احزاب سیاسی ایران (بخش صدم)

نمادهای رنگین
علاوه بر آنچه در شماره های گذشته از برنامه ها و گام های انتخاباتی اصلاح طلبان به محوریت احزابی همچون مشارکت گفته شد، از خصوصیات منحصر به فرد انتخابات دهم می توان به استفاده از نمادهای رنگین اشاره نمود.
در واقع نمادهای رنگین از خصوصیات کودتاهای رنگینی است که طی سال های گذشته در چندین کشور و به کمک بنیادهای آمریکایی مانند: «بنیاد ملی دموکراسی» و«بنیاد سوروس» انجام شده بود. ارتباط تنگاتنگ برخی اصلاح طلبان با این بنیادها و استفاده از شیوه ها و تجربه های این گونه کشورها موجب به کارگیری ابزارهایی همچون نماد سبز، سازماندهی تشکل های مردم نهاد و ایجاد شبکه های اجتماعی در انتخابات دهم ریاست جمهوری شد. هدف از تجویز چنین شیوه هایی از سوی گروه های اصلاح طلب ازجمله مشارکت، سازماندهی، همبستگی، بسیج هواداران و استفاده موثر از آنها در هر دو وضعیت شکست و یا پیروزی بود.
میرحسین موسوی به عنوان کاندیدای اصلی مشارکت و دیگر گروه های اصلاح طلب، با انداختن شال سبز بر گردن، در محافل گوناگون حضور پیدا می کرد و در این راستا هواداران وی نیز به صورت گسترده از مچ بند، لباس، پرچم ها، کلاه، مانتو و در محیط های مجازی و سایبر نظیر «فیس بوک» و شبکه های اجتماعی از رنگ سبز استفاده می کردند. هر چند اصلاح طلبان رنگ سبز را نماد اهل بیت(ع) می خواندند، اما در واقع نوعی الگوبرداری از مدل های کودتاهای رنگین و از جمله روش های جنگ نرم بود که بسیاری از آنها در 198 دستورالعمل «جین شارپ» برای ایجاد نافرمانی مدنی و تقابل با نهادهای حکومت جهت تسخیر قدرت توصیه شده بود.(1)
از سوی دیگر برخی از شخصیت های غربی، بهائیان، ضد انقلاب، کمونیست ها، خارج نشینان اپوزیسیون و... به نحو گسترده ای از این نماد استفاده می کردند، اینها کسانی بودند که هیچ اعتقادی به اهل بیت(ع) و سیادت نداشتند و هیچ گاه موسوی و هواداران اصلاح طلبش از این افراد و گروه ها تبری نجستند و همواره از پشتیبانی آنها استقبال می کردند. همین موضوع، نماد سبز را نه به نماد اهل بیت(ع) بلکه به نماد مبارزه علیه انقلاب و در روز عاشورای 88 به نمادی علیه امام حسین(ع) و عزاداران او تبدیل کرد.
نظرسنجی‌ها
نظرسنجی های موسسات و نهادهای معتبر قبل از انتخابات و به خصوص بعد از پخش تلویزیونی مناظره ها حکایت از پیروزی آقای احمدی نژاد در انتخابات دهم داشت، اما اصلاح طلبان با وجود اطلاع از چنین موضوعی به هیچ وجه قصد نداشتند شکست را بپذیرند، لذا برنامه هایی از جمله اردوکشی های خیابانی را برای روزهای بعد از شکست طراحی وآماده کرده بودند تا با اسم رمز شروع آن که «تقلب در انتخابات» بود، دست به شورش بزنند. ایجاد کمیته صیانت از آرا، کوبیدن بر طبل تقلب، استفاده از شیوه های انقلاب های رنگین، شبکه سازی اجتماعی، ایجاد توهم تقلب در ذهن مردم و کاندیدای مورد حمایت خود و... سناریوهای از پیش تعیین شده ای بودند که مجموعه اصلاح طلبان آنها را برای رسیدن به اهداف خود دنبال می کردند.
