رضا گرمابدری
گروهی که چند ماه پیش و از رهگذر انتخابات درصدد کودتای مخملی بود پس از ناکامی و شکست و به موازات غلبه نظام بر آن حرکت، دو سه هفته ای است که دم از مصالحه می زند. آثار شکست کودتاگران مخملی از زمانی آشکار شد که نظام اسلامی با روشنگری هایش پرده از نیت ناصواب آنها برداشت که به دنبالش ریزش هواداران آغاز شد و بسیاری از آنها روی گرداندند. ادامه ریزش هواداران می توانست به زودی آنها را به نقطه صفر برساند. حال آنکه آنها نمی خواستند دچار این وضعیت تحقیرکننده شوند. نمایش حضور اندک هواداران کودتاگران در روز قدس و به دنبال آن شکست کامل غایله جشن تولد موسوی و پس از آن خنثی شدن آنها در بازگشایی دانشگاه ها، زنگ خطر را برای آنها به صدا درآورد.
اگرچه آنها پیش از این ناکامی ها، به این نتیجه رسیده بودند که به شدت دچار سیر نزولی اند اما مسائل روز قدس به بعد آنها را به یقین کامل رساند. آنها بر این مهم واقفند که چنانچه در آینده نیز این روند ادامه داشته باشد - که قطعاً همین گونه است - از آنها تنها شبح وخاطره ای در اذهان باقی می ماند و دیگر هیچ، از این رو در تلاش هستند تا از اندک سرمایه ای که برای آنها باقی مانده است بیشترین امتیاز را از نظام بگیرند و برای هواداران چیزی داشته باشند تا عرضه کنند و آنها را از واگرایی کامل باز بدارند. در حال حاضر وضعیت آنها و نظام کاملاً مشخص است آنها بسیار متزلزل و نظام بسیار مستحکم است. آنها درصدد هستند تا وضع از این خراب تر نشده، گفت وگوهای مصالحه انجام شود و چنانچه موضعی در برابر بحث مصالحه گرفته شود به تندی واکنش نشان می دهند یکی از واکنش های تند، موضع گیری علیرضا بهشتی شیرازی - سردبیر روزنامه کلمه سبز و از یاران موسوی - در برابر سخنان اخیر سردار جعفری فرمانده کل سپاه است. وی در نوشتاری که در پارلمان نیوز منتشر شد می نویسد: «بسیار ساده است که دو میلیون مردم تظاهرکننده را خانواده ساواکی ها بنامیم و به ملغمه پیچیده ای از خطاهای خود اعتراف نکنیم. بسیار ساده تر است که خود را حق مطلق و دیگران را طلحه و زبیر و قاسطین و ناکثین و مارقین بنامیم.»
وی در فراز دیگری نوشته است: «مسئله این است کسانی ترجیح می دهند اهمیت رویدادی که در حال تکوین است را نبینند. این روزها در کشور ما آنانی که از قضا زمام بسیاری از امور را در دست گرفته اند به انکار واقعیت ها پناه می برند. از نظر آنها حادثه مهم و غیر مترقبه ای در کشور روی نداده است، این حوادث طبیعی است، همه چیز تحت فرمان است. اتفاق مهمی نیفتاده است که نیاز به دخالت بزرگان و یا گفت وگو داشته باشد چند روز دیگر، چند هفته دیگر، چند ماه دیگر (یا شاید چند سال دیگر) شرایط به روزهای آرام و آفتابی پیشین باز می گردد، تا متمردان از رفتارشان پشیمان شوند و با سرهایی فروافتاده به خطاهای خود اعتراف کنند. آنگاه در عین تمامی این خوش خیالی ها اضطراب در لحن یکایکشان پیداست.»
متن دو صفحه ای بهشتی شیرازی پر از مطالبی است که نمونه هایش در بالا مشاهده می شود. ادبیات و محتوای نامه حاکی از فضای درونی سران آشوب است. کاملاً مشخص است که آنها از درون شوریده احوال هستند و در مقامی از حادثه ایستاده اند که برای آن چاره اندیشی نشده است. بهشتی شیرازی متوهمانه با چند برابر کردن جمعیتی که تنها در یک مرحله در خیابان ها دیده شدند آمار سیصد - چهارصد هزار نفره آنها را دو میلیون اعلام می کنند!
آنگاه از خطاهایی صحبت می کند که حتی یکی از آنها را ارائه نمی دهد. وی از اینکه برخی طلحه و زبیر نامیده شدند و یا اینکه به برخی نسبت قاسطین، ناکثین و مارقین داده شد ناراحت است. غافل از اینکه یکی از استفاده های تاریخی از این افراد و گروه هایی که نام برده شدند، در همین بزنگاه هاست نه اینکه فقط نامی در گذشته تاریخ باشند. در هر مقطعی از تاریخ می شود طلحه و زبیر و ناکثین، قاسطین و مارقین وجود داشته باشند.
بهشتی شیرازی ادعا می کند که سردار جعفری خود را حق مطلق می داند بهشتی با این ادعا می خواهد بگوید خودش و آشوبگران حق هستند. باید از وی پرسید اگر شما حق هستید نشانه های آن چیست؟ تهمت زدن به نظام، دروغ گفتن درباره نظام، ناسزا گفتن به مسئولان کشور، تخریب اموال عمومی و شخصی، ایجاد رعب و وحشت در شهر، حمله به یک مقر نظامی، مضروب ساختن شهروندان و... نشانه های حق بودن شماست؟!
برخلاف ادعای بهشتی، سردار جعفری و امثال وی اتفاقاً همه مسایل این ایام را دیده و بررسی کرده اند و براساس آن موضع گرفته اند. از قضا آشوبگران و امثال آنها هم این مسائل را دیده اند. افکار، عقاید و وظایف سردار جعفری او را به مواضع مشخص و اعلام شده رسانده وجماعت آشوبگر هم با دیدن همان مسائل موضعی مشابه موضع بهشتی شیرازی گرفته اند. سر و صدای افرادی، مانند بهشتی که این روزها فریاد مصالحه جویی آنان بلند است، از این بابت است که وضعیت خود را به سبب رفتارشان در چند ماه گذشته در خطر جدی می بینند، این خطر از ناحیه نظام متوجه آنها نیست، وحشت آنها از مردم است. مردمی که هوشیارانه و دقیق مسائل را رصد کردند و براساس بررسی های شان موضع خود را انتخاب کردند در این موضع یابی آشوبگران هیچ سهمی ندارند. آنها به عنوان آشوبگر در صحنه رسوا شده باقی ماندند و مردم هم با حضور در راهپیمایی عظیم روز قدس نشان دادند که نظام را انتخاب کرده اند و از آشوبگران بیزار هستند. این روزها بیش از هر زمان دیگر، دست آشوبگران از مردم کوتاه است، جایی که مردم حضور نداشته باشند، تباهی و اضمحلال است امری که فتنه گران آشوبگر امروز گرفتارش شده اند.