عبدالباری عطوان
مترجم: محمدجواد گودینی
زمانی که سخنرانی حسنی مبارک رئیس جمهور مصر را در اجلاس فوق العاده شورای این کشور دنبال می کردم، حالتی از ناامیدی و ناراحتی به من دست داد. مبارک بیان داشت به هیچ وجه اجازه مخدوش شدن کرامت مصر و مردم این کشور را نخواهد داد. وی به حوادث و آشوب های رخ داده در خارطوم که در اثر آن تعدادی از شهروندان مصری آسیب دیدند اشاره کرد.
ناراحتی در این است که اولاً: رئیس جمهور مصر کرامت این کشور را در مسابقه فوتبال خلاصه کرد و دوماً: ما انتظار یک سخنرانی آرامش دهنده و ملایم را داشتیم که جایگاه منطقه ای و جهانی مصر را بالا و ناملایمات را از میان ببرد و عواطف افراد و تماشاگران مسابقه فوتبال را آرام کند و بر روابط برادرانه دو کشور تأکید ورزد، اما متأسفانه چنین نشد. در دو کشور مصر و الجزایر گروه هایی هستند که خواهان دوری از ارزش ها و کرامت های انسانی و اخلاقی بوده و نژادپرستی مریض و ویرانگر را رواج می دهند. اول: گروه «فرعونی» در مصر که از اعراب و مسلمانان بیزار است و خواهان عقب گرد کشور به هفت هزار سال قبل یعنی زمان «تحتمس» و «اخناتون» می باشد. دوم: گروه «فرانکفونی» در الجزایر که خواهان جدایی این کشور از جهان عرب و رویکرد به اروپا ( از شمال) است.
درست است که در الجزایر تنها یک شبکه تلویزیونی دولتی وجود دارد، اما این گروه «فرانکفونی» در بدترین صورت از طریق مطبوعات و مقالات بر ملت برادر مصر حمله می کند و بذر دشمنی را در میان مردم الجزایر می کارد.
باید اعتراف کنیم که رسانه های مصر نیز تبلیغات تحریک کننده و نفرت انگیزی را از خود به نمایش گذاردند که در حقیقت خواهان قطع روابط مصر از عالم عربی و اسلامی بودند. این شبکه های تلویزیونی رسمی ابتدا از الجزایر و مردم آن و سپس از اعراب و مسلمانان به عنوان دشمنان تاریخی مصر یاد کرد که باید ریشهکن شوند و از میان برداشته شوند!
این نعره هایی که در مخالفت با اسلام و خروج از جهان عرب بلند می شود، در زمانی صورت می پذیرد که 27 کشور اروپایی تنها یک رئیس و یک وزیر خارجه برای پیشبرد سیاست های خارجی شان انتخاب می کنند.
ما می گوییم رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه با افتخار سخن از امپراطوری عثمانی به میان می آورد و از این که از نسل امپراطوری اسلامی عثمانی بوده به خود می بالد. وی با تمامی کشورهای همسایه خود طرح دوستی ریخته و عبدالله گل، رئیس جمهور این کشور برای حضور در مسابقه فوتبال به ارمنستان سفر می کند و متقابلاً رئیس جمهور ارمنستان نیز- با وجود کراهت و ناملایماتی که میان دو کشور وجود داشته است- به ترکیه می آید.
این اقدامات کوته بینانه مصر، جایگاه مصر را از میان می برد و روابط این کشور با کشورهای اطرافش را به تیرگی می کشاند. روابط میان مصر و سوریه در حال حاضر قطع است و در حال قطع روابط میان مصر و الجزایر نیز هستیم. روابط میان مصر و سودان و نیز تمامی جنبش ها و احزاب اسلامی و آزادی بخش جهان همچون حماس، حزب الله و ... نیز تیره است.
قاهره- با تأسف فراوان- فرش گرانقیمتی را زیر پای شیمون پرز، رئیس جمهور رژیم صهیونیستی و ایهود باراک وزیر جنگ این رژیم و مسئولان جنایات جنگی در غزه، پهن می کند، اما در همان زمان مشغول ایجاد فتنه ای دردناک با دشمن جدید مصر- الجزایر و مردم آن- می باشد.
ای کاش ارتش مصر از ملت، کرامت و عقیده مصر دفاع می کرد- حتی برای مصالح خود- همچون ارتش های آمریکا، بریتانیا، آلمان و فرانسه در افغانستان و عراق که از منافع غرب دفاع می کنند و هر روز چند کشته و صدها زخمی برجا می گذارند، اما ارتش مصر برای این امت (اسلامی) نمی جنگد و آخرین باری که این ارتش وارد معرکه ای تمام عیار شد، سال 1973 بود که پیروزی این ارتش، باعث سربلندی امت اسلامی گردید.