فرامرز پارسا
کشورهای غربی به ویژه آمریکا با محوریت گروه 1+5 در حالی در اقدامی عجولانه و مغایر با حقایق حاکم بر پرونده هسته ای ایران به تصویب قطعنامه ضد ایرانی 9291در شورای امنیت اقدام کردند که پس از آن به جنگ تبلیغاتی و روانی علیه جمهوری اسلامی ایران پرداختند. آنچه در مواضع این کشورها مورد تأکید قرار می گیرد تکرار مکرر ادعای لزوم پاسخگویی ایران به جامعه جهانی است. آنها با این ادعای نخ نما شده در حالی برآنند تا ضمن تحقق اهداف زیاده طلبانه خود، بر شکست های خود در برابر ملت و دولت ایران سرپوش گذارند که در باب کلمه جامعه بین الملل چند سوال قابل توجه است که غرب باید پاسخگوی آن باشد.
نخست آنکه اگر منظور این کشورها از جامعه جهانی همان آژانس بین المللی انرژی اتمی است که این آژانس در بیش از 20گزارش خود صراحتاً بر صلح آمیز بودن فعالیت های هسته ای جمهوری اسلامی ایران و همکاری گسترده تهران با آژانس حتی فراتر از ان پی تی اذعان کرده است. بسیاری از مسئولان آژانس از جمله البرادعی مدیر کل سابق آژانس (آذرماه جای خود را به آمانو داد) صراحتاً ابهامات مطرح شده در مورد ایران را نتیجه فضاسازی های تبلیغاتی غرب و نه بر اساس واقعیت های موجود عنوان کرده اند.
دوم آنکه اگر این کشورها جامعه بین الملل را همان شورای امنیت می دانند، قطعنامه 1929 نشان داد که حتی در این شورا نیز اجماع علیه ایران وجود ندارد. رأی قاطعانه و منفی ترکیه و برزیل و ممتنع لبنان در حالی نشانگر شکست غرب در استفاده ابزاری از این شورا برای تهدید نشان دادن فعالیت های صلح آمیز هسته ای ایران است که حتی برخی از اعضا بر حقوق هسته ای ایران تأکید و اعمال فشار 5 عضو دائم را دلیل رأی مثبت خود به قطعنامه عنوان کرده اند.
سوم آنکه اگر منظور از جامعه جهانی درون این کشورها از جمله اتحادیه اروپا است که روند تحولات از اختلاف میان اعضای این اتحادیه در برابر ایران حکایت دارد، چنانکه اروپایی ها در اجرای تحریم ها نیز ناکام مانده اند. جالب توجه آنکه در داخل آمریکا نیز به شدت با اعمال تحریم ها و اجرای سیاست های خصمانه علیه ایران مخالفت می شود.
چهارم آنکه اگر منظور از جامعه جهانی نیز کشورها و نهادهای بین المللی و منطقه ای هستند که در این عرصه نیز حقایق مغایر با ادعاهای این کشورها است. حمایت جنبش عدم تعهد با 118 عضو، سازمان کنفرانس اسلامی با 57 عضو، اتحادیه آفریقا با بیش از 50 عضو، اتحادیه آمریکای لاتین و چندین اتحادیه در سایر نقاط جهان از فعالیت های صلح آمیز هسته ای ایران خود نشانگر اطمینان جهانی به صداقت جمهوری اسلامی ایران در عرصه هسته ای است. نکته بسیار مهم آنکه در نشست بازنگری ان پی تی ( اردیبهشت و خرداد 1389) در نیویورک با حضور 189 کشور در بیانیه پایانی در حالی از رژیم صهیونیستی و کشورهای دارنده سلاح هسته ای به عنوان ناقضان امنیت بین الملل نام برده شد که در این بیانیه نامی از ایران به میان نیامد. اگر جامعه جهانی واقعاً ایران را تهدید هسته ای می دانست مسلماً در اجلاسی با حضور 189 کشور به آن می پرداخت اما در نهایت این دارندگان سلاح های هسته ای بودند که در این نشست محکوم شدند.
با توجه به آنچه ذکر شد در تعریف جامعه بین الملل می توان گفت که اعضای دائم شورای امنیت و چند کشور اروپایی همچنان در توهم گذشته مبنی بر معرفی خود به عنوان جامعه جهانی هستند در حالی که حقیقت جامعه جهانی دوری جهان از این کشورها و تلاش برای به انزوا کشاندن آنها است که نمونه بارز این مسئله را در پرونده هسته ای ایران می توان مشاهده کرد. با توجه به حقایق حاکم بر جهان می توان گفت که اکنون جامعه جهانی شامل اکثریتی است که در صف حمایت از ایران قرار دارند هرچند که انگشت شمار کشورهایی همچنان در توهم دوران گذشته، خود را محور تحولات می دانند و نام جامعه جهانی را بر خود می نهند و در برابر حقوق هسته ای ملت ایران قرار گرفته اند. امری که در دنیای امروز دیگر جایگاهی نداشته و تمام کشورها برای مقابله با این تفکر به پا خاسته و در آینده نیز ابعاد گسترده تری به خود خواهد گرفت در حالی که جمهوری اسلامی ایران با تأکید بر دستیابی به حقوق حقه خود و دیپلماسی فعال در عرصه بین الملل از پیشگامان این تحول بزرگ بوده و خواهد بود.