بصیرت:اخیرا هفته نامه تایم ضمن تشریح رفتار دیپلماتهای کشورمان نسبت به فرانسه،تحلیل قابل تاملی در این خصوص ارائه نموده است.در این تحلیل آمده است:
“ ایران روز سه شنبه گذشته و طی مذاکرات وین ضمن تحقیر فرانسه این کشور را سر جای خود نشاند. بی اعتنایی دیپلماتیک ایران به فرانسه و درخواست برای عدم شرکت او در مذاکرات مربوط به انتقال اورانیوم بخاطر انتقادهای سارکوزی است. اصلا تعجب آور نیست که ایران نمی خواهد فرانسه در گفتگوهای مربوط به قرارداد ایران برای ارسال اورانیوم غنی شده به خارج حضور داشته باشد. رئیس جمهورفرانسه، نیکلا سارکوزی، مرتبا ایران را تهدید می کند ، و از ریاست جمهوری آمریکا، باراک اوباما، می خواهد که در مورد ایران بیشتر سخت گیری کند. “
واقعیت امر این است که سارکوزی به عنوان اصلی ترین دنباله روی نومحافظه کاران ایالات متحده آمریکا هنوز از سقوط خفت بار اصلی ترین الگوی خود یعنی بوش پسر عبرت نگرفته است.سارکوزی هر روز در فرانسه بحران میآفریند:روزی بر سر روابط خانوادگی خود،روزی دیگر بر سر وضع مالیات برای گاز کربن،لحظه ای بر سر وقوع درگیری در حومه پاریس،لحظه ای دیگر بر سر برگزاری دادگاه دو ویلپن و....
یک رئیس جمهور این همه بحران سازی ،سارکوزی از سال2007 تا کنون پاریس را به کانون جنجال و ناآرامی های مزمن تبدیل نموده است.فرانسه در امور داخلی سایر کشورهای دنیا مداخله جویی منفی دارد.هم اکنون دولت سعد الدین حریری در بیروت تحت تاثیر اقدامات کارشکنانه سارکوزی و برنارد کوشنر تشکیل نمی شود.در معادلات داخلی اتحادیه اروپا نیز سارکوزی اصلی ترین حامی حضور تونی بلر در مسند ریاست جمهوری اتحادیه اروپا (پستی که متعاقب تصویب پیمان لیسبون ایجاد خواهد شد)است.رئیس جمهور فرانسه در قبال تهران نیز بارها افراط گرایی خود را تکرار نموده است.به کار بردن الفاظ تند و تهدیدات مستقیم علیه تهران سبب شده است تا از او به عنوان “بوش شماره دو”نام ببریم.
تحقیر دیپلماتیک فرانسه به دست جمهوری اسلامی ایران واکنشی نسبت به نقش مخرب پاریس در معادلات نظام بین الملل می باشد.فرانسه به عنوان یکی از اعضای اصلی و دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد مولد تروریسم در خاورمیانه و جهان محسوب می شود.حمایت پاریس از جنایات رژیم صهیونیستی در قبال مردم لبنان و فلسطین مهر تائیدی بر همین نقش مخرب فرانسه می باشد.این درحالی است که در دوران ریاست جمهوری ژاک شیراک،کاخ الیزه چهره منطقی تری در معادلات بین المللی داشت.حضور سارکوزی در کاخ الیزه نه تنها سوسیالیست های مخالف او،بلکه مردمی را که در جریان مبارزات انتخاباتی سال2007 سهوا به وی رای داده بودند را به تنگنا آورده است.
تهران بارها قواعد بازی در میدان دیپلماسی را به غرب یاد آور شده است.اینکه حرمت ملت ایران در مذاکرات حفظ شده و از هر گونه تنش زایی در این میدان پرهیز شود.اما پاریس این قواعد را رعایت نکرد و به اصول شفاف گفتگوهای دیپلماتیک پشت پا زد.تهران نیز در برابر این پشت پا کوتاه نیامد و اقدام سارکوزی و همراهانش را به بهترین نحوه ممکن و مقتضی پاسخ داد.در روز سه شنبه هفته گذشته ایران با تحقیر فرانسه این کشور را سر جای خود نشاند و خواست که فرانسه از معامله مذکور بیرون برود زیرا تهران نمی تواند به این کشور اعتماد کند که به تعهدات خود عمل کند.
بی اعتمادی جمهوری اسلامی ایران به فرانسه امری کاملا طبیعی است.مصدر این بی اعتمادی را باید در کاخ الیزه جست و جو نمود.جایی که نیکلا سارکوزی ماشین
فتنه انگیزی و جنجال آفرینی خود را به راه انداخته و لحظه ای آن را متوقف نمی سازد.پس بدیهی بود که رئیس جمهور مغرور فرانسه به یک شوک سخت نیاز داشت تا شاید کمی به خود بیاید.شوکی که هفته گذشته از سوی ایران به وی وارد شد و هنوز کاخ الیزه را در بهت و حیرت قرار داده است.دیپلمات های ایرانی حتی شروع نشست ژنو را که در مورد این معاهده در وین برگزار شد به تاخیر انداختند زیرا به درستی معتقد بودند که نیازی به حضور فرانسه در این نشست نیست.
تحقیر فرانسه در مذاکرات وین فرصتی برای به تصویر کشیده شدن استیصال و انزوای رئیس جمهور فرانسه بود.انزوایی که نیکلا سارکوزی اصرار دارد آن را زیر لایه هایی از جنجال آفرینی و ژستهای مضحکانه مدفون سازد.