از چند هفته پیش در محافل سیاسی از گزارش پترائوس و کروکر بعنوان «گزارش مهم» یاد شده است، دیروز نخستین گزارش پترائوس- فرمانده نظامیان آمریکایی در عراق- به کنگره ارائه گردید و طی 4-5روز آینده در سه جلسه دیگر نیز ارائه خواهد شد. گزارش مشترک پترائوس و کروکر (سفیر آمریکا در عراق) با چه هدفی مطرح می شود و دربر گیرنده چه نکاتی است؟آمریکایی ها طی هفته های اخیر به گزارش یاد شده ابعاد تبلیغاتی داده و افکار عمومی را در وضعیت انتظار نگه داشته اند. از همین موضوع می توان فهمید که حرف جدیدی در میان نیست. سال گذشته شاهد وضعیت مشابهی بودیم. محافل سیاسی و رسانه های آمریکایی با تبلیغات مداوم القا می کردند که بوش در آغاز تعطیلات کریسمس طرح جدید خود را درباره عراق ارائه می دهد ولی سخنان بوش در شب کریسمس حاوی هیچ نکته جدیدی نبود و همه دریافتند که بوش مردم را فریب داده است.اما گزارش پترائوس و کروکر درباره عراق در شرایطی مطرح می شود که آمریکایی ها به «نوید» نیاز مبرم دارند. بر همین اساس در این گزارش قاعدتاً این عبارت را گنجانده اند: «ما در عراق در حال پیروزی هستیم». آنان حتما روی مسئله ایران نیز مانور خواهند داد و به شهروندانشان یادآور می شوند در حال خارج کردن عراق از چنگ ایران هستند. این در حالی است که مردم آمریکا بیش از هر چیز در انتظار اعلام جدول زمانی خروج نظامیان خود از عراق می باشند.در عین حال بعضی از گزارش ها حکایت از آن دارد که دولت آمریکا یک جدول زمانی خروج برای حدود 25000نیرویی که بعد از نطق کریسمس بوش به تعداد نظامیان آمریکایی افزوده شدند، ارائه خواهد داد. این البته ممکن است از سوی مردم آمریکا بعنوان آغاز بازگشت همه نیروهای نظامی از عراق تلقی شود و رضامندی نسبی آنان را در پی داشته باشد ولی واقعا به معنای تغییر در صحنه نظامی عراق نخواهد بود. در واقع بوش با این ترفند از یک سو توان نظامی خود را در عراق حفظ می کند و از سوی دیگر از فشار افکار عمومی آمریکایی ها بر روی دستگاه امنیتی و سیاسی خود می کاهد.گزارش پترائوس و کروکر تا آنجا که به ایران بازمی گردد احتمالاً روی مواردی مانند محدودکردن حضور نظامی ایران- با داستان سرایی روی شناسایی 50 نیروی عملیاتی سپاه در عراق و نظامی معرفی کردن پنج دیپلمات گروگان گرفته شده ایران- متمرکز خواهد بود تا آمریکایی ها گمان کنند نظامیانشان در حال دور کردن دست ایران از عراق هستند. این در حالی است که مشکل آمریکا در عراق حضور یا عدم حضور نیروهای ایرانی در عراق نیست. مشکل آنان این است که عراقی ها خواهان حفظ حضور گرم اقتصادی، فرهنگی و سیاسی ایران در کشور خود هستند و از همین رو پذیرای هزاران مهندس جوان ایرانی در بخش صنعت نفت، راهسازی، برق، کشاورزی، بهداشت و درمان و... هستند.بوش در حد فاصل مطرح شدن تا انتشار گزارش مسئولان سیاسی و نظامی آمریکا در عراق بطور سرزده وارد بغداد شد و در میان نظامیان خسته و نومید آمریکا از پیروزی این کشور سخن گفت. اما واشنگتن پست با تمسخر خطاب به او نوشت علامت این پیروزی آن است که بعد از 4.5سال که از اشغال نظامی عراق می گذرد، بوش ناچار است سرزده و دزدانه وارد بغداد شود! بر همین اساس نباید توقع داشت که گزارش پترائوس و کروکر چیزی بیش از ادعاهای جرج بوش در بغداد باشد.اما جدای از این مباحث «پیروزی در عراق» برای آمریکایی ها بسیار اهمیت دارد. آنان به درستی پذیرش شکست در عراق را به مثابه پذیرش شکست در خاورمیانه می دانند؛ از این رو همه تلاش خود را خواهند نمود که عقربه تحولات عراق را از سمت تهران به سمت واشنگتن بچرخانند. بعید به نظر می رسد در این احساس و نیاز تفاوتی میان جمهوری خواهان و دمکرات ها وجود داشته باشد. دمکرات ها هرچند برای پیروزی در انتخابات آبانماه سال آینده تبلیغات زیادی روی خروج نظامیان از عراق می کنند، ولی بسیار بعید است که در صورت پیروزی در انتخابات به این شعار جامه عمل بپوشانند چرا که عراق اینک نقطه ثقل سیاست های خاورمیانه ای آمریکا می باشد. در عین حال نباید این نکته را از نظر دور داشت که تحولات خاورمیانه طی یک دهه گذشته، خارج از اراده آمریکارقم خورده است و این به احتمال زیاد درباره عراق تکرار می شود کما اینکه نشانه های آن از وقوع چنین رخدادی خبر می دهند.