رضا گرمابدرى
یکی از زیباترین مواضع که طی چند سال اخیر از سوی وزارت خارجه ایران اعلام شد، واکنش رامین مهمان پرست سخنگوی این وزارتخانه به جوسازی برخی رسانه های غربی از جمله روزنامه «نیویورک تایمز» درباره کمک مالی ایران به افغانستان بود. این روزنامه ادعا کرد: سفیر ایران در کابل کیفی پر از یورو به «محمد داودزی» رئیس دفتر کرزای داده تا آن را برای کاستن از نفوذ غرب و آمریکا به کار بگیرد. مهمان پرست در واکنش به این ادعا گفت: «ایران کمک هایش را برای ساختن افغانستان و آماده کردن زیرساخت های اقتصادی انجام داده و در آینده هم آنها را دنبال خواهد کرد.» 42 ساعت پس از جوسازی این روزنامه آمریکایی «حامد کرزای» کمک ایران را تأیید کرد و با تشکر از تهران گفت: «داودزی» به دستور او این پول ها را از تهران گرفته است. پس از بیان موضوع جا دارد به «زیبایی» این واکنش پرداخته شود. نگارنده چند سال پیش با درج یادداشتی در «صبح صادق» این سوال را مطرح کرد: چرا ایران نباید به صراحت حوزه های نفوذ و منافعش در جغرافیای جهان را اعلام کند؟ کاری که قدرت های جهانی در سایه اقدامات نامشروع شان انجام می دهند و به اینکه نظر دیگران درباره آن چیست وقعی نمی گذارند و اعتنایی ندارند.
ارتش آمریکا و ناتو از هزاران کیلومتر دورتر آمده اند و با یک بهانه واهی به نام القاعده که این روزها به ابزار مشروعیت بخش طیف گسترده اقدامات فریبکارانه آنها تبدیل شده است، به شکل کاملاً نامشروع و تجاوزکارانه افغانستان را اشغال کرده اند و در آن به فجیع ترین جنایت ها دست زده اند و به واسطه ظلم مستمری که از ناحیه جنایت علیه مردم و محروم کردن آنها از حقوق اولیه شان بر آنها روا داشته اند روز آنها را به شب ظلمانی تبدیل کرده اند و در برابر زندگی رقت بار و سراسر درد و محنت این مردم تعهدی از خود نشان نمی دهند و برای بهبود حداقلی این وضعیت آزاردهنده گامی برنمی دارند. تداوم چنین وضعیتی در زندگی افغان ها عامل اصلی پدید آمدن ناهنجاری هایی است که پاره ای از آنها تبدیل به معضلات جدی امنیتی با رویکرد داخلی و خارجی می شود که در هر دو حالت، منشأ تولید مشکلات عدیده برای کشورهای همسایه است. از این رو کشورهای همسایه به دو دلیل اساسی حق دارند و باید با اطلاع و همکاری دولت قانونی افغانستان به این کشور کمک کنند تا از رهگذر آن خودشان هم کمتر آسیب ببینند. این دو دلیل عبارتند از: الف) وظیفه دینی: مردم افغانستان مسلمانند و کشورهای مسلمان به حکم آموزه های دینی وظیفه دارند به آن کشور کمک کنند تا از میزان آلام و مصائب آنها که عامل اصلی اش حضور متجاوزین در این کشور است، کاسته شود. طبعاً انتظار مردم افغانستان برای دریافت کمک از کشورهای مسلمان همسایه بیش از کشورهای دورتر است. بنابراین هیچ فرد و کشوری حق ندارد نسبت به این کمک ها بدبین باشد و اعتراض کند.
ب) الزامات امنیتی: حاکم شدن فضای آشفته و از هم گسیختگی در یک کشور، منجر به بی قانونی و هرج و مرج گشته و شرایط، مستعد بهره برداری مزدوران می شود. حضور نامشروع نیروهای نظامی اجانب در افغانستان که دشمنی پرآوازه ای علیه ایران دارند، باعث تشدید ناامنی برآمده از این هرج و مرج می شود و همین مسئله برای اقدامات بازدارنده ایران و یا هر کشوری که در چنین وضعیتی است کفایت می کند. پس ایران براساس منطق و حجت قوی مراقب اوضاع افغانستان است و به این کشور کمک می کند و باید پس از این بیشتر و بهتر هم کمک کند و این اقدامات حداقل حق مجاورت است، حالا این اشغالگران هستند که باید پاسخ دهند: چرا از اشغال افغانستان دست برنمی دارند و به کشتار مردم بی گناه ادامه می دهند؟!