علیرضا اکبری رئیس مؤسسه پژوهشهای راهبردی «تصمیم»:انفجار هسته ای 9 اکتبر صدای شکست رویکرد غیرمنطقی تهدید و ارعاب آمریکا در مقابل کره بود. مهمترین نکته در این خصوص این است که کره شمالی با پشتوانه یکی از کشورهای قدرتمند دارای تکنولوژی هسته ای این مسیر را طی کرده است. به هر تقدیر نمی شود حقوق هسته ای همه کشورها را به دلیل احتمال انحراف، از آنها سلب کرد و دیگر این که تا قدرتهای صاحب بمب خود مستقلاً و مستقیماً به کشوری کمک نکنند، بسیار سخت است که یک کشور فاقد زیرساختهای اساسی لازم، به بمب دسترسی پیدا کند. کره ایها تا سال 1991به طور کامل پادمانها را اجرا می کردند، اما وقتی که فشارهای زیادتر از حد و غیرضروری جایگزین پادمانها شد، آنها از سال 1993 به بعد مسیرشان را عوض کردند. در سال 1993 با عکس العمل شدید ایالات متحده واقع شدند و بیانیه خروج دادند. در همان سال آمریکاییها دست به دامن چین شدند،تا کره ایها را به ان پی تی بازگردانند. در سال 1994 کمیته 6 تشکیل شد و در نخستین توافقات اجلاس کمیته 6جانبه، تعهداتی به کره شمالی برای تأمین تکنولوژی، تأمین سوخت و کمکهای اقتصادی داده شد. از 1994 تا پایان دوره دموکراتها، این رویکرد به طور نسبی مثبت پیش رفت تا جایی که خانم آلبرایت حجم روابط با کره شمالی را به طور قابل ملاحظه ای ساماندهی کرد. اما از ابتدای حکومت جمهوریخواهان تا اوایل سال 2000 به بعد، رویکرد تهدید و ارعاب توسط آمریکا جایگزین رویکرد گفتگو و مصالحه شد و فشارها آن قدر به پیونگ یانگ عرصه را محدود کرد که کره شمالی به دلیل احساس خطر امنیت ملی در سال 2003 رسماً از ان پی تی کناره گیری کرد. در واقع خروج کره شمالی از ان پی تی در سال 2003 یک پاسخ عملی به نطق بوش در ابتدای ژانویه 2002 بود. بوش در نطق سالانه خود در ژانویه 2002، کره را در رأس محور شرارت قرار داد و کره ایها در عکس العمل به این موضع یک سال بعد از ان پی تی خارج شدند. با بیان این که با آزمایش هسته ای کره شمالی، مشخصاً سیاستهای ایالات متحده در مقابل سیاستهای اروپا شکست خورد، خاطرنشان کرد: طی 10 سال از 1993 تا 2003 آمریکاییها متعهد بودند هم رآکتورهای آب سبک و هم کمکهای مالی و اقتصادی به کره شمالی بدهند و هم در تأمین سوخت فسیلی کره مداخله و کمک کنند. اما آنها به جای این رشته از امور که در اجلاس 1994 در پکن مورد توافق واقع شده بود، سیر جر زنی و شانه خالی کردن از تعهدات و تهدید و ارعاب را علیه کره دنبال کردند. به گفته وی، این گونه تهدیدات به جایی رسید که بعد از سال 2003 کره ناچار شد این بار از ان پی تی خارج شود و وقتی آمریکاییها این کشور را مورد تهدید هم قرار دادند، کره ایها در مذاکرات 6 جانبه بعد از 2004 از ایالات متحده تضمین امنیتی هم خواستند. نتیجه این که نگاه و رویکرد مصالحه و مفاهمه در خصوص کره جای خود را به فشار و ارعاب و تهدید داد و این امر موجب شد کره به طور جدی خط مشی خود را عوض نماید و اثبات کند که از آستانه توانمندی عبور کرده است و اگر مجبور نمی شد اثبات کند ممکن بود وضعیت به صورتی که الآن هست نباشد. ایران و کره اساساً قابل مقایسه نیستند. کره به طور عمده در کانتکس وضعیت ژئوپالتیک خاصی تعریف می شود که با وضعیت ایران متفاوت است و ایران در کانتکس دیگری تعریف می شود. از نظر گفتمان امنیتی حاکم بر محیط امنیت بین المللی، خلع سلاح و کنترل تسلیحات شباهتهایی بین کره و ایران وجود دارد. به این معنی که وضعیت گفتمانی کنترل تسلیحات و خلع سلاح دستخوش یک عدم تعادل شده که این وضعیت نه فقط برای کره و ایران بلکه برای محیط کشورهای در حال توسعه به نوعی ایجاد فرصت سوزی و خطرسازی کرده است. این یک منطق جدی است که نه فقط ایران بلکه همه کشورهای در حال توسعه باید به عبارتی نگران این روند گفتمانی شوند. منبع: فارس