تاکتیک مظلوم‌نمایی برای توجیه جنایت!

رضا فرخى
آیا تا به حال نامی از تاکتیک مظلوم نمایی برای توجیه کردن، شنیده اید؟ اگر می خواهید با این تاکتیک آشنا شوید کافی است کمی به رفتار رسانه های غربی در چند سال اخیر دقت بیشتری کنید! چرا که بسیاری از رفتارهای این رسانه ها در راستای همین کار بوده است. به ویژه شبکه های خبری و سینمای غرب و در رأس همه آن ها «هالیوود» این کار را به خوبی اجرا می کنند.
شاید به جرأت بتوان گفت که پس از جنگ های متعددی که در چند سال اخیر توسط غرب راه اندازی شد این شبکه ها توجیه جنایت های غرب را در این جنگ ها در اولویت کاری خود قرار دادند. تمام این مسائل در حالی بود که کشتار بی رحمانه مردم تحت اشغال، توسط دولت های غربی به صورت بی وقفه ادامه داشته است. اما رسانه های مختلف غربی به ویژه سینمای آمریکا از راه های مختلف برای پنهان کردن این کشتار فجیع استفاده می شوند. به گونه ای که تنها هالیوود چندین وچند فیلم در ژانر جنگی تولید کرد که در تمام آنها مظلومیت غرب به نوعی غیر قابل باور به نمایش گذاشته شد. در یکی از این فیلم ها درباره جنگ جهانی دوم به صورت کاملاً غیرمنصفانه قضاوت می شود و سعی دارد، بمباران اتمی ژاپن توسط آمریکا را موجه جلوه دهد، فیلم «پرل هاربور» به کارگردانی «مایکل بی» است که هزینه ای برابر 156 میلیون ونهصد هزار دلار دربرداشته است، این فیلم داستانش درباره چگونگی ورود آمر یکا به جنگ جهانی دوم است .سکانس های اولیه فیلم صحنه های بمباران این بندر(پرل هاربور) را توسط نیروهای متحدین نشان می دهد و دراین بین نیرو های ژاپنی را کاملاً برجسته می کند و در تمام این صحنه ها سعی می کند که نشان دهد که هواپیماهای ژاپنی حتی به بیمارستان ها هم رحم نمی کردند. این صحنه های اغراق آمیز تنها با این هدف در این فیلم به نمایش گذاشته شده که توجیهی برای کشتار بی رحمانه در ژاپن باشد تا هیچ کس به این موضوع اشاره نکند که بمباران اتمی هیروشیما بزرگترین جنایت تاریخ بشر بوده است.
از سوی دیگر رویکردهایی که دراین فیلم مطرح است شباهت عجیبی به فیلم « به خاطر صلح» دارد که سال های پیش ساخته شد. دراین فیلم تمام تلاش به کار رفته بود تا آمریکا را به عنوان هدف اصلی جنگ جهانی بعدی نشان دهد. داستان این فیلم از این قرار است که عده ای تروریست سعی دارند با در دست گرفتن کنترل سیستم اتمی روسیه، موشک های هسته ای را به سمت آمریکا هدف گیری کنند که در نهایت این هدف گیری منجر به پرتاب موشک به سمت واشنگتن می شود. در این میان صحنه هایی عاطفی از بازی کودکان در واشنگتن نشان داده می شود تا آمریکا و مردمش به عنوان قربانی همیشگی تروریسم معرفی شوند، در حالی که همه می دانند که آمریکا چگونه زنان و کودکان بی گناه را به خاطر اهداف سیاسی و نظامی خود در سراسر جهان به خاک وخون کشیده است.
