فرهنگ اعتراض

بسم الله الرحمن الرحیم
اعتراض یک حق است اما استفاده از این حق فرهنگ خاص خود را دارد که ایجاب می کند از راه های خاصی دنبال شود. اگر اعتراض کنندگان از راه درست وارد شوند حتی اگر به هر دلیل به نتیجه هم نرسند می توانند مطمئن باشند که به وظیفه خود عمل کرده اند ولی اگر از بیراهه بروند نه تنها به نتیجه نمی رسند قطعا این توفیق هم از آنها سلب خواهد شد که به وظیفه خود عمل کنند.
به مسائل مربوط به انتخابات ریاست جمهوری عده ای اعتراض دارند. کسی نمی تواند حق اعتراض داشتن را از این عده سلب کند ولی همه حق دارند این انتظار را از آنها داشته باشند که چارچوب های اعتراض را رعایت کنند و از مسیر صحیح خارج نشوند.
درباره چارچوب ها و مسیر صحیح نیز بدون آنکه خشک و سخت گیر باشیم طبعا انتظار باید این باشد که همه قواعد عرفی را رعایت کنند. بدین ترتیب حق اعتراض محفوظ است معترضین به وظیفه و تکلیف خود عمل می کنند کسانی که مورد اعتراض قرار می گیرند وادار می شوند طوری عمل می کنند که وظیفه آنهاست و افکار عمومی نیز می تواند به درستی درباره عملکرد دو طرف قضاوت کند.
راهکارها و چارچوب های اعتراض عبارتند از قانون اصول و قواعد اخلاقی .
ممکن است اعتراض کنندگان به هر دلیل نتوانند از طریق قانون به نتیجه برسند و جواب خود را بگیرند. در آنصورت نوبت به اصول می رسد. ادامه اعتراض باید بگونه ای باشد که به اصول لطمه نزند. مبانی و اهدافی که برای آنها انقلاب کرده ایم و نظام حکومتی دینی را تاسیس نموده ایم استقلال آزادی و هرچه به این امور مربوط می شود باید برای همه محترم باشند و در همه حال باید حفاظت از آنها از وظایف حتمی شمرده شود و در این چارچوب اعتراض ها ادامه یابد.
اگر در این مرحله نیز اعتراض ها به جائی نرسید ادامه اعتراض درصورت رعایت قواعد اخلاقی مجاز است . این اجازه را مسئولان و حاکمان صادر نمی کنند بلکه از همان حقی ناشی می شود که اصل اعتراض را مجاز میداند. بنابر این در تمام مراحل حق اعتراض محفوظ است ولی بشرط آنکه لوازم آن رعایت شود. اگر به بهانه اینکه قصد اعتراض داریم حرمت اشخاص را نادیده بگیریم به تهمت زدن روی آوریم به دروغ متوسل شویم شایعه پراکنی را مجاز بدانیم و مرتکب ده ها اقدام خلاف اخلاق دیگر شویم احقاق حقی که با چنین روشی صورت بگیرد ارزشی ندارد. افکار عمومی نیز چنین شیوه ای را مجاز نمی داند و آنچه را که با توسل به چنین شیوه ای به دست بیاید « حق » نمی داند. این نزاع بر سر کسب قدرت است قدرتی که حتی اگر به دست بیاید نه مشروعیت دارد نه قابل دوام است و نه جاذبه ای برای مردم دارد. مردم جذب قدرتی می شوند که بر اخلاق و فضیلت مبتنی باشد و در مسیر پدید آمدن همه ی اصول اخلاقی را رعایت کرده باشد و در ادامه مسیر نیز پای بندی خود را به موازین حفظ کند.
راه پیمائی روز قدس محک خوبی برای ارزیابی میزان پای بندی اعتراض کنندگان به اصول بود. روز قدس دارای چند ویژگی مهم است که مستقیما به استقلال و آزادی ما ایرانیان مربوط می شود. حتی اگر جنبه های اسلامی مساله فلسطین را هم در نظر نگیریم ـ که البته باید همواره در نظر داشته باشیم ـ باز هم منافع و مصالح ما به عنوان مردم ایران ایجاب می کند برای آرمان فلسطین اهمیت قائل شویم و از طریق بزرگداشت روز قدس و پیمودن هر راه دیگری که ممکن باشد از این آرمان حمایت کنیم .
