مقایسه تحلیلی دو حماسه

1- حماسه 23 تیر 87
در تیرماه 87 کمیسیون فرهنگی مجلس پنجم طرحی را با عنوان «اصلاحیه قانون مطبوعات» در چهار بند به تصویب رساند. اما شیطنت روزنامه «سلام» در انتشار سند محرمانه ای منتسب به وزارت اطلاعات در 9 تیر، با عنوان «سعید اسلامی ]امامی[» پیشنهاد اصلاح قانون مطبوعات را داده است» سبب شکایت وزارت اطلاعات از این روزنامه و بسته شدن آن شد. در پی بسته شدن روزنامه سلام، سایر نشریات و سیاسیون دوم خردادی این اقدام را «تحدید مطبوعاتی» دانسته و دست به تحریک و تشویق دانشجویان به شورش و آشوب زدند و دانشگاه نقطه شروع این آشوب ها و «تحدید مطبوعات» اسم رمز این آشوب ها انتخاب شد. در آشوب های 87، تهران 5 روز میدان هرج و مرج و اغتشاش گسترده عده ای مزدور و اراذل و اوباش قرار گرفت. حمله به اماکن عمومی و دولتی، سر دادن شعارهای ساختارشکنانه، حمله به نهادهای انقلابی و تهدید امنیت ملی از ویژگی های این آشوب بود که سرانجام با پیام رهبر معظم انقلاب در 22 تیر 87 حماسه عظیم 23 تیر خلق شد. حماسه ای که به دلیل حضور گسترده مردم تهران، مرگ این فتنه و آشوب چند روزه را به دنبال داشت. این حماسه را می توان اولین نوع از حماسه گسترده حضور مردم در پایان بخشی به یک فتنه دانست، فتنه ای که قصد ساقط کردن نظام را داشت.
2- حماسه 9 دی 88
فتنه سبز که درست پس از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری در سال 88 آغاز شد، سرآغاز حوادثی گردید که چندین ماه کشور را دستخوش ناامنی های ناشی از خود قرار داده بود. فتنه گران که با اسم رمز «تقلب در انتخابات» این فتنه را کلید زده بودند، با این بهانه، در مراسمات مختلف دست به اغتشاش و شورش و آشوب زدند و اقداماتی را مرتکب شدند که در طول تاریخ انقلاب اسلامی منحصر به فرد بود و نشان از سازماندهی این فتنه، از مدت ها قبل از انتخابات می داد. آنچه که بعدها فتنه گران در اعترافات شان به آن اذعان کردند، موید این واقعیت بود که بحث القای تقلب و به تبع، اجرای کودتای مخملی در ایران، از مدت ها قبل در محافل گروهکی اصلاح طلبان طرح گردیده بود که طرح بحث «صیانت از آرا» در همین راستا ارزیابی می شود. فتنه گران که بنا بر برخی اسناد، قبل از انتخابات و در پی نظرسنجی هایی که خود انجام داده بودند به این نتیجه رسیده بودند که کاندیدای آنان پیروز انتخابات نخواهد بود، در اقدامی هماهنگ و پیچیده، فتنه ای خطرناک را طراحی کردند که همانگونه که گفته شد ما ه ها کشور را به خود مشغول کرده بود. اما با هوشیاری و رهبری داهیانه مقام معظم رهبری و حضور به موقع و عظیم مردم ایران در صحنه، این فتنه رو به افول گذاشت و مرگ این فتنه گری ها را هم می توان در حوادث هتاکانه فتنه گران در عاشورای 88 مشاهده کرد. اقدامی که بعدها از آن، با عناوینی چون «خودکشی فتنه سبز» و «نقطه پایانی نفاق سبز» یاد شد. درست پس از آن بود که فتنه سبز به اغما فرو رفت و دیگر هیچ تجمعی (هر چند اندک) از سوی فتنه گران را شاهد نبودیم. به اعتقاد بسیاری، نقطه شروع مرگ فتنه گری ها پس از حرمت شکنی عاشورا و خشم مردم عزادار به ویژه در اجتماع عظیم چند ده میلیونی مردم تهران و سایر شهرهای کشور در ضدیت با فتنه بود، اجتماع عظیمی که بسیاری آن را بزرگ ترین اجتماع مردمی پس از انقلاب و در دفاع از ارزش های نظام و اسلام می دانند، اجتماع عظیمی که نقطه پایان فتنه سبز را کلید زد، پایانی که بعدها هم فتنه گران و هم هواداران داخلی و خارجی آنان به آن اذعان کردند.
حماسه 9 دی 88 را همچنین باید به عنوان بزرگ ترین تجمع مردمی جهان برای حمایت از حکومت شان نام برد، به همین دلیل باید آن را چون ایام الله گرامی داشت.
