عروسک‌های خیمه شب‌بازی صهیونیسم

یک بمباران رسانه‌ای
عرصه فرهنگ در کشور ما طی سال های اخیر با میدان ها و چالش های مختلف و متکثری مواجه شده است؛ چالش هایی که برای توصیف آنها باید از عباراتی چون پیچیده، عجیب، کم نظیر و سهمگین یاد کرد. هجوم فرهنگی بی امان دشمنان نظام جمهوری اسلامی که آحاد مردم و شهروندان این نظام را هدف گرفته اند، تا به حال برای هیچ کشور و نظام دیگری در طول تاریخ بشر رخ نداده است. بدون شک حجم جنگ نرم نظام سلطه جهانی برضد ایران، به هیچ وجه قابل مقایسه با تهاجم فرهنگی آمریکا علیه بلوک شرق در دوران جنگ سرد نیست. فقط کافی است تراکم بمباران فرهنگی و رسانه ای غرب (صلیبی : صهیونی) به سوی ایران را با صدها شبکه ماهواره ای، تلویزیونی، رادیویی، هزاران سایت، وبلاگ و شبکه اجتماعی، ده ها فیلم سینمایی، کوتاه، مستند و انیمیشن، برگزاری جشنواره ها، خبرها و مطالب روزنامه و نشریات و ... در نظر بگیریم تا جدی بودن ناتوی فرهنگی دشمنان را باور کنیم.
سینمای زیرزمینی، یکی از روزنه های این بمباران رسانه ای است و پدیده جدیدی است که در عرصه فرهنگی کشورمان خودنمایی کرده. سینمای زیرزمینی، آثاری را در بر می گیرد که خارج از دایره رسمی و به شکل غیر قانونی، بدون دریافت مجوز، به صورت پنهان یا آشکار تولید و منتشر می شوند. در ایران، افرادی به سراغ تولید و انتشار کارهای خود به شکل زیرزمینی می روند که این آثار، یا دارای محتوایی علیه نظام حاکم بر کشورمان است و یا به شدت مبتذل و ضد اخلاقی است.
جشنواره‌های صهیونیستی؛ مبلغ سینمای زیرزمینی
پس از به وجود آمدن موسیقی زیرزمینی، مدتی است که سینمای زیرزمینی هم در ایران شکل گرفته است. سردمداران این جریان را می توان افرادی چون «بهمن قبادی» با فیلم «کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد» و «حنا مخملباف» با فیلم «روزهای سبز» دانست. هردو فیلم با حمایت غربی ها ساخته شده و توسط جشنواره های صهیونیستی نیز معرفی و حمایت شده اند.
پس از این بود که فیلم های زیرزمینی، یک به یک در جشنواره های خارجی خودنمایی کردند. به عنوان مثال، در پنجاه و چهارمین جشنواره فیلم لندن، فیلمی با نام «اوریون» ساخته «علی زمانی عصمتی» به نمایش درآمد، اما نکته تأمل برانگیز درباره این فیلم، موضوع خاص آن است.
در فیلم «اوریون» داستان دختری روایت می شود که دارای روابط جنسی است، اما به خاطر شرایط فرهنگی ایران که در آن به چنین دخترانی نگاه منفی وجود دارد، دچار مشکلاتی می شود. فیلم در واقع، به نفی و نقد دید منفی مردم ایران به از دست رفتن باکرگی در میان دختران می پردازد و حرف اصلی اش این است که نباید این نگاه بین مردم کشور ما جریان داشته باشد!
این اتفاق در پنجمین جشنواره فیلم «رم» نیز رخ داد. در آنجا هم فیلمی ایرانی به نام «عرق سگی» در بخش مسابقه جشنواره به نمایش گذاشته شد؛ فیلمی که بدون مجوز در ایران ساخته شده است و مانند سایر فیلم های زیرزمینی، تصویری تیره و تار از کشورمان نشان می دهد!
سینمای زیرزمینی در کف خیابان
اما پس از ورود فیلم های زیرزمینی ایرانی به جشنواره های سینمای غربی، مدتی است برخی از این فیلم ها نه برای جشنواره ای غربی که مخصوص نمایش در منازل و خانواده ها تولید و تکثیر می شوند. به این ترتیب که این فیلم ها، علاوه بر اینکه در داخل کشور بدون هیچ گونه نظارت و مجوزی ساخته می شوند، در شبکه قاچاق فیلم هم بین مردم توزیع می شوند!!
