عماد حسینی بر اساس توافقنامه 27 اردیبهشت تهران میان ایران ، برزیل و ترکیه که بسیاری آن را شکست بن بست چند ماهه مذاکرات هسته ای ایران و 1+5 (نشست اکتبر 2009) ارزیابی کرده اند ، با ضمانت ترکیه و برزیل به عنوان اعضای غیر دائم شورای امنیت که در اصل ضمانت جامعه جهانی به ایران می باشد ، توافق شد با انتقال 1200 کیلوگرم از اورانیوم 5/3 درصد غنی سازی شده ایران به ترکیه مراحل تبادل آن با 120 کیلوگرم اورانیوم 20 درصد غنی سازی شده برای تأمین سوخت راکتور تحقیقاتی تهران برای مصارف پزشکی با گروه وین (فرانسه ، روسیه و آمریکا) اجرایی شود. چنانکه در این توافقنامه ذکر شده بود ،جمهوری اسلامی ایران، سوم خرداد یعنی یک هفته پس از امضای توافقنامه سه جانبه، متن این توافقنامه و در اصل اعلام آمادگی خود برای ادامه مذاکره برای تأمین سوخت 20 درصد راکتور تحقیقاتی تهران با گروه وین را به اطلاع آژانس بین المللی انرژی اتمی رساند. آژانس نیز بر اساس توافقات صورت گرفته، متن توافقنامه سه جانبه را برای سه کشور روسیه ، آمریکا و فرانسه یا همان اعضای گروه وین که در نشست ماه اکتبر به عنوان تأمین کنندگان سوخت 20 درصد راکتور تحقیقاتی تهران از سوی آژانس به ایران معرفی شده بودند ، ارسال کرد. چنانکه پیش بینی می شد کشورهای مذکور واکنشهای مختلفی به متن توافقنامه از خود نشان دادند. الف ) آمریکایی ها از جمله هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه همچون گذشته با ابراز نارضایتی از متن توافقنامه آن را ناقص و از دیدگاه آمریکایی ها دارای اشکالاتی عنوان کردند. در کنار مواضع منفی و بعضاً چندگانه مقامات آمریکایی که خود گواهی بر شکاف در میان سیاستمداران آمریکایی است ، کنگره آمریکا نیز در اقدامی قابل تأمل با استدلال ناکارآمدی تحریم های یک جانبه و ایجاد شرایط لازم برای اعمال تحریم های بین المللی از طریق شورای امنیت، بررسی و تصویب لایحه تحریم بنزین ایران را به حال تعلیق در آورد. ب) روسیه نیز که از محورهای تبادل سوخت بود و توافقنامه تهران را نوعی در حاشیه قرار گرفتن این کشور می بیند، در شرایطی که بر ادامه مذاکره با ایران تأکید و عملکرد برزیل و ترکیه را مثبت عنوان می کرد به طور تلویحی از این توافقنامه ابراز نارضایتی کرده چنانکه افرادی مانند مدودف رئیس جمهور و لاوروف وزیر خارجه روسیه از ادامه رایزنی ها در شورای امنیت برای تحریم ایران سخن گفتند. روسیه در کنار آمریکا از جمله تدوین کنندگان پیش نویس تحریم های جدید علیه ایران بوده است. ج) فرانسه به عنوان ضلع سوم گروه وین نیز ضمن اعلام توافقنامه تهران به عنوان گامی مثبت در پرونده هسته ای ایران بر ادامه همکاری با سایر اعضای گروه وین ( آمریکا و روسیه ) در چگونگی برخورد با این توافقنامه تأکید کرد. با توجه به مواضع اتخاذ شده بسیاری از ناظران سیاسی تأکید دارند که اختلافات میان گروه 1+5 اکنون در گروه وین نیز ایجاد شده است به گونه ای که آن را در مواضع متفاوت مقامات روسیه ، آمریکا و فرانسه می توان مشاهده کرد. هرچند که سه کشور همچنان بر اصل لزوم مقابله با دستیابی