فرامرز پارسا
کشورهای غربی و آمریکا در حالی به فضاسازی منفی و تقابل با جمهوری اسلامی ایران به ویژه در حوزه فعالیت های صلح آمیز هسته ای مبادرت می ورزند که در ادعاهای خود از ضعف و انزوای ایران در منطقه سخن می گویند. هرچند که غربی ها تلاش دارند با فرافکنی، نقش و جایگاه منطقه ای و جهانی ایران را در پس پرده اتهامات واهی پنهان سازند اما عملکرد و مواضع این کشورها عملاً اعترافی پنهان به اقتدار ایران در عرصه های مختلف می باشد. در بررسی عملکرد غرب چند نکته قابل توجه است که تماماً دروغین بودن ادعای انزوای ایران را به نمایش می گذارد.
نخست آنکه غربی ها در حالی از تزلزل و انزوای ایران سخن می گویند که در نقطه مقابل در تمام رایزنی های خود از کوچکترین کشورها گرفته تا بزرگترین کشورها، خواستار کاهش و قطع روابط این کشورها با جمهوری اسلامی ایران می شوند. اگر ایران واقعاً در انزوای جهانی قرار دارد چرا کشورهای غربی تا بدین حد به دنبال سوق دادن سایر کشورها به کاهش روابط با ایران هستند. جالب توجه آنکه غربی ها و آمریکا از ابزار تهدید و حتی امتیازدهی برای سوق دادن سایر کشورها به دوری از ایران استفاده می کنند.
دوم آنکه کشورهای غربی در حالی از انزوای ایران سخن می گویند که در مقابل حتی توانایی بررسی پرونده ایران در شورای امنیت را در خود نمی بینند و حتی بازگشایی این پرونده را چالشی بزرگ ارزیابی می کنند. آنها در حالی از عدم ایجاد اجماع در قبال ایران در شورای امنیت هراس دارند که در قبال سایر کشورها بدون رایزنی و در کوتاه ترین زمان ممکن قطعنامه هایی را تدوین و تصویب کرده اند. جالب توجه آنکه غربی ها همواره اذعان کرده اند که به دلیل عدم همسویی جامعه جهانی با تحریم ها علیه ایران، این تحریم ها با شکست مواجه شده و در آینده نیز نمی تواند کارایی لازم را داشته باشد. این نکته قابل ذکر است که غربی ها برای سرپوش نهادن بر شکست شان در برابر ایران در شورای امنیت از واژگانی مانند تأکید بر ادامه مذاکره و فرصت دهی به ایران سخن می گویند در حالی که تجربه و تاریخ نشان می دهد اگر این کشورها توانایی اجرای اهداف شان در شورای امنیت را داشته باشند هرگز به این امور روی نیاورده و در کوتاه ترین زمان ممکن به صدور قطعنامه مبادرت می ورزند. لذا روند کنونی را باید نشانه ای بر اقتدار ایران و تزلزل غرب در برابر این اقتدار دانست.
سوم آنکه تشکیل گروه 1+5 متشکل از 5 عضو دائم شورای امنیت به علاوه آلمان در قبال پرونده هسته ای ایران را می توان نشانه ای دیگر از اقتدار جهانی ایران ارزیابی کرد. بررسی تحولات جهان نشان می دهد که تشکیل گروه هایی با قدرت های بزرگ صرفاً در مسائل مربوط به قدرت ها و بازیگران جهانی صورت می گیرد چنانکه حتی در قبال کره شمالی نیز گروه 6 جانبه متشکل از 2 کره، ژاپن، آمریکا، روسیه و چین است و سایر قدرت های غربی در آن حضور ندارند. بر این اساس تشکیل گروه 1+5 را برخلاف ادعاهای غرب که آن را اقدامی جهانی در برابر ایران می دانند باید اعتراف به جایگاه جهانی ایران دانست که این کشورها را به تشکیل چنین گروهی وادار ساخته است.
چهارم آنکه هرچند غربی ها با تشکیل گروه 1+5 تلاش داشته اند تا از اجماع جهانی در قبال ایران سخن بگویند اما اختلاف میان همین 6 کشور در نحوه چگونگی تعامل با ایران گواه دیگری بر اقتدار و سردرگمی غرب در برابر آن است. اکنون صداهای گوناگونی از 1+5 شنیده می شود چنانکه آنها حتی برای تشکیل نشست برای بررسی پرونده ایران با چالش های بسیاری مواجه شدهاند.
نکته آخر آنکه بر خلاف ادعای کشورهای غربی مبنی بر انزوای جهانی ایران اکنون مشاهده می شود که در درون همین کشورها نیز اختلافات بسیاری در نحوه تعامل و یا مقابله با ایران ایجاد شده است. اختلافات در درون آمریکا با محوریت موافقان و مخالفان تحریم و یا اقدام نظامی علیه ایران که نمونه بارز آن را در نامه اتاق بازرگانی آمریکا به کاخ سفید مبنی بر پیامدهای منفی تحریم ایران برای اقتصاد آمریکا می توان مشاهده کرد و یا اعتراض گروه ها و شرکت های اقتصادی آلمان از همگرایی دولتمردان شان با سیاست تحریم ایران به دلیل از دست رفتن ده ها هزار شغل در صورت تحریم ایران در آلمان و ضررهای کلان برای اقتصاد این کشور نمونه بارزی از اختلافات ایجاد شده در درون کشورهای غربی در قبال ایران است. بر اساس آنچه ذکر شد می توان گفت که به رغم ادعاهای کشورهای غربی مبنی بر در انزوا بودن جمهوری اسلامی ایران، رفتارها و رایزنی های درونی و بین المللی این کشورها به ویژه اعتراف های آنها به ناکارآمد بودن تحریم ها علیه ایران خود اعترافی پنهان به جایگاه منطقه ای و جهانی ایران است که به صراحت آن را می توان شکستی آشکار برای دشمنان ایران اسلامی دانست.