این طیف از فیلم های زیرزمینی، بسیار خطرناک تر از فیلم هایی هستند که به جشنواره های غربی راه می یابند. زیرا اولاً این فیلم ها دچار ابتذال شدیدتری هستند و دوم اینکه مقصد آنها خانواده است.
نکته قابل توجه این است که تولیدکنندگان و توزیع کنندگان این فیلم ها اصرار عجیبی برای وارد شدن غیرقانونی خود در منازل مردم و بین خانواده ها دارند. زیرا از ترفندهای خاصی استفاده می کنند. به عنوان مثال، این نوع فیلم ها را در بسته های فیلم های مجاز و موجه قرار می دهند. مصداق چنین ترفندی این است که مدتی پیش یکی از دوستان اقدام به خرید یک نسخه از فیلم «ملک سلیمان» از یک دست فروش کرد، اما وقتی بسته را باز کرد، با کمال تعجب، فیلم دیگری را درون آن دید و با این تصور که شاید این فیلم هم قابل مشاهده با خانواده باشد از آن استفاده کرد، اما در همان دقایق ابتدایی متوجه شد که قضیه از چه قرار است.
یکی از این فیلم ها توسط فردی با نام «گراناز موسوی» و با سرمایه گذاری یک کمپانی استرالیایی ساخته شده است. فیلمی که در آن، علاوه بر سیاه نمایی و توهین به جامعه ایران، روابط ناسالم و فاسدی نیز به نمایش در آمده است.
هدف؛ انحطاط اخلاقی جوانان
بر این اساس، منشأ اصلی فیلم های زیرزمینی در خارج از کشور و به خصوص جریان های صهیونیستی است. موضوع مهمی که باید هم مورد توجه مسئولان و هم خود اهالی فرهنگ و هنر باشد این است که مدتی است محافل صهیونیستی و حتی خود رژیم جعلی و نامشروع اسرائیل در پی برقراری ارتباط با هنرمندان ایرانی و از این طریق، رسوخ در جامعه ما می باشند. به طوری که چندی پیش یک آلبوم موسیقی به زبان فارسی و توسط یک خواننده زن ایرانی الاصل در رژیم صهیونیستی منتشر شد! همچنین چند روز پیش، پایگاه صهیونیستی «عربیل» در خبری مدعی شد، تعدادی از خوانندگان رژیم صهیونیستی و ایرانی در پایان ماه جاری میلادی برای ایجاد روابط فرهنگی بین دو کشور گفت وگو خواهند کرد. موضوعی که از سوی دفتر موسیقی وزارت ارشاد تکذیب شد، اما چرا دولت های غربی و به خصوص صهیونیست ها به سینمای زیرزمینی متوسل شده اند؟
یکی از اهداف دولت های غربی، ایجاد تغییرات دلخواه و همسو با منافع شان در ایران است. روی کار بودن نظامی صاحب ایدئولوژی برتر و برخورداری از نسل جوان، آگاه، انقلابی و سالم، برای منافع این دولت ها یک تهدید محسوب می شود. به همین دلیل، یکی از روش هایی که دول غربی برای پیشبرد اهداف خود به کار می برند، گسترش بی بندوباری و هرزگی در جوامع انسانی است، یعنی مخالفان نظام اسلامی چون در همه راه ها برای ضربه زدن به این حاکمیت مشروع و مردمی به بن بست رسیده و ناامید شده اند، تنها راه پیش رو را تضعیف هویت دینی و در مقابل پررنگ کردن دل مشغولی های جنسی در بین مردم و به خصوص جوانان ایرانی می دانند. به طوری که یک مشاهده غیرحرفه ای نیز ثابت می کند که معمولاً جوانانی که دارای دغدغه های جنسی هستند، با ارزش های انقلابی و اسلامی سر ناسازگاری بیشتری دارند. همچنان که در جریان فتنه88 نیز غالباً جوانان حامی فتنه، دارای چنین شخصیت و روحیه ای بودند. به همین دلیل هم هست که شبکه های ماهواره ای فارسی زبان، به خصوص «بی بی سی فارسی» یکی از عرصه های فعالیت خود را تبلیغ و حمایت از فیلم ها و گروه های موسیقی زیرزمینی تعیین کرده است.