یدالله جوانی بدون تردید بیانیه تهران در موضوع تبادل سوخت هسته ای با امضای سه کشور ایران، ترکیه و برزیل نقطه عطفی در تحولات بین المللی به حساب خواهد آمد. این بیانیه با واکنش های مثبت و منفی که به دنبال داشته، به نوعی سرآغاز صف بندی های جدید بین المللی ارزیابی می گردد. یکی از ویژگی های این بیانیه، غیرمنتظره بودن آن برای بسیاری از قدرت های جهانی و به ویژه آنهایی که به دنبال زمینه سازی برای اعمال فشار بر ایران بودند، است. آمریکایی ها با هدف اعمال فشار از طریق تحریم های جدید بر ایران، نیاز به اجماع در شورای امنیت داشته و بر همین اساس به دنبال القای این مطلب به افکار عمومی و دیگر اعضای دائم و غیردائم شورای امنیت بودند که ایران اهل مذاکره نیست و نمی توان به سیاست های تهران اعتماد داشت. با چنین فرضی بود که آنان میانجیگری کشورهایی چون ترکیه را پذیرفتند و با وارد ساختن ترک ها به عرصه موضوع هسته ای ایران، تصور می کردند به خواسته خود مبنی بر غیرقابل اعتماد نشان دادن تهران خواهند رسید. صحبت های رئیس جمهور برزیل در جلسه صبحانه کاری تهران مبنی بر اینکه حتی مدودف رئیس جمهور روسیه نیز موفقیت اجلاس تهران در موضوع هسته ای کشورمان را در حد 03 درصد ارزیابی کرده بود، نشان می دهد که آمریکایی ها تا چه اندازه در تبلیغات علیه ایران در شکل دهی به افکار سیاستمداران جهانی موثر عمل کرده بودند. بنابراین اصل توافق و بیانیه تهران به دلیل غیرمنتظره بودن، یک شوک جدی به غرب و خصوصاً آمریکا یی ها و صهیونیست ها وارد ساخت. همین ویژگی غیرمنتظره بودن بیانیه سه جانبه که در واقع توپ را در زمین آمریکایی ها انداخت، موجب گردید سردمداران کاخ سفید از سر استیصال و به صورت عجولانه نسبت به آن واکنش نشان داده و با ارسال پیش نویس قطعنامه تحریم ایران به شورای امنیت، به صورت ناخواسته توپ را وارد دروازه خودشان بکنند. روند حمایت کشورهای موثر بین المللی از بیانیه تهران و محکوم کردن واکنش منفی واشنگتن در برداشتن گام در مسیر تحریم های جدید، نشان می دهد که آمریکایی ها دچار نوعی سرگیجه شده و اقدام تهران در حوزه دیپلماسی به طور کلی ابتکار عمل را از واشنگتن گرفته است. هر چند آمریکایی ها سعی کردند در ظاهر بیانیه تهران را یک گام مثبت تلقی نمایند، لکن با دادن پیش نویس تحریم به شورای امنیت، نیات واقعی خود را برای افکار عمومی و تمامی کسانی که به دنبال حل موضوع هسته ای ایران بودند، آشکار ساختند. این نکته مهمی است که در واکنش اظهارات وزیر امور خارجه ترکیه در قبال واکنش واشنگتن به بیانیه تهران مبنی بر اینکه آمریکایی ها به دنبال حل مسئله نبوده و گویا نیت دیگری در سر دارند کاملاً ملاحظه می شود. بازتاب ها و اظهارنظرها نسبت به بیانیه تهران، از یک سو اهمیت این رخداد تاریخی را نشان می دهد، زیرا طی روزهای گذشته اخبار، تحلیل ها و تفسیرها در قبال بیانیه به گونه ای بود که تمامی دیگر مسائل را تحت الشعاع قرار داد. از سوی دیگر در تمامی اظهارنظرها و تحلیل های مرتبط با بیانیه، سخن از موفقیت تهران و سردرگمی آمریکایی ها به میان آمده است. این ارزیابی حتی از سوی خود آمریکایی ها در قبال بیانیه مشترک ایران، ترکیه و برزیل انجام شده است. «جان بولتن» که مواضع آشکار ضد ایرانی دارد و در موضوع هسته ای به عنوان نماینده سابق آمریکا در سازمان ملل بیشترین تلاش ها را برای اعمال فشار بر ایران به عمل آورد، در خصوص این بیانیه می گوید: «اقدام اخیر ایران بهانه های کافی به دو کشور روسیه و چین دو عضو قدرتمند شورای امنیت و ترکیه و برزیل اعضای غیردائم این شورا را می دهد تا از اعمال تحریم های جدید علیه ایران حمایت نکنند. اگر این روند ادامه پیدا کند تلاش های دولت آمریکا برای اعمال دور جدید تحریم ها به جایی نخواهد رسید و به نظر من این ابتکار عمل ایران، یک حرکت جودو بود که سیاست های آمریکا را نقش بر زمین کرد.» ارزیابی شورای روابط خارجی آمریکا از این بیانیه نیاز بسیار قابل توجه می باشد. این شورا بیانیه سه جانبه را یک توافقنامه فراتر از یک اقدام معمول دانسته که مقامات آمریکایی و متحدان اروپایی اش را دچار مخمصه کرده است. شورای روابط خارجی آمریکا با توجه به ابتکار عمل دیپلماتیک تهران، به این جمع بندی رسیده که بهترین گزینه برای آمریکا این است که در نهایت از این توافقنامه استقبال نماید. یکی از کارشناسان آمریکایی در مصاحبه با شبکه خبری «راشا تودی» گفت که بیانیه ایران، ترکیه و برزیل درباره تبادل سوخت هسته ای، فاجعه ای برای استراتژی آمریکا در به انزوا کشاندن ایران بود. از مجموع اظهارنظرها، واکنش ها و بازتاب های انجام شده در قبال بیانیه تهران می توان به این ارزیابی رسید که ابتکار عمل تهران، آمریکایی ها را در مسیر انزوای بین المللی قرار داده است و آنها در نهایت هیچ چاره ای جز پذیرش ایران هسته ای را ندارند.