على رئوفى
پس از اینکه قیام کشورهای عربی از تونس آغاز شد و مصر، لیبی، یمن، بحرین و ... را در برگرفت، برخی از تحلیلگران اشغالگر رژیم صهیونیستی این پرسش را مطرح کردند که آیا امکان دارد «بهار عربی» سرزمین های اشغالی را نیز در بر گیرد؟ برخی بین قیام مردم کشورهای عربی با رژیم صهیونیستی ارتباطی نمی دیدند و پاسخ شان به پرسش فوق کاملاً منفی بود، اما عده ای که موضوع را دقیق تر و عمیق تر نگریستند، این امکان را رد نکردند و در پذیرفتن این امکان به مواردی به غیر از دین، جغرافیا، نژاد، تاریخ و ...توجه داشتند و به اتکای آن، این امکان را محتمل می دیدند. مدت ها از طرح این پرسش گذشت تا اینکه از چند هفته پیش، شهروندان اشغالگر ساکن در سرزمین های اشغالی علیه حکومت اعتراض کردند و دست به تجمعات گسترده زدند. اشغالگران در ده شهر تظاهرات کردند. این تظاهرات از «کریات شمونیه» در شمال تا «بئرالسبع» در جنوب سرزمین های اشغالی را شامل می شد و بزرگترین آن در تل آویو بود که بنا بر گزارشات رسانه های صهیونیستی تعداد تظاهرکنندگان در این شهر به 120 هزار نفر می رسید و شمار تظاهرکنندگان در حیفا و قدس هم ده ها هزار نفر بود. علت اصلی اعتراضات نیز بحران قیمت مسکن (خرید و اجاره)، نظام بهداشت و درمان و افزایش هزینه ها بیان شده است. شعار اصلی و یکپارچه تظاهرکنندگان «عدالت اجتماعی» بود. آنها همچنین شعار می دادند: «قدرت + ثروت = مصیبت» در زمان تظاهرات اشغالگران، پلیس رژیم صهیونیستی نیروهای زیادی را به ویژه در تل آویو و قدس مستقر کرده بود. رهبری اعتراضات را سندیکای پزشکان، انجمن های دانشجویی و گروه های مردمی به عهده داشتند.
از نکات قابل توجه این اعتراضات تبدیل شدن خیابان ها به اردوگاه های مملو از چادر مسافرتی بود که توسط معترضان برپا شد و به سرعت به شهرهای دیگر نیز سرایت کرد. استقبال معترضان از نصب چادر در خیابان ها آنقدر فراگیر و چشمگیر بوده است که به نوشته روزنامه «جروزالم پست» اعتراضاتی که از چند هفته پیش شروع شده به «اعتراض چادرها» معروف شده است. چند روز پس از اعتراضات «کنیست» دو قانون تصویب کرد که به موجب یکی مقرر شد تا تابستان سال 3102 باید کار ساخت و تحویل پنجاه هزار واحد مسکونی برای اشغالگران معترض انجام شود و به موجب قانون دیگر، هر فردی که محل کار خود را به خاطر موقعیت محل سکونت خود تغییر دهد، باید از امتیازات و تسهیلات ویژه مانند معافیت های مالیاتی برخوردار شود. با تصویب این دو قانون معترضان راضی نشدند و با مسدود کردن راه ها در تل آویو، قدس و بئرالسبع به اعتراضات شان ادامه دادند. سخنگوی نتانیاهو در واکنش به این اعتراضات گفت: هدف این قانون سرعت بخشیدن به ارزان شدن و کاهش هزینه مسکن است، همانگونه که مشارکت کنندگان می خواهند. رئیس کمیسیون اقتصادی «کنیست» نیز گفت: هدف این است که با ساخت ده ها هزار خانه بازار اشباع شود تا قیمت املاک ارزان شود. سخنگوی دولت درباره مطالبات معترضان گفت: درخواست آنها غیرواقعی و اغراق آمیز است و باعث ایجاد وضعیتی شبیه یونان و اسپانیا می شود که دچار بحران مالی شدید شده اند.
