بصیرت: هنگامی که کشورهای بلوک غرب به قدرت و ابهت نظام جمهوری اسلامی ایران و پیشرفتهای علمی و هستهای آن پی بردند در برابر دیپلماسی ایرانی، استراتژی «فشار» و تاکتیک «چماق و هویج» را سرلوحه معادلات سیاست خارجی و بینالمللی خود قرار دادند. آمریکا، انگلیس و دیگر همپالگان غربیشان برای جلوگیری از پیشرفتهای علمی و توقف در پیشرفت برنامه اتمی ایران، بهترین ابزار بینالمللی و به ظاهر قانونیشان را «تحریم» دانستند و عملا ذیل فصل هفتم منشور ملل متحد چندین بار ایران را به تحریمهای بینالمللی محکوم کردند (از تحریمهای علمی، اقتصادی تا تحریم شخصیتهای سیاسی و نظامی وابسته به نظام).
صدور قطعنامه ها و بیانیههای متعدد و مشتمل بر تحریم شورای امنیت علیه ایران (در طول 3 دهه حیات نظام جمهوری اسلامی ایران)، صورتبندی تحریمها در زمینههای اقتصادی، علمی، سیاسی و فروش سلاح و مهمات در ضدیت با برنامههای صلح آمیز هستهای جمهوری اسلامی، تحریمهای یکجانبه آمریکا و فشارهای این کشور بر شرکتهای نفتی متقاضی سرمایهگذاری در ایران و... مدلولی بر این ادعاست که در طول 3 دهه اخیر بویژه چند سال گذشته، آمریکا و دوستان غربیاش برای تحقق تحریمها علیه ایران از هیچ کاری دریغ نکردهاند! از سویی معادلات سیاسی دولتمردان کشورهای عضو سازمان ملل با جمهوری اسلامی ایران و میزان انعقاد تفاهمنامهها، قراردادها و نوع روابط دیپلماتیک با بسیاری از کشورها نشان میدهد تحریمها علیه ایران بیاثر بوده است. در این رابطه 2 اتفاق خبری جدید که در سال 90 حائز اهمیت بوده ، مدلول این ادعاست:
1- دو روز پیش، شانزدهمین نمایشگاه بینالمللی صنعت نفت کشور فعالیت خود را آغاز کرد تا پرده دیگری از تلاش و مجاهدتهای علمی جوانان و دانشمندان این مرز و بوم درباره صنعت نفت و پتروشیمی جمهوری اسلامی را به معرض نمایش جهانی بگذارد. نکته جالب توجه در این نمایشگاه این بود که علاوه بر 1550 شرکت داخلی و خارجی، 41 کشور دنیا در این نمایشگاه حضور داشتند. بیشک قدرت و اقتدار علمی جمهوری اسلامی آنها را واداشته بود بهرغم شدت فشارها و تحریمها علیه ایران با حضور در تهران با متولیان تکنولوژی و مولدان صنعت پتروشیمی جمهوری اسلامی که به این مرحله از توانمندیهای علمی رسیده و به عنوان یکی از صادرکنندگان خدمات فنی و مهندسی نفت و گاز جهان شناخته شدهاند، تعامل و تبادل کنند.
مهدی امامقلی