سانحه خروج یک فروند هواپیماى ایرباس ۳۲۰ شرکت هواپیمایى «تام» برزیل از باند فرودگاه و برخورد آن با جایگاه سوخت رسانى و یک ساختمان فرودگاهى که ممکن است به کشته شدن همه ۱۷۶ مسافر این هواپیما منجر شده باشد، هر کسى را در گوشه و کنار جهان به غم مى نشاند. اگرچه صنعت هواپیمایى بیش از روش هاى دیگر حمل و نقل به ایمنى اهمیت مى دهد و میلیاردها دلار صرف یافتن راه هاى بهتر براى اهتراز از مخاطرات مى کند اما هنوز اتفاقاتى مى افتد که نه به تکنولوژى ساخت هواپیما و نه به کارکرد قطعات و ابزارهاى آن مربوط مى شود. گاه نیروى انسانى، گاه شرایط جوى و زمانى دیگر اتفاقات غیرعادى مانند برخورد یک پرنده با هواپیما هم مى تواند موجب بروز حادثه شود. گرچه مى توان با دقت بیشتر این حوادث را کاهش داد، اما باز هم نمى شود به صورت صددرصد اطمینان داد که در آینده هیچ اتفاقى نیفتد.البته حساسیت نشان دادن در برابر وقوع حوادث کوچک و بزرگ هواپیمایى در همه کشورهاى جهان امرى بدیهى است، کما این که در حادثه هواپیمایى «تام» که دومین حادثه بزرگ هواپیمایى این کشور در کمتر از یک سال است، مطبوعات محلى هشدارهایى در زمینه کنترل وسیع تر و دقیق تر نحوه مدیریت ناوگان و تأمین ایمنى رفت و آمد هوایى مطرح کرده اند، اما معمولاً دامنه این هشدارها به جایى نمى رسد که عملکرد کارکنان شرکت هاى هواپیمایى وگروه پروازى وخلبان ها زیر سؤال برود و دلخورى هایى ایجاد کند که به قول معروف دیگر کسى دلش به اشتغال در صنعت هواپیمایى رضایت ندهد. توجه داشته باشیم که یک مسافر هوایى فقط چند ساعتى در داخل هواپیما مى نشیند و زمان کوتاهى میهمان شرکت است در حالى که کارکنان شرکت، اعم از خلبان ها و میهمانداران و گروه پروازى دائماً در داخل این هواپیماها به سر مى برند و اگر از ایمنى هواپیما و مهارت همکاران خود مطمئن نبودند قطعاً دل به این شغل پرمسئولیت و پردردسر نمى سپردند.صنعت هواپیمایى هم مانند حمل و نقل جاده اى از ۳ بخش تشکیل مى شود و تأثیر هر بخش در نتیجه کارکرد آن بسیار مهم است. اول: امکانات زیربنایى، اعم از فرودگاه و وسایل هدایت و پذیرش هواپیماها و مسافران. دوم: ناوگان هاى هوایى و امکانات درون پروازى و سوم: کارکنان و بهره برداران. به طور طبیعى همه این عوامل باید با یکدیگر هماهنگ شوند تا پروازى انجام شده و نقل و انتقالى صورت گیرد. ایجاد اختلال یا بروز نابسامانى در هر یک از این بخش ها به منزله این است که ممکن است نتیجه کار به همان اندازه که مسافر مى خواهد یا مقررات دیکته مى کند رضایت بخش از آب درنیاید. کمتر کسى است که نداند یک هواپیماى چند ساله بیش از یک هواپیماى نو احتیاج به مراقبت دارد و بررسى هاى فنى بیشتر مى طلبد و همین طور هزینه هاى بیشترى روى دست شرکت هواپیمایى مى گذارد. اگر فقط همین یک مشکل شرکت هاى هواپیمایى را مدنظر قرار دهیم و به دیگر مسائل نگاه نکنیم هم باید قبول کرد که هیچ تأخیر و بروز مشکلى در پرواز و برآوردن تقاضاى مسافران نباید به صورت غیرمنصفانه اى به کارکنان و مدیریت شرکت هاى هواپیمایى منتهى شود. به نظر مى رسد همه براى کاستن از مسائل ناوگانى شرکت هاى هواپیمایى باید با یکدیگر همراه شویم و از طریق تماس با مجامع بین المللى، شرکت هاى سازنده و فروشنده هواپیماهاى مسافرى را متقاعد کنیم که دست از لجبازى بردارند و از دسترسى مردم ایران به تکنولوژى هایى که هدف آن تأمین آسایش نسل بشر بوده است، جلوگیرى نکنند. آیا نمى شود یک میلیون امضا جمع کنیم تا شرکت هواپیمایى بوئینگ یا شرکت ایرباس با خواست مردم ایران همراه شده و در وارد آوردن فشار به مقام ها و نهادهایى که اختراعات بشرى را ملک طلق خود تلقى کرده اند، همراه شوند؟ آیا نمى توانیم با درک همه مسائل و مشکلاتى که کارکنان شرکت هاى هواپیمایى براى آماده سازى ناوگان ها مى کشند زبان نرم تر و روحیه بخش ترى را براى بیان دلخورى ها و بازتاب رنجش هایمان به کار بگیریم؟ بى تردید صنعت هواپیمایى ما دچار مشکلات اساسى و زیربنایى متعددى است که صدالبته بیشترین بخش آن خارج از حوزه مسئولیت و ظرفیت هاى مدیران این صنعت قرار دارد و براى کاستن از آنها جز همدلى و مشارکت راهى دربرابر نداریم. بنابراین چه بهتر که مسائل این صنعت را هم با سعه صدر و بدون استفاده از روش ها و عبارت هاى رنجورکننده مورد بررسى قرار دهیم و مشتریان این صنعت را که گروه بزرگ مسافران هوایى را تشکیل مى دهند در حد امکان درجریان محدودیت هایى که شرکت هاى هواپیمایى به کشورمان تحمیل کرده اند، قرار دهیم.تردید نکنیم که خواست مردم ایران براى ارتقاى سطح خدمات پروازى و رشد شرکت هاى هواپیمایى در نهایت منجر به تغییر دیدگاه محافل بین المللى خواهد شد و اعتراض آنها به محدودیت هاى اعمال شده در خرید هواپیماى مسافربرى اگر با حمایت و همراهى رسانه ها همراه شود خیلى زودتر به نتیجه خواهد رسید و شرکت هاى هواپیمایى نیز قادر خواهند شد به صورت شایسته ترى از عهده انجام مسئولیت هایى که برعهده گرفته اند، برآیند.