بسم الله الرحمن الرحیم
بصیرت:حامد کرزای رئیس جمهور افغانستان در میان « تهدیدات چند لایه » به محاصره درآمده است . از یکطرف 17 تن از وزیران پیشنهادی کابینه اش نتوانستند رای اعتماد مجلس را بگیرند و فقط 7 وزیر مورد تایید قرار گرفتند و از طرف دیگر طی روزهای اخیر محل اقامتش مورد حمله طالبان قرار گرفت . هر چند به وی آسیبی نرسید ولی این چندمین بار است که طالبان با قدرت نمائی محل اقامت کرزای را هدف قرار می دهد و ثابت می کند که خطر تا چه اندازه به کرزای نزدیک است . چه بسا این سوقصدها بصورت عمدی به هدف نمی رسد تا فرصتی برای « چانه زنی » و کسب امتیاز برای طالبان فراهم شود.
کرزای روز شنبه 16 وزیر جدید به مجلس معرفی کرد که درصورت ادامه کار مجلس افغانستان پنجشنبه این هفته بررسی رای اعتماد به آنها آغاز می شود.
در چنین شرایطی اوضاع افغانستان از وضع رقت بار رئیس جمهورش وخیم تر است . اوباما رئیس جمهور آمریکا بدون اعتنا به دولت و رئیس جمهور افغانستان از تصمیم به اعزام 35 هزار نیروی جدید نظامی به افغانستان خبر داده و اعضای اروپائی « ناتو » را برای اتخاذ تصمیم مشابه فرا خوانده است . البته آلمان و فرانسه پاسخ منفی داده اند و حتی آلمانها تصمیم دارند همان طیف نظامیان اعزامی به کابل را نیز فرا بخوانند ولی این روند تاسف بار نشان می دهد که استقلال تمامیت ارضی و اراده سیاسی کامل شدیدا زیر چکمه های نظامیان ارتشهای « ناتو » لگدکوب شده است و هیچگونه چشم انداز روشنی برای پایان این فجایع قابل تصور نیست .
از سوی دیگر طالبان به قدرت نمائی بیشتر روی آورده و ضمن تشدید تحرکات خود به جنایت و کشتار در مقیاس انبوه پرداخته است . علاوه بر این سخنگویان طالبان مدعی شده اند که این گروهک تروریستی دستکم بر 80 درصد خاک افغانستان تسلط دارد . شاید حکومت مرکزی چنین ادعائی را تکذیب کند ولی نشانه گیری به سمت حامد کرزای آنهم در میان شدیدترین تدابیر امنیتی در اطراف رئیس جمهور نشان می دهد که حتی درصورت اغراق آمیز بودن این رقم نیز خطر طالبان در افغانستان تقریبا همه جا قابل مشاهده است . این بدان معناست که اگرچه طالبان بجز ایالت هلمند مرکز ثقل کشت و تجارت مواد مخدر این کشور در جای دیگری هم حاکم نباشد اما درعین حال در هر فرصتی می تواند در اکثر نقاط افغانستان ایجاد ناامنی کند. نقشه های رسمی موجود در مراکز امنیتی و نظامی افغانستان که در آن محل استقرار و محل عبور و حضور احتمالی طالبان را با رنگ قرمز مشخص کرده تقریبا فاقد هر جای غیررنگی است و این نشان می دهد که مطابق جمع بندی مراکز نظامی ـ امنیتی دولت مرکزی هم طالبان همچون « طاعون » در سراسر کشور همه جا را آلوده ساخته است .
حتی اگر این گمانه زنی های رسمی و غیررسمی هم قابل اعتنا نباشد اصرار جنون آمیز آمریکا و انگلیس برای مداخله دادن طالبان در قدرت کفه سیاسی ـ نظامی ـ تبلیغاتی را به سود تروریستهای طالبان سنگین تر ساخته است . تقریبا بدون استثنا مقامات ارشد آمریکا طی ماههای اخیر حداقل هر ماه یکبار خواستار مشارکت دادن طالبان در حکومت مرکزی شده و به « قدرت طالبان » اشاره کرده اند. مقامات پنتاگون حتی خواستار واگذاری قدرت و اداره برخی حکومتهای محلی به طالبان هستند و مدعی شده اند گویا آنها امنیت را بهتر برقرار و حفظ می کنند! البته درک علت وقوع این پدیده با در نظر گرفتن نقش مستقیم آمریکا در شکل گیری و به قدرت رسیدن طالبان چندان مشکل نیست و به خوبی نشان می دهد که طالبان هیچگاه از هدایت و حمایت واشنگتن محروم نشده است . بدین ترتیب روشن است که حامد کرزای و دولتش در تمامی این دوره بازیچه های واشنگتن بوده اند و حتی در اوج قدرت هم نقش درجه چندم را ایفا کرده و می کنند. دقیقا به همین دلیل است که حتی عدم تصویب دو سوم کابینه در افغانستان جنگ زده « بحران » محسوب نمی شود. دلیل مهمتری هم وجود دارد که دقیقا به ترکیب اعضای کابینه کرزای برمی گردد. در واقع همان کسانی که برای کسب رای اعتماد مجلس معرفی شده بودند عموما از روسای قبایل افراد بانفوذ محلی و عمدتا از کسانی بوده و هستند که زمانی در بخشی از جامعه نفوذ و مقبولیتی داشته اند. به عبارت دیگر حتی کسب رای اعتماد آنها از مجلس هم امتیاز چندانی به دولت کرزای نمی داد و فقط آنرا یکپارچه می کرد. در واقع وقتی ورود چنین افرادی نتواند وزن و قابلیت و کارآمدی کابینه را بیشتر کند طبعا حذف آنها هم چیزی از کابینه نخواهد کاست و این درحالیست که با وجود اشغالگران دولت کابل در حاشیه است و حتی بدون کابینه هم امور افغانستان در چارچوب اهداف اشغالگران اداره می شود و اساسا اصل دولت کرزای بود و نبودش علی السویه است تا چه رسد به اجزای آن .
اکنون کرزای 16 وزیر جدید پیشنهادی خود را معرفی کرده و مجلس نیز طبق وعده ای که داده به دلیل تکمیل فهرست اعضای کابینه باید برای تشکیل جلسه اقدام نماید . این نکته از آن جهت اهمیت دارد که قرار است ظرف 3 هفته آینده اجلاسی در لندن برای بررسی وضعیت افغانستان و یمن تشکیل گردد که حضور وزرای دولت کرزای هم در آن موثر خواهد بود. البته این موضوع هم نمی تواند تاثیری بر روند تحولات داشته باشد چرا که حتی با تکمیل فهرست وزرا فرایند اعطای رای اعتماد به خودی خود امری « زمانبر » است و مدتها به طول می انجامد. علاوه براین وزرائی که هنوز چند روز از انتخاب آنها می گذرد چه تاثیری در سرنوشت اجلاس لندن می توانند داشته باشند موضوع مهمتر آنکه مگر دولتهای قبلی کرزای که ظاهرا سالها بر مقدرات این کشور حاکم بودند تاثیری داشتند که از این دولت چند روزه انتظار تاثیرگذاری داشته باشیم
مشکل بزرگ افغانستان فقدان استقلال رای و استقلال عمل ناشی از اشغال کشور است . قطعا تا زمانیکه این کشور در اشغال بیگانه است و از دخالت سیاسی و مداخلات نظامی بیگانه رنج می برد وجود یا عدم وجود دولت مرکزی تاثیر محسوسی در روند تحولات این کشور نخواهد داشت .