آژانس بینالمللى انرژى اتمى نهادى مستقل است که در سال 1957 براى ترویج استفاده صلحآمیز، و جلوگیرى از استفاده نظامی، از انرژى هستهاى تاسیس شد. پیشنهاد تاسیس این سازمان را دوایت آیزنهاور رئیسجمهور آمریکا در سخنرانى خود در مجمع عمومى سازمان ملل متحد (که به سخنرانى اتم براى صلح معروف شد) در سال 1953 مطرح کرد.آژانس و دبیرکل آن محمد البرادعى در سال 2005 مشترکا برنده جایزه صلح نوبل شدند. شوراى حکام شوراى حکام از 35 کشور عضو تشکیل شده است. مطابق ماده 6 اساسنامه آژانس، 10 عضو شورا باید حتما از بین کشورهاى پیشرفته و صاحب تکنولوژى هستهاى و 7 عضو دیگر از بین کشورهاى اروپایى انتخاب شوند. براى خاورمیانه و آسیاى جنوبى 2 نماینده در نظر گرفته شده است. ماده چهارم NPT یکى از مواد مهم NPT ماده چهارم آن است. این ماده معنى چند پهلویى دارد. این ماده از دو بند تشکیل شده است. مضمون بند اول این ماده چهار این است که هیچ چیز دراین پیمان نباید به نحوى تفسیر شود که بر حق جدایى ناپذیر همه اعضاى این پیمان به توسعه تحقیقات مربوط به تولید و استفاده از انرژى هسته اى براى مقاصد صلح آمیز بدون تبعیض و مطابق سایر مواد این پیمان تاثیر بگذارد. به این ترتیب این بند تاکید بر این دارد که استفاده صلح آمیز از انرژى هسته اى حقى جدایى ناپذیر است. بند دوم ماده 4 اعضاى این پیمان متعهد مى شوند که به کامل ترین وجه از حق شرکت در مبادله ابزار، مواد،اطلاعات علمى و فنى براى استفاده صلح آمیز از انرژى هسته اى بر خوردار شوند و چنین مبادله اى را تسهیل کنند. این بند کشورهایى داراى فن آورى هستهاى راموظف ساخته که به کشورها ى فاقد چنین فن آورى کمک لازم را براى دستیابى به فن آورى بنمایند . این کمک مىتواند هم به صورت فردى و هم با مشارکت سایر اعضا و از طریق آژانس بین المللى انرژى هسته اى معطوف به کشورهاى عضوی که فاقد سلاح هسته اى هستندو بخصوص کشورهاى جهان سوم باشد. از دیدگاه کشورهاى جهان سومى روشن است که کشورهاى غربى صاحب فناورى هسته اى از نظر حقوقى موظف اند که فناورى هسته اى براى مقاصد صلح آمیز به کشورهاى فاقد آن انتقال دهند ولى چنین نکرده اند. این کوتاهى نه در مورد ایران بلکه همه کشورهاى جهان سوم بوده است.در حال حاضر 189 کشور دنیا از مجموع 192 کشور عضو سازمان ملل عضو این پیمان هستند و آن را تصویب کرده اند .کمتر پیمان بین المللى را پیدا مى کنید که این تعداد کشور عضو دارد.