در حالی که رهبری اعتراضات علیه بحران مسکن سندی را آماده کرده که در آن خواسته های شان را بدین شکل مشخص کرده اند: سیاست بودجه دولت، اسکان، آموزش، بهداشت، کار و رفاه، گزارش های مطبوعاتی حاکی از آن است که نخست وزیر بنیامین نتانیاهو درخواست معترضان را رد کرده و گفته انگیزه آنها سیاسی و به دنبال ساقط کردن دولت وی است.
پس از اینکه وزیران رژیم صهیونیستی ادعا کردند که معترضان نمی دانند دنبال چه هستند، آشکار شد که رهبران اعتراضات علیه بحران مسکن و دانشجویان دانشگاه ها و تشکلات اجتماعی اخیراً خواسته های شان را در سندی تنظیم کردند و قصد دارند طی چند روز آینده آن را تحویل نتانیاهو دهند. روزنامه «هاآرتص» نیز اعلام کرد که این سند را که درخواست های متعددی در آن وجود دارد و انتظار می رود رهبران اعتراضات از حکومت اجرای آن را بخواهند، به دست آورده است.
از نکات قابل توجه در روند اعتراضات این است که نتانیاهو آن را حرکتی سیاسی برای سرنگونی دولتش می داند، حال آنکه مجموع درخواست های معترضان اقتصادی است با این حال در لابه لای رخدادها مواردی که سیاسی بودن حرکت را نیز نشان می دهد مشاهده می شود که از هر دو سو است. «میخائیل اتیان»، وزیر دولت به شبکه یک تلویزیون رژیم صهیونیستی می گوید: تعداد کمی از تظاهرکنندگان خواهان استعفای دولت هستند، اما بیشتر آنها در پی تغییر هستند و بر بقای دولت تأکید می کنند. از طرفی هم لیونی، رئیس حزب کادیما که مخالف دولت است به شبکه 10 تلویزیون رژیم صهیونیستی می گوید: مردم شایسته دولت دیگری هستند و از کنیست می خواهد تا تعطیلات تابستانی را با توجه به شدت گرفتن اعتراضات لغو کند.
از طرفی رئیس جمهور رژیم صهیونیستی با حمایت از معترضان تأکید می کند آنهایی که در گوشه و کنار شهرها در سراسر سرزمین های اشغالی چادر بر پا کرده اند و به اعتراض دست می زنند، حق دارند چرا که آنها در ارتش خدمت کرده اند، پر کار هستند و اکنون خواهان عدالت اجتماعی اند. «سیلوان شالوم»، معاون ارشد بنیامین نتانیاهو نیز می گوید: مسکن در سرزمین های اشغالی بسیار جدی است و جوانان حق دارند به آن اعتراض کنند، ولی باید دانست که گزارش های متعددی که در مورد اعتراضات انتشار می یابد انگیزه سیاسی نیز دارد و برخی افراد قصد دارند از آب گل آلود ماهی بگیرند. از آنجایی که اعتراضات موجود در طول دوران شکل گیری رژیم نامشروع صهیونیستی بی سابقه بوده و با آن که ظاهری اقتصادی دارد، اما با وجود رگه های سیاسی در آن و نیز خارج بودن فشار مسکن و گرانی ها از توان ساکنان اشغالگر به نظر می رسد این حرکت از ظرفیت بیشتری برای سیاسی تر شدن برخوردار است، به ویژه اینکه نتانیاهو گفته است: نباید رسیدگی به وضع اقشار آسیب پذیر و متوسط کشور با وارد آوردن فشار بر قشر مرفه جامعه همراه باشد. نتانیاهو با فرافکنی مدعی است که اعتراضات فاقد رهبری است و از طرف معترضان درخواست های روشنی بیان نشده است، اما دفتر نتانیاهو از وی واقع بین تر است و اعلام کرده ارزیابی این دفتر حاکی از آن است که اعتراضات اجتماعی به زودی متوقف نخواهد شد.
اختلاف طبقاتی و تبعیضات اجتماعی و به نوعی تبعیض شبه نژادی در رژیم صهیونیستی در کنار انواع مفاسد گسترده می تواند به شکل یک رخداد ناگهانی سیاسی اجتماعی ارکان این نظام نامشروع را آنچنان به لرزه در آورد که در ورطه نابودی فرو رود؛ چنین نشانه هایی در رژیم صهیونیستی کم نیستند.