بصیرت:حالا که اینگونه پیش رفت “ستون پلاک” امروز، بگذار کمی هم درباره “فرزاد فروزش” بنویسم. می بینم که این روزها رسانه های ما از این روحانی به عنوان فرد مظلوم ماجرا و قربانی فریضه حیاتی امر به معروف و نهی از منکر یاد می کنند. ظالم ماجرا را اما همان پسرکان اراذل و اوباش می شمارند. دیروز خواندم در روزنامه ای از قول یکی از زنان بهارستان نشین که هر چقدر هم حجاب خانم ها ایراد داشته باشد، این دلیل نمی شود که کسی بخواهد به ایشان زور بگوید و برایش آزار و اذیت درست کند. ظاهر حرف درست به نظر می رسد، اما در جامعه، ما بیشتر از “دلیل و علت”، با “واقعیت” سر و کار داریم. واقعیت از نظر من این است: آنکه مجروح کرد چشم روحانی فداکار را، شیشه نوشابه دست اراذل و اوباش نبود، بدحجابی و به عبارت بهتر بی حجابی خانم هایی بود که سردار رادان خوب درباره شان گفت: “صحنه حادثه طوری بود که برای ما مسجل شده این اراذل و اوباش، مزاحم خانم ها نبودند، بلکه مراحم شان بودند، اما سر برخی مسائل با هم دعوای شان شد تا اینکه فرزاد فروزش از راه رسید”. حالا از این موضوع هم که بگذریم، کم و بیش وسط انجام فریضه امر به معروف و نهی از منکر دیده ام که دختر بدحجاب این جمله را می گوید: ما با هم ایم؛ به شما ربطی ندارد! ظاهرا برای عده ای از عروسکان جامعه ما، امر به معروف و نهی از منکر، مصداق بارز فضولی و دخالت در حوزه شخصی و خصوصی آدم هاست، مگر اینکه مراحمان همدیگر با هم نسازند و تبدیل به مزاحمان یکدیگر شوند. فقط آنجاست که فرزاد فروزش حق دارد از چشم خودش بگذرد و تا پای جان برود و بعد دوباره نقطه سر خط! دعا می کنم این روحانی فداکار صحیح و سالم به جامعه برگردد، اما باز هم دعا می کنم که اگر فردا در فلان خیابان باز هم عروسکان اهل جیغ و داد، با نهی از منکر امثال فرزاد فروزش مواجه شدند، برندارند بگویند که اصلا به شما چه؟! ما با هم ایم! حسین قدیانی