امیرمختار رجبى
زمینه چینی ها و نوع تأسیس رژیم صهیونیستی به گونه ای بوده است که نگاه امنیتی و نظامی همیشه بر آن حاکم بوده و مقامات سیاسی اش مدام به حمله، جنگ و در کمترین حالت دفاع فکر می کنند. این رژیم در طول 60 سال گذشته تجربیات زیادی در این زمینه داشته که البته شواهد و قرائن نشان می دهد که توانش نسبت به گذشته بسیار کاهش یافته است. نمونه این کم توانی را می توان در جنگ های 33 و 22 روزه مشاهد کرد که در هیچ کدام از آنها رژیم صهیونیستی نتوانست پیروزی به دست آورد. کم شدن توان نظامی رژیم صهیونیستی از یک سو و توسعه جهانی تکنولوژیک از سوی دیگر این زمینه را فراهم آورده تا مقامات سیاسی و امنیتی تل آویو با استفاده از سرمایه های کلان، روش های جنگی خود را تغییر دهند و علیه دشمنان خود دست به گونه های دیگری از رویارویی بزنند.
سطوح مختلف جنگ های سایبری که می توان از آن به عنوان جنگ خاموش نیز نام برد از جمله آنها است. رژیم صهیونیستی نه تنها به شدت از فضای مجازی علیه دشمنان خود استفاده می کند و جنگی اجتماعی و فرهنگی به راه می اندازد، بلکه در این حوزه از حمله و تهاجم نیز استفاده می کند که تولید و استفاده از کرم «استاکس نت» و دیگر ابزارهای نظامی سایبری از جمله آنها است. تل آویو در این زمینه با آمریکا و همچنین بسیاری از کشورهای اروپایی از جمله انگلیس منافع مشترک دارد. مزیت چنین جنگ هایی به این است که به راحتی نمی توان مرکز حمله کننده را شناسایی کرد و دوم اینکه قدرت مقابله با آن تنها در اختیار کشورهایی است که از توان تکنولوژیک بالایی برخوردار باشند. در چنین جنگ هایی دشمن به راحتی و به شکل خاموش بسیاری از اطلاعات طرف مقابل را تخلیه کرده و به مراکز نظامی و امنیتی آن لطمه وارد می کند.
رژیم صهیونیستی با استفاده از چنین تکنولوژی ای به سادگی در مراکز و نهادهای امنیتی کشورهای همسایه عربی نفوذ کرده و اطلاعات مورد نیاز را برای روز مبادا جمع آوری می کند. این رژیم همچنین دیگر کشورهای فرامنطقه در سطح نظام بین الملل را که با رویکردهای سیاسی آمریکا هماهنگ نیستند، هدف قرار می دهد. چین و روسیه از جمله آنها هستند که البته چین در این جنگ مجازی و خاموش به اندازه ای پیشرفت کرده که حتی آمریکا را به چالش کشانده است. بنابراین رژیم صهیونیستی در این زمینه بیش از همه در بین کشورهایی که از تکنولوژی کمتری برخوردار هستند، توان نفوذ و جنگ دارد. چندی پیش بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی هیئتی را تشکیل داد که به «کمیته قومی سایبر» معروف شد. هدف این رژیم بیش از همه استفاده از توان هجومی و تقویت تکنولوژی دفاعی در جنگ سایبر بوده است.
اما چرا رژیم صهیونیستی در چنین رویکردی به فکر دفاع است و تنها به حمله بسنده نمی کند؟ آیا این رژیم ترس از آن دارد که منابع اطلاعاتی و امنیتی اش مورد حمله قرار بگیرد؟ کاملاً مشخص است که تل آویو به این دلیل به دنبال تکنولوژی دفاعی در جنگ سایبر است که دیگر کشورها و نهادها نیز در چنین جنگ هایی، رویاروی رژیم صهیونیستی خواهند ایستاد تا جنگ جدید در فضای سایبر کاملاً نابرابر نباشد. بنابراین مراکز و نهادهای نظامی، اطلاعاتی و امنیتی و همچنین مراکز هسته ای رژیم صهیونیستی نیز از این دست تهاجم ها بی نصیب نمانده و نخواهند ماند.
اخیراً فعالان سایبری مراکزی همچون «انونیموس»، «تیم پویزن» به همراه دیگر گروههای فعال با انتشار فیلمی با عنوان «آزادسازی فلسطین» اعلام کرده اند که برای دفاع از حقوق فلسطینی ها که همواره مورد هجوم قرار می گیرد، به سایت های صهیونیستی حمله خواهند کرد. به اعتقاد این فعالان فضای مجازی «اکنون ورق برگشته و زمان این کار فرا رسیده است.» این گروه های مجازی که بسیاری از آنها از مراکز نامشخصی دست به چنین تحرکاتی می زنند، اعلام کرده اند که به دیگر سازمان ها، نهادها و کشورهایی که در زیر پا گذاشتن حقوق ملت فلسطین به رژیم صهیونیستی کمک می کنند، حمله خواهند کرد. البته نباید فراموش کرد که اگر چه شناسایی مراکز جنگ های سایبری بسیار دشوار است، اما کار غیرممکنی نیست. بنابراین در این جنگ باید بسیار حرفه ای بود و از پیچیده ترین روش های تکنولوژیک استفاده کرد. بنابراین چنین تحرکاتی با آغاز سال 2012 افزایش یافته و حتی دامن حامیان رژیم صهیونیستی را خواهد گرفت. «ساموئل کنیان»، افسر پیشین کمیته ارتباطات و الکترونیک ارتش رژیم صهیونیستی چندی پیش در حمایت از «کمیته قومی سایبر» گفته بود که این کمیته به تجزیه و تحلیل تهدیدات الکترونیک علیه تل آویو می پردازد. چون تل آویو به این نتیجه رسیده است که نیازمند شکل گیری یک یگان تخصصی برای فعالیت در زمینه های سایبری است. در حال حاضر آمریکا نیز به عنوان بزرگ ترین حامی رژیم صهیونیستی ارتشی سایبری را به راه انداخته و حتی برای توانبخشی خود در جنگ های مجازی مانورهای سایبری انجام می دهد. از این رو از این پس باید انتظار داشت که آمریکا، اروپا و رژیم صهیونیستی نه تنها پیشرفت های تکنولوژیکی خود را تا جایی که مسائل امنیتی آنها اجازه می دهد در اختیار یکدیگر قرار دهند که حتی مانورهای مشترک سایبری انجام دهند؛ عملی که برای بالا بردن توان دفاعی و همچنین قدرت هجومی شان به آن نیاز دارند در مقابل بازیگران رقیب نیز باید بخش عمده ای از رویارویی را از سطح واقعی در نظام بین الملل به سطح مجازی و در دنیای سایبر انتقال دهند.