بصیرت: مهدی، یکی از 70 میلیون هممیهنان ما است. اما او در این خیل 70 میلیونی باز هم در اقلیت یک میلیون نفری است که وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی از آمار ناشنوایان و کمشنوایان کشور ارائه کرده است. پنجشنبه شب گذشته میهمان او و خانوادهاش بودم. ساعت کمی از 10 شب گذشته بود که دیدم با خواهرش که از همه اعضای خانواده بهتر میتواند با او به زبان اشاره صحبت کند در حال صحبت کردن است. رفته رفته چهرهاش سرختر میشد. مهدی را به کناری کشیدم، زبان اشاره نمیدانستم، اما هر دو به یاری خداوند توان نوشتن داشتیم. نوشتم چرا عصبی شدی؟ اتفاقی نیفتاده برادر؟ وقتی همان چند جمله را نوشتم او را در آغوش گرفتم و بدون اینکه چشمش صورت بارانیام را ببیند، بر شانههایش باریدم!
مهدی نوشته بود: از تمام شبکههای تلویزیونی که آخر هفتهها فیلم سینمایی پخش میکنند، فقط فیلم شبانگاهی شبکه پنج (شبکه پایتخت) دارای زیرنویس است و من علاوه بر دنبال کردن تصاویر فیلم میتوانم متوجه شوم که شخصیتهای فیلم چه میگویند و داستان فیلم چیست و چگونه پیش میرود. اما خواهرم در آن ساعت میخواهد برنامه مورد علاقه خودش را ببیند و من از همین نعمت هم محروم میشوم!
آن شب با خانواده و خواهر مهدی صحبت کردم و مهدی توانست تنها فیلم با زیرنویس که از رسانه ملی در طول یک هفته پخش میشود را ببیند. اما امثال مهدیها، فراوانند، لااقل یک میلیون نفر! حال یک سؤال، مسئولان رسانه ملی، مدیران شبکهها و جناب آقای ضرغامی! آیا این منصفانه است؟ شما امکانات این کار را دارید اما چرا تنها یک فیلم در طول هفته؟ آن هم از یک شبکه استانی و نه حتی ملی! حداقل با چشمانی عمیقتر و ژرفتر مهدیها را ببینید. میدانم مسئولیت سخت است، اما این لغزشها، جبران شدنی است. اگر بخواهیم! اینطور نیست؟!
امین خرمی