بصیرت: چند روز پس از عاشورای سال 1388 در چهارشنبه نهم دی ماه در واکنش به چند ماه ناآرامی، اغتشاش، اهانت به مقدسات یک راهپیمایی خود جوش مردمی در سراسر کشور به خصوص تهران شکل گرفت که در نوع خود بی نظیر بود. شعارهای تند و تیز مردم در این راهپیمایی با شکوه حکایت از عمق خشم و عصبانیت آنها از جریان فتنه بود که تمام ارزشها و اصول انقلاب را به بازی گرفته بود.
9 دی و نگرش وارونه به واقعیتچند روز پس از عاشورای سال 1388 در چهارشنبه نهم دی ماه در واکنش به چند ماه ناآرامی، اغتشاش، اهانت به مقدسات یک راهپیمایی خود جوش مردمی در سراسر کشور به خصوص تهران شکل گرفت که در نوع خود بی نظیر بود. شعارهای تند و تیز مردم در این راهپیمایی با شکوه حکایت از عمق خشم و عصبانیت آنها از جریان فتنه بود که تمام ارزشها و اصول انقلاب را به بازی گرفته بود.
حماسه تاریخی نهم دی برخاسته از عوامل مختلفی چون بصیرت، دشمن شناسی، وقت شناسی و حضور مجاهدانه ملت ایران در برهه های حساس و تعیین کننده بود که باعث شد این روز تاریخ ساز به عنوان نقطه عطفی در معادلات انقلاب اسلامی ثبت شود.
بهانه خروش مردمی نهم دی، حرمت شکنی فتنه گران در عاشورای سال 1388 بود. گستاخی هدفمند عده ای در اهانت و جسارت به قرآن، مساجد، حسینیهها و تکیهها، نذورات، عزادارن و مراسم حسینی، تخریب اموال عمومی، به بازی گرفتن مقدسات مردم و شعار علیه اصل ولایت فقیه آن هم در مراسم عزای سید سالار شهیدان امام حسین(ع) در روز عاشورا آحاد ملت ایران را متالم و خشمگین کرد. این خشم مقدس آغازی بر پایان فتنه و پلکانی برای حرکت توفنده کشور در مسیر تعالی و پیشرفت بود. فضایی که در آن انقلاب پس از گذشت سه دهه نفس تازه کرد و با ایمان به عزم راسخ مردم مقتدرانه گام در چهارمین دهه از عمر انقلاب یعنی دهه پیشرفت و عدالت گذاشت.
تحلیل حوادث تلخ عاشورای88 و چرایی رخداد این واقعه که در ادامه منجر به خروش خودجوش و میلیونی مردم ایران شد، کمک مهمی به فهم جایگاه و اهمیت حماسه نهم دی در معادلات انقلاب اسلامی می کند. در این وجیزه پرداخت مختصری به یکی از مهمترین عوامل فتنه انگیز در روز عاشورای 88 خواهیم داشت.
حوادث عاشورای سال گذشته بیش از آنکه یک حرکت خودانگیخته اجتماعی باشد متاثر از سیطره فاکتورهای ضد عقلانی بر نحوه تصمیم گیری سران فتنه در داخل و خارج از کشور بود. تصمیم گیری های سیاسی عموما تابعی از متغیرهای عقلانی، احساسی(غیرعقلانی) و ضد عقلانی است. عوامل عقلانی بازتاب، انعکاس و پاسخ دقیقی به واقعیات اجتماعی است. در این سطح تحلیل بازیگر سیاسی به طور هدفمند و سازمان یافته کنش های قابل پیش بینی را مرتکب می شود. اما متغیرهای احساسی زمانی فعال می شود که کنشگر فهم صحیحی از واقعیت دارد ولی عوامل دیگری از جمله احساسات شخصی مانند علاقه به فرزند یا پست و مقام مانع از تصمیم گیری عقلانی می شود.
در حالی که سیطره فاکتورهای ضدعقلانی بر کنش های سیاسی زمانی محقق می شود که بازیگر سیاسی فهم سقیمی از واقعیت دارد و اساسا به واقعیت انتزاعی خویش اکتفا می کند. در این سطح تحلیل کنشگر دست به اقدامات و فعالیت هایی می زند که نه تنها با واقعیات اجتماعی سنخیتی ندارد بلکه حتی می تواند نتیجه عکس به بار آورد و موجد نوعی آنومی کرداری در رفتار سیاسی تصمیم گیرنده گردد.