3- مقایسه دو حماسه
اگرچه همگان، هر دو تجمع بزرگ 23 تیر 78 و 9 دی 88 را حماسه نامیده اند و مردم در هر دو تجمع، برای اتمام حجت با فتنه گران و سرکوب آنان و در دفاع از نظام اسلامی به خیابان ها ریختند، اما این دو حماسه، تفاوت های اساسی با هم دارند، که این تفاوت ها نیز به بسترهایی برمی گردد که باعث خلق این حماسه ها شد. حماسه 23 تیر 78 که پس از درخواست مقام معظم رهبری و به دنبال پنج روز آشوب و اغتشاشگری عده ای اراذل و اوباش و ضد انقلاب و... خلق شد، اگرچه در آن اغتشاش (18 تیر 78) نظام نیز مورد هجمه قرار گرفت، اما خطر جدی، اصل نظام را تهدید نمی کرد و تهدید و خطر آن، از گستردگی زیادی برخوردار نبود و لذا می بینیم پس از چند روز اغتشاشگری فتنه گران، با حضور مردم در 23 تیر 78 همه آشوبگران از ترس مردم دیگر جلوه گری نکرده و این آشوب در نطفه خفه شد، اما فتنه 88 فتنه ای عظیم بود که می توان آن را بزرگ ترین فتنه پس از پیروزی انقلاب اسلامی تا حال حاضر نام برد، فتنه ای که در آن برای اولین بار تمام جریانات اپوزیسیون داخل و خارج و حتی برخی خواص داخل نظام، به طور هماهنگ در اجرای آن نقش داشتند و غرب و آمریکا و حتی برخی همسایگان منطقه ای نیز برای اولین بار و به صورت عریان و خارج از عرف بین الملل، به آن وارد شده و رسماً از فتنه گران حمایت کرده و استراتژی سرنگونی نظام را دنبال کردند. فتنه سبز، اصل و بنیان نظام را هدف قرار داده بود و دشمنان داخلی و خارجی با تمام توان در آن شرکت داشتند و در آشوب ها و حمایت از آشوبگران، سنگ تمام گذاشتند. از فتنه سبز به عنوان، طولانی ترین فتنه به لحاظ مدت زمان آن در تاریخ انقلاب اسلامی نیز می توان یاد کرد. این فتنه، فتنه ای بود که حداقل 8 ماه طول کشید. و اگرچه اکنون به لحاظ میدانی جمع شده و خطر جدی برای نظام ندارد، اما هنوز تمام نشده است، یعنی کاملاً نمرده و به ویژه، عقبه خارج نشین آن هنوز در فتنه می دمند.
این فتنه، فتنه ای بود که برخی خواص بی بصیرت و دنیادوست و جاه طلب در آن مردود شدند. در یک کلام، فتنه 88 به لحاظ عظمت خطر و تهدید امنیت یک کشور، نه در ایران و نه در هیچ کشوری، سابقه نداشته و ندارد. به همین دلیل است که حماسه 9 دی نیز به همان دلایل، بزرگ و عظیم محسوب می شود. فتنه سبز با تمام بزرگی و سهمگین بودن آن، باز هم با رهبری داهیانه مقام معظم رهبری و حضور گسترده مردم بود که به خاموشی رفت و از حیز انتفاع برای دشمنان خارج شد. در این میان، حماسه 9 دی و حضور چند میلیونی مردم تهران و ده ها میلیونی مردم سایر شهرهای کشورمان، تیر خلاصی برای پایان فتنه گری های پس از انتخابات بود. به نظر می رسد، حماسه 9 دی نه تنها با حماسه 23 تیر 87 که با هیچ حماسه دیگری قابل قیاس نیست اگرچه حماسه دفاع مقدس، بسیار عظیم بود اما در آنجا دشمن مشخص و عیان بود و اکثریت مردم و خواص نیز در شناخت دشمن شکی نداشتند. اما در فتنه 88 نظام با طراحی ها و سازماندهی های پیچیده و خطرناکی روبه رو بود که تا آن زمان با آن مواجه نشده بود. به همین دلیل، عده ای حتی خواص تا قبل از هتک حرمت عاشورا، فتنه بودن فتنه را باور نداشتند. حماسه 9 دی را فقط با 9 دی می توان قیاس کرد، یعنی اگرچه 23 تیر نیز حماسه ای بزرگ بود، اما در برابر فتنه 88 و حماسه 9 دی به هیچ وجه قابل قیاس نیست. حماسه 9 دی، نظام و کشورمان را برای سال ها بیمه کرد، پس نباید بگذاریم حماسه 9 دی در هیاهوی زندگی روزمره مان گم شود. حماسه 9 دی را باید گرامی داشت، آنچنان که در شأن آن روز بزرگ است.