نامشروع بودن رژیم صهیونیستی غصبی بودن حکومت صهیونیست ها بر فلسطین مظلومیت ملت فلسطین جنایتکار و بی رحم بودن سران رژیم صهیونیستی ادعای مالکیت از فرات تا نیل توسط صهیونیست ها در اختیار داشتن زرادخانه اتمی تهدید بودن رژیم صهیونیستی برای ملت های منطقه و ایران استفاده ابزاری قدرت های استکباری از رژیم صهیونیستی در منطقه و سوابق خیانت و جنایت صهیونیست ها در 60 سال گذشته بخشی از دلایل روشنی هستند که جای ذره ای تردید در ضرورت مبارزه با رژیم صهیونیستی را باقی نمی گذارند. بداهت هر یک از این دلایل هر چند آنها را از هرگونه توضیحی بی نیاز می کند لکن برای همه ی آنها براهین روشن و متقن وجود دارد که در جای خود بیان شده و این مقاله گنجایش آنها را ندارد.
با توجه به این واقعیت هاست که روز قدس متعلق به همه مسلمانان است و همانگونه که حضرت امام خمینی فرموده اند « روز قدس روز اسلام است » . این روز مهم و جهانی را که تاکنون برگزاری مراسم و راه پیمائی های آن توسط ملت های مسلمان در سراسر جهان تاثیر بسیار زیادی در پیشبرد آرمان فلسطین داشت و از خدمات ارزنده امام خمینی به اسلام ملت فلسطین همه ی ملت های منطقه و حتی عموم آزادگان جهان محسوب می گردد باید یکی از مهمترین فرصت ها برای مبارزه با قدرت های استعماری و زورگوی جهان بدانیم و با استفاده صحیح از این فرصت و با همبستگی کامل در جهت ریشه کن ساختن غده سرطانی اسرائیل از منطقه گام برداریم .
کسانی که از جنایات صهیونیست ها در جنگ های 33 روزه لبنان و 22 روزه غزه خبر دارند نمی توانند در روز قدس شعار « نه غزه نه لبنان » را یک شعار انحرافی ندانند. این شعار را حتی اگر مردم آمریکا و انگلیس و مارکسیست های دو آتشه هم بدهند یک شعار انحرافی است زیرا با انسانیت در تضاد است . با اینحال چگونه است که عده ای در تهران و در روز جهانی قدس شعار انحرافی « نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران » سر می دهند و آنهمه واقعیت های روشن و انکارناپذیر که نشان می دهند امنیت ملی ایران با حاکمیت صهیونیست ها در خطر است را نادیده می گیرند این شعار و شعارهای انحرافی دیگری که عده ای در روز قدس سر دادند نشان داد دست هائی در کار است که میخواهد جریان اعتراض از مسیر صحیح خارج شود و به اصول و آرمان ها پای بند نماند.
جریان اعتراض اگر خود را حق می داند چگونه می تواند آرمان ها و اصول را نادیده بگیرد و اگر در حق بودن خود تردید دارد چرا به اعتراض ادامه می دهد توسل به شعارهای انحرافی و خروج از مسیر صحیح توسط هر کس و هر جریان که باشد به معنای توسل به تز مردود و مطرود « هدف وسیله را توجیه می کند » است . این تز هرگز به نتیجه نمی رسد و کسانی که در هر نقطه از جهان به این تز توسل جسته و به چیزی رسیدند بسیار زود متوجه شدند که به چیزی جز سراب نرسیده اند.
گریز از فرهنگ اعتراض علاوه بر آنکه به بیراهه رفتن است تن به ریزش دادن نیز هست . روز قدس روز « مرگ بر اسرائیل » است . فرار از شعار « مرگ بر اسرائیل » به هر بهانه ای و با هر توجیهی باشد قابل قبول نیست و منحرف شدن از مسیر صحیح و نادیده گرفتن اصول است . جریان اعتراض اگر میخواهد پای بندی خود را به اصول و آرمان ها نشان دهد باید از شعارهای انحرافی بپرهیزد اعلام حمایت های دشمنان قسم خورده را محکوم کند و به آرمانها و اصول و اخلاق پای بند بماند. این فرهنگ اعتراض است و اعتراض بدون فرهنگ همچون جسم بی جان است .
کسانی که به مسائل مربوط به انتخابات اعتراضی ندارند ولی به اعتراض کنندگان اعتراض دارند آنها هم باید فرهنگ اعتراض را رعایت کنند. تهمت زدن بی حرمتی کردن برخوردهای خلاف قانون و استفاده از روش های خلاف اصول و غیراخلاقی از آنها هم قابل قبول نیست .
تجربه ماه های گذشته به روشنی نشان داده است جامعه ما بشدت نیازمند نهادینه کردن فرهنگ در همه زمینه های مربوط به اعتراض است . طرفین ماجرا باید بپذیرند که قبل از اعتراض و قبل از مقابله با معترضین لازم است به فرهنگ اعتراض مجهز شوند و این واقعیت را نیز بپذیرند که قبل از تغییر وضعیت خود نمی توانند چیزی را تغییر دهند.