آنچه در عاشورای 88 رخ داد نتیجه تسلط متغیرهای ضد عقلانی بر کردار سیاسی سران و تصمیم گیرندگان اتاق فرمان فتنه بود. سران فتنه در داخل و خارج از کشور قبل و پس از انتخابات با طراحی یک دروغ هدفمند سعی کردند نعل وارونه به واقعیات اجتماعی بزنند و با تکرار این دروغ اقدام به راستی نمایی کنند. این دروغ را آنقدر تکرار کردند که مانندملا نصرالدین خودشان هم باورشان شد که ده بالا آش می دهند و کاسه به دست در پی این توهم به راه افتادند. پیشرفت سندرم سرطانی "وارونه سازی واقعیات" و بدتر از آن باور "واقعیات خودساخته" به حدی سریع بود که پس از گذشت چنده ماه از انتخابات حتی آنها مدعی شدند که مردم نسبت به ارزشها، باورهای دینی و مقدساتشان هم مردد شده اند. ارزشهایی که بیش از هزار سال به آنها باور داشته اند و به اذعان همین سران فتنه تا قبل از انتخابات هم این ارزشها وجود داشت اما به طور خارق العاده ای پس از انتخابات 88 تمام این مقدسات در نظر و عمل مردم رنگ باخت!
تنها به عنوان نمونه حسین بشیریه یکی از عناصر اتاق فرمان فتنه که در خارج از کشور حضور دارد در چهاردهم آذر 1388 در گفتگو با نشریه لوگوس رادیو فردا مدعی شد:"فروپاشی اسطوره های جمهوری اسلامی پس از انتخابات پرشتاب تر شده است." به زعم وی مردم پس از انتخابات در باورهایشان نسبت به عدالت اسلامی، اخلاقی شدن سیاست، مبارزه با امپریالیسم و ... دچار تردید شده اند و امروز نوبت برداشت محصول تخم تردید در جامعه است.
این تصور اشتباه از واقعیت های اجتماعی ایران که در آرا و دیدگاه های سایر فتنه گران نیز مشهود است در ادامه منجر به تقویت این ایده منحرف شد که مردم حتی نسبت به مهمترین مقدسات خود مانند عاشورا و دستگاه عزاداری اباعبدالله الحسین(ع) هم دچار بی تفاوتی و تردید هستند. لذا عملگرایی اقتضا می کند روز عاشورا که محدودیت های امنیتی به دلیل عزاداری های مردم کاهش می یابد و اغلب حزب اللهی ها یا خارج از تهران هستند و یا در تکایا و هیئت ها مشغول عزاداری هستند در هماهنگی با بهائی ها و منافقین اقدام به یک حرکت حرمت شکنانه شود تا ضمن بهرهبرداری رسانه ای از آن ضعف مردم در باور به ارزشها و اعتقاداتشان به نمایش درآید.
غافل از اینکه تمام این محاسبات بر اساس یک سری تحلیل های غلط از واقعیت های اجتماعی انسجام نظری و عملی یافته و این اقدام حرمت شکنانه آن هم در دستگاه عزاداری اباعبدالله الحسین(علیه السلام) و آن هم در روز عاشورا تبعات و تاوان بسیار سنگینی در پی خواهد داشت. کمترین تاوان آن شعارهای توفنده ملتی بود که در نهم دی خواهان اعدام سران فتنه توسط قوه قضائیه بودند و دستگاه قضا را تهدید می کردند که اگر این کار را نکند خود این اقدام انقلابی را انجام خواهند داد. هر چند دم مسیحایی رهبر معظم انقلاب باعث بازگشت آرامش به جامعه در آن مقطع حساس شد اما رشحات این خشم مقدس در جامعه جریان و سریان دارد و ریشه آن خشک نشده است.
جامعه ایران یک جامعه مذهبی، انقلابی، معتقد به خط امام خمینی(ره)، وفادار به ولایت فقیه و دارای سلایق و علایق مختلف است. اما در اصول و محکمات خود که همان اسلام، انقلاب و ولایتفقیه است یک صدا و مستحکم است. این شعار نیست بلکه واقعیتی است که حماسه نهم دی در کوران تبلیغات رسانه های بیگانه و فضاسازی سران فتنه به همه جهان ثابت کرد و اما امروز واقعا ناسپاسی است اگر در مقابل ساحت ربوبی ملت ایران و برای نعمت بصیرت این مردم انقلابی سجده شکر به جا نیاوریم. مردمی که هر یک از آنها عمار یاسر دوران است. مردمی که پیشاپیش نخبگان و خواص جامعه مقابل فتنه رنگارنگ دشمن ایستادند و گامی عقب نکشیدند. ملتی که به مراتب از مردم صدر اسلام و هوشیارتر و با بصیرت ترند.
صالح اسکندری