نظرسنجی هایی که توسط اصلاح طلبان انجام می شد در ایجاد توهم پیروزی در ذهن میرحسین موسوی نقش بسزایی داشت؛ سید شهاب الدین طباطبایی، رئیس ستاد 88 حامی میرحسین موسوی در ارتباط با دست کاری تیم نظرسنجی در نتایج نظرسنجی ها و توهم پیروزی می گوید:
موضوع بعدی انجام نظرسنجی ها و ارائه آن در ستادها و به خود آقای مهندس موسوی بود، دو روز مانده به انتخابات نتایج یک نظرسنجی سراسری که توسط حزب کارگزاران و از طریق آقای علی هاشمی انجام شده بود به اطلاع اعضای ستاد مهندس موسوی رسید مبنی بر اینکه ایشان در دور اول پیروز قطعی انتخابات هستند و بارها بر استاندارد بودن آن و حتی تکرار آن برای اطمینان از درستی نتایج تأکید شد.
نظرسنجی هایی که دو روز مانده به انتخابات ارائه می شد و حاصلی جز ایجاد توقعی قطعی نداشت. نتیجه ای که در قطعیت آن کسی شک نداشت و اگر کسی از احتمالی دیگر سخن می گفت به ناامیدی و عدم شناخت کافی از فضای انتخابات متهم می شد. به طور مثال وقتی در یکی از جلسات بعد از ارائه نظرسنجی ذکر شده، یکی از اعضای ستاد جوانان نظرسنجی دیگری که حکایت از نتیجه ای کاملاً عکس نظرسنجی قبلی می داد، ارائه می کرد بعد از جلسه دوستان در مورد اینکه نباید جوانان ناامید و بی انگیزه باشند و باید کار را جدی دنبال کرد و پیروزی را قطعی دانست، اشاره می کردند.(2)
در نهایت روز 22 خرداد 1388 با حضور کم نظیر85 درصدی واجدین شرایط در پای صندوق های رأی، تمامی تدابیر بی سابقه احزاب و شخصیت های اصلاح طلب و بهره گیری از ظرفیت های داخلی و خارجی نتیجه نداد و نامزد اصولگرایان با کسب اکثریت آرا کرسی ریاست جمهوری را مجدداً در اختیار گرفت؛ نتیجه ای که اصلاح طلبان بر اساس نظرسنجی و برآوردهای قبلی خود انتظار آن را می کشیدند، ولی در این مرحله نتایج را نپذیرفته و خود را آماده اقدامات بعدی کردند که از قبل سناریوی آن را نوشته و ع ده و عده آن را فراهم کرده بودند.
در جمع بندی، عملکرد انتخاباتی حزب مشارکت را می توان این گونه خلاصه کرد:
- استفاده از شیوه ها و ترفندهای متعدد جهت دستیابی به کرسی ریاست جمهوری مانند: القاء انشقاق در میان جناح رقیب، تخریب همه جانبه دولت نهم و رئیس جمهور قانونی کشور؛
- اتحاد با اپوزیسیون داخلی و خارجی نظیر نهضت آزادی و ضد انقلاب خارج از کشور با واسطه اعضای فراری خود و دیگر فراری های اصلاح طلب در خارج از کشور؛
- پیوند با رسانه ها، افراد و بنیادهای متخاصم خارجی نظیر بنیاد سوروس و بی بی سی فارسی، طی سال های طولانی و اجرای منویات و فرمول های آنان در فتنه سال 88 ؛
- تصمیمات اتاق فکر اصلاح طلبان در جلسات مختلف برای عبور از بعضی ساختارها و خطوط قرمز نظام و قرار گرفتن عملی این گروه ها در پازل جنگ نرم دشمن؛
- تخریب وسیع دولت نهم و رئیس جمهور به نحو بی سابقه ای توسط حزب منحله مشارکت و هم پیمانانش؛
- سرمایه گذاری وسیع مالی، اطلاعاتی و رسانه ای غرب در راستای جنگ نرم و ارتباط آن با گروه های عمده اصلاح طلب و همچنین برخی عناصر اصلاح طلب و مشارکتی؛
- استفاده از نمادهای کودتای مخملین توسط نامزد مورد حمایت حزب منحله مشارکت.
پی‌نوشت‌ها در دفتر نشریه موجود است.