اختصاصی بصیرت/
همزمان با اعلام سفر دکتر احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران به آمریکا به منظور شرکت و سخنرانی در شصت و ششمین مجمع عمومی سازمان ملل، جنگ رسانه ای غرب علیه این سفر و سخنرانی ای که کاملاً برای آنها روشن نبود، اما با توجه به سخنرانی های گذشته احمدی نژاد در سازمان ملل می توانستند آن را حدس بزنند، شروع شد. رسانه های غربی حاضر در این معرکه تلاش می کردند با برجسته کردن جزئیات نامحسوس و کم ارزش مسائل داخلی ایران و زدن رنگ اختلاف و دودستگی به آن، از ارزش حضور احمدی نژاد و سخنرانی وی در این مجمع بکاهند و این در حالی بود که امسال جامعه جهانی علاوه بر مشکلات مهم سال های گذشته، با مشکل جدیدی که آزار و آسیب آن بیشتر در جهان احساس می شود و کشورهای بسیاری با آن درگیر هستند، یعنی بحران اقتصادی روبه رو است. این وضعیت بستر مناسبی برای دکتر احمدی نژاد بود تا دیدگاه هایش را بیان کند.
اگر چه، جهت، محتوا و سبک و سیاق سخنرانی احمدی نژاد، چندان تفاوتی با سال های گذشته نداشت و همچون سال های پیش مواضع انقلاب اسلامی را در قبال اصلی ترین مسائل جهانی با صراحت بیان می کرد، اما به سبب اینکه عمده مسائل جهانی نیز دستخوش تغییر خاصی نشده بود و بازیگران اصلی که متهمان بحث احمدی نژاد بودند نیز در همان زمین گذشته بازی می کردند، سخنان وی قابل تأمل بود و طرفداران خاص خودش را داشت، افزون بر آنکه این سخنان برای کسانی که برای اولین بار آن را می شنیدند، بسیار جالب بود و برای کسانی هم که قبلاً مشابه آن را از رئیس جمهور ایران شنیده بودند، نهادینه می شد و آنها با آشنا شدن با چنین حقایقی می توانستند حقایق بیشتری را کشف کنند و در بحث شناخت و آگاهی، مسیر جدیدی را پیش روی افراد مستعد و مشتاق قرار دهند و بر تعداد مخالفان آگاه وضع موجود نظام حاکم بر جهان بیفزایند.
محور و نقطه هدف سخنان احمدی نژاد «مدیریت مشترک جهانی» بود که در اواخر سخنانش اینگونه به آن تصریح کرد: «در نشست سال گذشته با ذکر اهمیت موضوع پیشنهاد کردم که این دهه، دهه «مدیریت مشترک جهانی» نام گذاری و از همه ظرفیت ها برای ایجاد جهانی متحد استفاده شود. اکنون نیز پیشنهاد خود را تکرار می کنم و اطمینان دارم که در سایه همکاری های بین المللی و دلسوزی های روسای کشورها و دولت ها و با پشتیبانی ملت ها و پافشاری بر عدالت می توانیم استوار و سریع به سوی آینده ای متعلق به همگان گام برداریم.»
احمدی نژاد برای اینکه مخاطبان حاضر در جلسه سخنرانی و میلیون ها مخاطب دیگر در سراسر جهان را در پیشنهادش با خود همراه و مشتاق کند، ابتدا می بایست با انتقاد جدی از مدیریت فعلی جهان و فرو پاشاندن آن در حیطه نظری، آنها را به شکل جدیدی از مدیریت با مشارکت همه جهانیان دعوت کند. از این رو به مسائل کلان و مهم جهان پرداخت و معترضانه از آنها انتقاد کرد. احمدی نژاد برای نزدیک تر کردن بحث به ذهن مخاطب ابتدا از ویژگی های ارزشمند فطری انسان سخن گفت و پس از آن با ارائه مصادیق عینی و آماری به عرصه هایی پرداخت که به واسطه سوءرفتار مستکبران دچار فلاکت و بدبختی شده بودند. او پس از ذکر موارد کلانی از لکه های ننگ تاریخی، آن را اینگونه به سردمداران افزون طلب جهان نسبت می دهد: «غیر از این است که علت اصلی را باید در نظام حاکم بر امور بین الملل و شیوه مدیریت جهانی جست وجو کرد.» و یا «مثل روز روشن است که همان برده داران و استعمارگران و مسببان جنگ اول و دوم و نابسامانی های پس از آن تا به امروز با تغییر چهره بر شورای امنیت و مراکز اصلی اقتصادی و سیاسی جهان سیطره پیدا کرده اند.»
احمد ی نژاد سطح بحثش را در تراز کلان حفظ کرد تا مخاطبش با غرق شدن در امور جزئی محور اصلی را از دست ندهد. وی پس از ذکر چند مصداق مهم از رخدادها که برای حاضران در نشست و میلیون ها انسان دیگر کاملاً آشنا و سوال برانگیز بود و مسببان آن برای شان پاسخ روشن و قانع کننده ای نداده بودند، مسیر بحث را به سمتی که مخاطبان انتظارش را می کشیدند، یعنی چه باید کرد، سوق داد و در مقدمه آن گفت: «آزادی حقیقی، عدالت، حق انتخاب، عزت، رفاه و امنیت پایدار حق همه ملت هاست.» و پس از آن، همه را بازیگر این صحنه معرفی کرد و گفت: «باید با عزم عمومی و همکاری و مشارکت همگانی طرحی نو در انداخت؛ طرحی که براندیشه انسانی و فطری و ارزش های جهان شمول از جمله توحید، عدالت، آزادی، محبت و جست وجوی سعادت از طریق سعادت همگان استوار باشد.»
احمدی نژاد پس از آن برای ساده تر کردن بحث و راه رسیدن به آنچه که پیشنهاد کرد و استفاده بهینه از یک دستاورد بشری به موضوع سازمان ملل و اصلاح آن پرداخت و گفت: «ایده سازمان ملل یک دستاورد بزرگ و تاریخی جامعه بشری است. باید آن را مهم دانست و از ظرفیت های آن حداکثر استفاده را کرد. نباید اجازه دهیم سازمان ملل بیش از این از جایگاه اصلی خود یعنی، محل تبلور اراده جمعی ملت ها تنزل کرده و به ابزاری برای قدرت های جهانی بدل شود... هر کدام از ما باید به این حقیقت اذعان کنیم که هیچ راهی جز «مشارکت همگانی در مدیریت جهانی» برای رفع نابسامانی ها و دفع ظلم و نفی تبعیض وجود ندارد.» سخنان احمدی نژاد برای آمریکایی ها آنقدر تلخ و آزاردهنده بود که سخنگوی کاخ سفید در هواپیمایی که اوباما و روزنامه نگاران همراه وی را به اوهایو می برد، در اوج عجز و ناتوانی درباره آن گفت: «چنین انتقاداتی از سوی رئیس جمهور ایران تمسخرآمیز است.»
رضا گرمابدری