وزارت خارجه رژیم اسرائیل ارتش را مسئول ناکامی های جنگ لبنان دانست وزارت خارجه رژیم اسرائیل در تلاش برای فرار از عواقب گزارش وینوگراد در برآوردی در صدد منتسب کردن ناکامی های جنگ لبنان به نظامیان این رژیم بر آمد که این تشدید اختلافات را در اسرائیل در پی دارد. این وزراتخانه در این برآورد می نویسد: ارزیابی بسیاری از ناظران سیاسی در واکنش به انتشار گزارش کمیته وینوگراد درباره جنگ لبنان (تابستان 2006 ) بر آن است که نتایج این گزارش و قضاوتهائی که در آن شده، ایجاب نمی کند که ایهود اولمرت باید از پست نخست وزیری کنار برود، گرچه نمایندگان احزاب اوپوزیسیون هنوز تاکید دارند که مسئولیت اصلی متوجه کابینه است و اولمرت باید کناره گیری کرده و انتخابات زودرس برگزارشود. در این برآورد آمده است که گرچه یکی از معاونان پیشین وزارت جنگ که در مناظره پس از انتشار گزارش شرکت کرد قاطعانه یادآور شد که گناه کاستی های ارتش را باید به عهده کابینه های شش سال اخیر گذاشت که دائما از بودجه های نظامی کاسته و به ارتش اجازه نداده بودند آن گونه که لازم می داند ساز و برگ نظامی تهیه کند، اما ارزیابی عمومی از گزارش وینوگراد بر آن است که مسئولان ارتش بیشتر به کوتاهی و اهمال متهم گردیده اند و اتهامات کمتری به سیاستمداران وارد آمده است.در ادامه این مطلب آمده است: برداشت آنانی که گزارش 500 صفحه ای را به دقت خوانده اند آن است که بیشترین مسئولیت در آن متوجه فرماندهان ارتش شده است و نزدیکان نخست وزیر شب گذشته گفتند که با انتشار این گزارش500 صفحه ای، اکنون باید همه آنانی که اولمرت را به بی لیاقتی متهم ساخته و خواهان کناره گیری او بوده اند پوزش بطلبند و از این خواسته دست بردارند. به نوشته وزارت خارجه رژیم صهیونیستی در گزارش به پیشرفتهای ارتش اشاره شده، اما بیشترین بحث و اختلاف نظر پیرامون 60 ساعت پایانی جنگ بود- زیرا 60 ساعت پیش از آنکه به دستور شورای امنیت آتش بس برقرار گردد و جنگ پایان یابد، نخست وزیر و وزیر جنگ دستور یک حمله زمینی را صادر کردند که در آن بیش از 30 سرباز اسرائیلی جان باختند که برخی بر این باور بودند که دستور حمله زمینی، در حالی که همگان مطمئن بودند که آتش بس در راه است تصمیم درستی نبود و از بی کفایتی دست اندرکاران حکایت می کند، ولی کمیته وینوگراد به این نتیجه رسید که در شرایط جنگی و سیاسی آن هنگام، تصمیم به حمله زمینی اقدامی درست بوده و اگر انتقادی وجود دارد باید متوجه فرماندهان ارتش شود که در اجرای هدفهای تعیین شده دستاورد قابل ملاحظه ای نداشتند.