رضا گرمابدری
شکوه، عظمت، اقتدار، صلابت، صداقت، صمیمیت، حمیت و طهارت، این واژگان پرمعنا تنها بخشی از جلوه های حضور بی بدیل مردم ایران در راهپیمایی تاریخی 22 بهمن 1389 است. فهم این حضور آسمانی برای کسانی که در ایران زندگی می کنند و کسانی که خارج از کشور حضور دارند و از دریچه دوربین ها شاهد این حضور بودند، سهل و ممتنع است. سهل است چون با جمله «همه آمده بودند» می توانند خیال خود را آسوده کنند و از کنار آن بگذرند. ممتنع است، چون باور اینکه، میلیون ها انسان برای سی و دومین بار و سال این چنین مشتاقانه و پرشور پیروزی انقلاب شان را جشن بگیرند، بسیار سخت است. قریب به اتفاق کسانی که مسائل جمهوری اسلامی ایران را دنبال می کنند، با برگزاری مراسم راهپیمایی سالروز پیروزی انقلاب در 22 بهمن با فرو رفتن در دریای حیرت و شگفتی، راهی برای بازگشت به زندگی روزمره را پیدا می کنند، اما در این میان کسانی هم هستند که با وجود تلخکامی از مشاهده این عظمت نمی توانند آن را رها کنند. سران رژیم صهیونیستی، آمریکا و پاره ای از کشورهای غربی از این افرادند. میزان حضور مردم در راه پیمایی 22 بهمن از جمله شاخص های اصلی برای فهم و درک موقعیت کلی نظام اسلامی است.
از این رو دشمنان نظام هر سال با نزدیک شدن به سالروز 22 بهمن مترصد آن هستند تا مگر میزان حضور مردم در مراسم بزرگداشت سالگرد پیروزی انقلاب در 22 بهمن کمتر از سال های گذشته شود، اما به لطف و فضل الهی هیچ گاه تمنای شیطانی آنها برآورده نشده است. یکی از ارزش های کاربردی حضور مردم در راهپیمایی 22 بهمن مشخص تر کردن نتیجه منازعات یک ساله ایران با دشمنانش است. طی سی و دو سال گذشته، دشمن در دو عرصه کلی با نظام جنگید و در حال جنگ است. الف) عرصه ای که دولت را درگیر و دچار مشکل می ساخت. ب) عرصه ای که مردم و افکار عمومی را هدف قرار می داد. دشمن در عرصه دوم استحاله ای را دنبال می کرد که در نتیجه آن مردم از ارزش های برآمده از اسلام و انقلاب دست بردارند و با جایگزین شدن ارزش های غربی پیامد پایبندی به ارزش های اسلامی انقلابی که بخشی از آن با حضور گسترده در راه پیمایی هر ساله 22 بهمن آشکار می شود، به تدریج رنگ باخته و از بین برود، اما این اتفاق نیفتاد و در نتیجه این پرسش جدی را پیش آورد: اثر صرف آن همه هزینه کجاست؟ مگر سال ها صدها و بلکه هزاران شبکه ماهواره ای، صوتی، تصویری، اینترنتی، دستگاه های تبلیغاتی و آخرین فنون خدعه و فریب علیه این ملت کار و فعالیت نمی کنند، پس چرا رفتار آنها عوض نشده و به یک باره در سالروز پیروزی انقلاب اسلامی در 22 بهمن از تمام سرزمین پهناور ایران برای حضور در راهپیمایی آدم می جوشد، آن هم از نوع آدم هایی که مانند سال اول پیروزی انقلاب به آرمان هایش اعتقاد راسخ دارد؟ اینکه دشمن با هزینه های میلیاردی سال هاست با برنامه های پیچیده افکار عمومی را به منظور دور ساختن از انقلاب و نظام اسلامی مورد انواع تهاجم ها قرار داده است، یک واقعیت قطعی و انکارناپذیر است و همچنین میزان حضور مردم در راهپیمایی 22 بهمن از اصلی ترین شاخص های سنجش میزان ناکامی دشمن است، این نیز یک واقعیت است و اینکه حضور مسئولانه مردم در راهپیمایی هر سال 22 بهمن،بزرگ ترین پشتوانه کشور برای سال پیش رو است و باید در اتخاذ هر تصمیم به ویژه در حوزه دیپلماسی و آنجا که باید محکم در برابر دشمن ایستاد و از حقوق مردم دفاع کرد مورد توجه قرار گیرد، نیز یک واقعیت است، با این وصف لازم می آید آگاهانه در این باره اندیشید: چرا دشمن در رسیدن به بزرگ ترین هدفش یعنی دور ساختن مردم از نظام و آرمان هایش ناکام ماند و در مقابل نظام چگونه توانست مردم را در کنار نظام و انقلاب حفظ کند؟ شکست های پی در پی دشمن از انقلاب که اوج و تجلی آن در حضور شکوهمند مردم در راه پیمایی های 22 بهمن مشاهده می شود، شیطان را از سر خشم به فریاد آورده است. باید با حفظ حضور مردم در صحنه کاری کرد که فریاد شیطان استمرار یابد و موجب مرگش شود. انشاءالله