نگرانی فتنه‌گران از مجلس خبرگان

مهدى سعیدى
در 20 ماهی که از آغاز فتنه 88 می گذرد، رویداد سیاسی ای نبود که فتنه گران با ورود به آن اهداف و اغراض خود را که فتنه گری و تفرقه افکنی باشد، دنبال نکنند. آخرین موضوعی که باز هم شاهد ورود این جریان به قصد تحقق اهداف شان بودیم، نشست عمومی مجلس خبرگان رهبری در 17 و 18 اسفند بود. این نشست از ویژگی خاصی برخوردار بود و آن به پایان رسیدن دوره دوساله ریاست آقای هاشمی رفسنجانی و برگزاری انتخاباتی جدید برای ریاست مجلس خبرگان بود.
رفتار پرابهام آقای هاشمی در مواجهه با فتنه و عدم اتخاذ مواضع صحیح و صریح انقلابی در برابر فتنه گرانی که ارکان نظام اسلامی را نشانه رفته بودند، اعتراض بخش عمده ای از مردم مومن و معتقد جامعه اسلامی را که با رأیی قابل توجه آقای هاشمی را به عنوان نماینده خود در این مجلس برگزیده بودند، به همراه داشت. لذا زمزمه هایی برای تغییر ریاست مجلس خبرگان در صورت عدم برائت صریح آقای هاشمی از فتنه گران، از مدت ها پیش بین اکثریت نمایندگان محترم مردم در مجلس خبرگان شنیده می شد و این حق قانونی نمایندگانی بود که وظیفه تحقق خواسته وکلای خود را بر عهده دارند.
در این شرایط بود که فتنه گران که فرصت را برای ایجاد تفرقه مناسب می دیدند، وارد میدان شده و جنجال سازی را آغاز کردند. البته آنها سخت نگران فرد جایگزین آقای هاشمی بوده و شاید چشم طمع و دل در گرو تداوم ریاست ایشان داشتند. با مطرح شدن نام آیت الله مهدوی کنی، زنگ خطر جدی به گوش فتنه گران رسید و در حالی که آقای هاشمی خود اعلام کرده بود از کاندیداتوری آقای مهدوی حمایت می کند، جریان فتنه وارد کار شد تا مانع این امر شود، لذا سناریوهای ریز و درشتی را در دستور کار خود قرار داد.
1- ممانعت از ورود آیت الله مهدوی به عرصه رقابت با هاشمی: این هدف با دو رویکرد متفاوت دنبال شد. در یک سو حمله و هجمه به ایشان توسط قلم به دستان مزدوری بود که قلم کثیفی جز هجونویسی ندارند. اما پیشینه و کارنامه علمی و عملی آیت الله کنی مانع از آن شد که چنین سیاستی ثمربخش باشد. لذا با اتخاذ سیاستی دیگر تلاش کردند تا با تمجید و تکریم از آقای مهدوی، وی را بزرگ تر از آن معرفی کنند که بازی خورده جریان افراطی شده و برای کسب قدرت حاضر به رقابت با آقای هاشمی شود!؟
همچنین در ادامه تلاش شد که با نوعی کراهت خودساخته، رقابت آقای مهدوی با هاشمی را مذموم و قبیح جلوه دهند! این در حالی است که در دوره های پیشین نیز شاهد چنین رقابت هایی بوده ایم. حتی آقای هاشمی در سال 1386 نیز پس از رحلت آیت الله مشکینی، در رقابت با آیت الله جنتی به عنوان رئیس مجلس خبرگان برگزیده شد.
2- ضرر نظام در صورت حذف هاشمی: سناریوی دیگری که با احساس خطر جریان فتنه از تغییر ریاست مجلس خبرگان دنبال شد، القای این مسئله بود که انتخاب فرد دیگری به جز آقای هاشمی نظام اسلامی را متضرر خواهد کرد. نکته قابل توجه در این زمینه این است که فتنه گران و ضدانقلاب به یکباره دلسوز نظام شده و نگران ضرر دیدن نظام اسلامی شده بودند! این در حالی است که در ماه های گذشته تمام هم خود را برای ضربه زدن به نظام اسلامی صرف کرده ا ند.
نکته دیگر مغالطه ضرر نظام از تغییر ریاست مجلس خبرگان است. این در حالی است که انتخاب رئیس مجلس خبرگان مکانیزمی دموکراتیک داشته و هر که را اکثریت نمایندگان مردم در این مجلس برگزینند، منطقاً به صلاح نظام و ملت خواهد بود، همانطور که در سال های گذشته این گرایش به سمت آقای هاشمی بود. همچنین نباید فراموش کرد که سال ها مرحوم آیت الله مشکینی در راس این مجلس قرار داشت، لذا مجلس خبرگان بدون ریاست آقای هاشمی مجلس غیرقابل تصوری نبود که فتنه گران! اینگونه نگران شکل گیری آن هستند.
3- تلاش برای مصادره به مطلوب نتیجه تغییر ریاست مجلس: این سناریو را می توان اقدامی پس از ناکامی برای تخفیف شکست دانست که در دستور کار فتنه‌گران قرار گرفته است. به عنوان نمونه عنصر معلوم الحالی چون «مهدی خزعلی» که شکست جریان فتنه را زود فهمیده بود، وارد میدان شده و حالت پیش آمده را فارغ از انتخاب هر یک از این دو نامزد، بازی «باخت - باخت» برای جمهوری اسلامی ترسیم نمود.
«محسن کدیور» روحانی پناه برده به دامن غرب نیز دست به قلم شد و تلاش کرد تا از آب گل آلود ماهی گرفته و ضمن حمایت از منتظری که مطرود حضرت امام(ره) بود، با عصبانیت اعلام کند که سیاست عملی نظام؛ سیاست «دفع حداکثری و جذب حداقلی» شده و هاشمی تقاص سکوتش در قبال جفای رفته بر منتظری را پس می دهد!؟
علی رغم همه تلاش های فتنه گران برای آلوده ساختن فضای کشور، انتخاب شایسته آیت الله مهدوی کنی با 63 رأی نویدبخش شرایطی جدید برای مجلس خبرگان رهبری است که در آستانه آغاز دهه 90 محقق شده است. به واقع این تغییر نه شکستی برای آقای هاشمی و نه شکستی برای مردم و نظام اسلامی است، بلکه ناکام واقعی، فتنه گرانی هستند که از اساس اعتقاد به نظام اسلامی، قانون اساسی و نهادهای برآمده از آن ندارند و امروز مطرود ملت گشته اند.