تمام این موضوعات درحالی است که تروریسم دست پرورده خود آمریکا است وحتی اگر بخواهیم جریاناتی چون طالبان و القاعده که هیچ سنخیتی با دین مبین اسلام ندارند را از عوامل اصلی تروریسم در جهان بدانیم، بازهم باید پیدا شدن آن ها را از جانب غرب دانست. موضوعی که در فیلم «مجموعه دروغ های» ریدلی اسکات کاملاً وارونه نشان داده می شود. در این فیلم «دی کاپریو» به جنگ تروریست های به ظاهر مسلمانی می رود که همه می دانند روزگاری خود آمریکا آنها را به وجود آورده است .نکته جالب دراین فیلم مظلوم نمایی فوق العاده زیادی است که در مورد شخصیت جاسوس سیا انجام می گیرد. چرا که این مأمور در این فیلم مأموریت خود را به نوعی حمایت از صلح جهانی عنوان می کند و در چند سکانس القا می گردد که او چه رنج هایی را برای این هدف متحمل می شود! موضوعی که در فیلم «پادشاهی» به نوعی دیگر به نمایش در آمده، اما هیچ گاه دراین فیلم ها به این نکته اشاره نمی شود که چگونه ممکن است افرادی که برای برپایی صلح جهانی! به اینجا وآنجا تجاوز می کنند و به صورت وحشیانه به خانه های مردم بی پناه یورش می برند مظلوم می نامند! آیا این مظلومان با تجاوز به حریم زندگی خصوصی و به اسارت گرفتن زنان وکودکانی که در این خانه ها زندگی می کنند، به دنبال حقوق بشر هستند؟ و جالب تر از همه این است که در سکانس پایانی فیلم سعی شده که کودک و نوجوان و میانسال و همه مسلمانان را تروریست نشان داده و به نوعی بیننده را برای جنایت های بعدی آمریکا آماده کنند. سوژه ای که در فیلم «بابل» هم نشان داده می شود. این فیلم درباره یک زوج آمریکایی است که برای گردش به یکی از کشورهای اسلامی(مراکش) سفر می کنند و در این سفر به صورت کاملاً اتفاقی توسط یک نوجوان مسلمان! مورد هدف گلوله تفنگ قرار می گیرند ویکی از آنها به شدت زخمی می شود. کاملاً مشخص است که در این فیلم سعی شده استفاده از اسلحه را نزد مسلمانان به عنوان یک تهدید برای شهروندان غربی نشان دهد.
اما رویکرد جدیدی که در این نوع از توجیهات جنگی به کار برده می شود، نشان دادن آسیب های روانی است که بعضی از سربازان آمریکایی پس ازجنگ متحمل آن می شوند. فیلم «برادران» یکی از این فیلم هاست؛ فیلمی که در آن سعی شده با نمایش بحران روانی دربین سربازان پس از جنگ به نوعی به مخاطب القا کند که یکی از بزرگترین آسیب دیدگان جنگ، سربازان آمریکایی بوده اند. این کار که در چند فیلم آمریکایی تکرار شده به نوعی همان فرار به جلو است. چرا که همه می دانند آسیب دیدگان واقعی جنگ ها چه کسانی هستند. یکی از این فیلم ها«ALL OF THE WAR »نام دارد که درباره سرنوشت سربازان اسیرآمریکایی در اسارتگاه های کشورهای جنوب شرقی در جنگ جهانی دوم است.این فیلم از لحاظ تکنیکی در سطح بالایی ساخته شده به گونه ای که در بعضی سکانس ها بیننده خود را تحت تأثیر قرار می دهد، اما نکته قابل توجه اینجاست که آیا این همه اغراق در به تصویر کشیدن بعضی چیزها برای نشان دادن واقعیت است یا فریب مخاطب؟!
به نظر می رسد موضوع دوم صحیح تر باشد، چرا که این یک تاکتیک همیشگی در سینمای غرب است که سعی دارد برالقای یک مسئله در بالاترین حد در مورد آن اغراق کند.چون دست اندرکاران و خط دهندگان این سینما به خوبی می دانند که باید برای توجیه جنایت های غرب دست پیش بگیرند، را تا پس نیفتند، یعنی تا قبل از اینکه کسی آنان را محکوم نکرده، خود به صورت غیرقابل باوری سعی می کنند داستان جنگ ها را برعکس نشان داده و به نوعی غرب و آمریکا را به جای کشور مورد هجوم نشان دهند. کاری که در مورد جنایت های اسرائیل هم صورت می گیرد و رسانه های خبری غرب همیشه سعی می کنند که تخریب خانه ها را توسط این رژیم جعلی در فلسطین نشان ندهند، زیرا به خوبی می دانند که تخریب خانه های فلسطینی ها آنچنان که در واقعیت اتفاق می افتد، یکی از مسائلی است که دل هر انسان آگاهی را به درد می آورد وبرای همین این تصاویر را نشان نمی دهند.