ایران به حقوق هسته ای اش تأکید دارند اما به دلیل شرایط حاکم بر عرصه بین الملل در نحوه تصمیم گیری با چالشهایی مواجه هستند که عملاً به اختلاف نظر میان طرفین منجر شده است. به عبارتی دیگر این کشورها اکنون با نوعی سردرگمی مواجه شده اند که مانع از اجماع آنها در رسیدن به تصمیمی واحد در برابر ایران ، حداقل در کوتاه مدت می شود. در باب مواضع اتخاذ شده از سوی اعضای گروه وین که بعضاً با حمایت و یا انتقاد سایر اعضای گروه 1+5 همراه بوده و تصمیمات آینده این گروه دیدگاههای متعددی مطرح می باشد که در قالب چند سناریو شکل می گیرد. 1) برخی ناظران سیاسی با اشاره بر فضای حاکم بر عرصه بین الملل و استقبال جهانی از توافقنامه سه جانبه تهران ، تأکید دارند که گروه وین در نهایت به پذیرش ادامه مذاکره با ایران با پیش شرط های مطرح شده در توافقنامه مذکور متقاعد خواهند شد. کشورهای مذکور اگر بخواهند در برابر اراده جهانی قرار گیرند هزینه های بسیاری باید بپردازند به ویژه اینکه میان اعضای دائم و غیر دائم شورای امنیت نیز اختلافات بسیاری ایجاد شده است. بر این اساس این کشورها تلاش خواهند کرد با رویکرد به آغاز مذاکره در روند زمانی اهداف خود را پیگیری کنند. به عبارت دیگر آنها برای آرام سازی فضای افکار عمومی جز پذیرش پیشنهاد ایران چاره ای در پیش روی ندارند. 2) دسته دیگر از ناظران سیاسی با اشاره به اینکه بیانیه تهران به نوعی تمام معادلات این کشورها برای اجرای سیاست های تند علیه ایران را با شکست مواجه ساخته ، بر اقدام شتاب زده این کشورها برای اعمال تحریم های جدید علیه ایران در شورای امنیت تأکید می کنند. به عبارت دیگر این کشورها برای سرپوش نهادن بر شکستهایشان در برابر دیپلماسی تهران و برای مقابله با ورود بازیگران جدید مانند ترکیه و برزیل به عرصه معادلات جهانی ، تشدید سیاست های خصمانه نظیر تصویب قطعنامه - هر چند قطعنامه ضعیف- در شورای امنیت را اجرایی خواهند کرد چنانکه رایزنی هایی نیز با اعضای شورای امنیت داشته اند. به هر تقدیر آنچه مسلم است گروه وین و حتی 1+5 هر کدام از این سناریوهای مطرح شده یعنی عقب نشینی و پذیرش مذاکره و یا تشدید سیاست های خصمانه را در پیش گیرند در نهایت بازنده دیپلماسی ایران خواهند بود چرا که هر کدام از این اقدامات به منزله ضعف و ناتوانی آنها است که هزینه های بسیاری برای آنها به همراه خواهد داشت. البته رویکرد آنها به پذیرش توافقنامه تهران و آغاز مذاکرات سازنده هزینه های کمتری برای آنها در پی دارد چرا که جامعه جهانی از این رویکرد استقبال می کند و هرگونه موضع گیری خصمانه علیه این توافقنامه گروه وین را در برابر افکار عمومی قرار خواهد داد. در نهایت می توان گفت که گروه وین در دایره ای تعریف شده از سوی ایران قرار گرفته که جز بازیگری در آن گزینه ای در پیش روی ندارد چرا که هر گونه حرکت در خارج از این دایره هزینه های بین المللی سنگینی برای این گروه به همراه دارد به ویژه اینکه افکار عمومی جهان نیز در کنار ایران قرار دارد و پذیرنده هیچ گونه سیاستی جز آغاز مذاکره با جمهوری اسلامی ایران نمی باشد.