ملت فراموش شده تمامی انواع فشارها و هتک حقوق برایشان روا داشته می شود تا از این سرزمین کوچ کنند و زمام آن را به کسانی بسپارند که از دیگر نقاط جهان برای اشغالگری آمده اند و این گونه تبلیغ می کنند که «سرزمین بدون ملت برای ملت بدون سرزمین».
ساکنان عرب بیت المقدس 34 درصد جمعیت را تشکیل می دهند و حدود دو سوم آنها زیر خط فقر زندگی می کنند و از خدمات و ضروریات زندگی محرومند.
از روز اول اشغال زیباترین شهرها، دولت اشغالگر شروع به عملیات یهودی سازی سازمان یافته نمود و ابتدا خانه ها را ویران کرد و بعد از آن نظامی را برآن منطقه حاکم کرد و سپس شروع به بازداشت، تبعید و الغای حقوق شهروندان نمود.
پس از واقعه 1911، 5000 منزل ویران شده و برخی از مساجد به کنست یهودی و یا اماکن سیاحتی و تجاری تبدیل شد. بعضی از مقبره های مسلمانان نیز مورد تعدی قرار گرفت و اجساد عده ای از مدفونین به اماکن مجهول انتقال داده شد. همچنین عملیات حفر پنهانی زیر مسجدالأقصی اجرا گردید که همچنان ادامه دارد. ثبت 120 منزل برای شهرک نشینان از طریق اسناد جعلی و به صورت غیرقانونی کشف شده است و بر بیش از 60 هزار متر مربع از اراضی فلسطین تسلط یافته و بیش از صد عدد از منازل نزدیک به مسجدالأقصی را مصادره کرده اند و آن را به بیش از 50 کنست یهودی تبدیل نمودند.با ده ها طرح و برنامه دیگر برای ساخت بزرگترین کنست یهودی در جهان این برنامه عظیم کامل خواهد شد. همچنین 90 درصد از اراضی قدس تحت تصرف اسرائیل است.
مسجدالأقصی فقط در معرض عملیات یورش و غارتگری قرار نگرفته است، بلکه صهیونیست ها بر دیوار البراق نیز استیلا یافته و درب المغاربه را نیز نابوده کرده اند. عملیات های مختلف حفاری در صحن ها و زیر دیوار جنوبی مسجدالأقصی و از شرق تا غرب این مسجد در حال انجام است. آنها می خواهند آثار و نشانه های اسلامی را حذف کنند و با این حفاری ها، زیربنا، دیوار و بسیاری از منازل اطراف این مسجد مورد تهدید قرارگرفته است.
با وجود شکاف ها در دو دیوار غربی و جنوبی این مسجد، رژیم اشغالگر به سازمان اوقاف اسلامی اجازه بازسازی و ترمیم نقاط ویران شده را نمی دهد؛ در مسجد البراق، مسجد المروانی و مدارس وابسته نیز وضع به همین شکل است.
فلسطینیان ساکن غزه و کرانه باختری از رسیدن به مسجد و اقامه نماز در آن منع می شوند و محدودیت هایی برای اهالی قدس و فلسطینیان مقیم قدس ایجاد شده است؛ علاوه بر این، تمامی کسانی که خواهان تقویت مقاومت فلسطین و مقابله با اشغالگری و کشف فرایند یهودی سازی قدس باشند، با شدت با آنها برخورد می شود.
در این زمان، عملیات یهودی سازی قدس سرعت بیشتری یافته است.(پس از حمله اسرائیل به غزه) بیشتر از 2200 منزل و هزاران مترمربع از اراضی مصادره شده است. کتابخانه «الأنصاری» که از قدیمی ترین و مهمترین کتابخانه های قدس است نیز با تهدید ویرانی مواجه است.
طبیعی است که هدف از این اقدامات، وادارکردن اهالی قدس به مهاجرت است. در این یک دهه اخیر بیشتر اعراب مهاجرت کرده اند و تنها 12 درصدشان در قدس باقی مانده است. در مقابل، تعداد یهودیان رو به افزایش است و رقم آن به یک میلیون نفر در این یک دهه اخیر می رسد. برخلاف خواست جامعه جهانی و در تناقضی آشکار با تعهد سازمان های بین المللی به نقشه راه، اسرائیل دست به اقداماتی ناشایست برای استیلای کامل و غیرقانونی برقدس شرقی زده است و آن نابودی منازل فلسطینیان و ساخت دیوار فاصل برای قطع ارتباط در منطقه قدس شرقی و عمیق کردن مشکلات اقتصادی ساکنان عرب آن منطقه است.
اهداف اسرائیل از تسلط بر قدس، تنها انگیزه سیاسی و جغرافیایی ندارد؛ بلکه انگیزه های فرهنگی و مذهبی نیز در کار است. صهیونیست ها می خواهند هویت عربی - اسلامی شهرقدس را نابود کرده و هویت یهودی را در دو بخش تاریخی و مذهبی جایگزین آن کنند.
طرح های نابودی و وادار به مهاجرت کردن فلسطینیان با سرعت بیشتری پیگیری می شود تا ساکنان عرب از این منطقه خارج شوند. البته آمارها حاکی از آن است که نزدیک به 260 هزار عرب در منطقه قدس شرقی زندگی می کنند و در مقابل بیش از 182 هزار یهودی در آن منطقه ساکن هستند. دیوار فاصل حدود 100 هزار عرب را جدا می کند تا رویای قدس بزرگ و سیطره جغرافیایی استعمارگران یهودی در «حوض مقدس» به حقیقت بپیوندد.
عملیات شهرک سازی از نیمه اول سال 2008 رو به افزایش گذاشته است و طبق مرکز آمارهای راهبردی، در مقایسه با سال گذشته 8/1 برابر افزایش داشته است. اسرائیل به سازمان ملل اجازه انجام هیچ کاری را در قدس نمی دهد، همانطور که به دولت فلسطین نیز اجازه حضور در آن منطقه را نمی دهد. آنچه به کارآمدی سازمان ملل خدشه وارد می آورد و این سازمان را از چشم ملت های جهان- و نه فقط ملت های عرب- می اندازد، نادیده گرفتن دو مصوبه شورای امنیت است.( شماره های 181 و 242)
همانطور که گفته می شود، آنچه اسرائیل به انجام می رساند هیچ توجیهی ندارد که برای دفاع از خود و یا ضرورت انجام می دهد. بلکه به طور رسمی تعدی به تعهدات جهانی و بین المللی است.
با تمامی احوال، اسرائیل تنها کشوری است که مرزهای معینی از قانون ندارد و با سازمان ملل شرط کرد آوارگان فلسطینی را بازگرداند و حکومت عربی را بپذیرد. اما با این اقدامات، تمامی شروطش را فراموش کرد.
آری! اسرائیل تنها کشوری است که دین و ایدئولوژی را توجیهی برای آواره کردن یک ملت از سرزمینش و جایگزین به اصطلاح دین یهود کرده است، اما آن شش میلیون انسان آواره ای که از فلسطین رانده شدند و در سایر مناطق جهان زندگی می کنند، هیچ قطعنامه و مصوبه ای حق بازگشت به وطنشان را به رسمیت نمی شناسد!