سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه اواخر هفته گذشته با حضور در جمع خبرنگاران به دو نکته اساسی درباره مسائل مهم هسته ای ایران اشاره کرد:
1- «تشدید تحریم ها علیه ایران هیچ ارتباطی با حصول اطمینان از تعهد این کشور به پیمان منع گسترش جنگ افزارهای هسته ای ندارد.»
از سخنان لاوروف که کشورش یکی از اعضای مذاکره کننده هسته ای 1+5 است، چنین برمی آید که اعضای این گروه به استناد بررسی گروه های کارشناسی کشورشان و همچنین گزارش های دقیق و فنی کارشناسان آژانس بین المللی انرژی اتمی که با حضور در سایت های هسته ای، همه امور را از نزدیک مشاهده کردند، مطمئن شده اند که ایران به هیچ وجه قصد ساخت سلاح هسته ای را ندارد. لاوروف پس از انتقال این مفهوم، در فراز بعد علت اصرار غرب بر تشدید تحریم ها علیه ایران را اینگونه بیان داشت: «هدف جدی این تحریم ها، خفه کردن اقتصاد ایران و رفاه مردم این کشور با امید به ایجاد نارضایتی عمومی است.»این اظهارنظر لاوروف با اینکه چیزی به اطلاعات و تحلیل مقامات و کارشناسان سیاسی ایران اضافه نمی کند، از این حیث اهمیت دارد که احتمالاً وی بر اساس یافته هایی به غیر از آنچه که در اختیار مقامات و کارشناسان ایرانی است، به چنین باوری رسیده و در برابر آن منتقدانه موضع می گیرد. نظر لاوروف که منطبق با نظر کارشناسان ایران است بر اهمیت موضوع می افزاید و انگیزه و فکر چاره جویی و مقابله را تقویت می کند. با نگاهی دوباره به نظر وی دو عبارت کلیدی مرتبط با یکدیگر خودنمایی می کند.
الف- خفه کردن اقتصاد ایران.
ب- ایجاد نارضایتی عمومی.
لاوروف به «ایجاد نارضایتی عمومی» که رسید متوقف شد و کلام آخر را نگفت. کلام آخر «براندازی» است. با اینکه موضوع تحریم برای مردم و مسئولان ایران مقوله ای قدیمی است، غربی ها همچنان آن را دنبال می کنند، زیرا معتقدند تحریم های گذشته آنقدر جدی در سختگیرانه نبوده که بتواند اقتصاد ایران را به اندازه ای ضعیف و شکننده کند که موجب نارضایتی عمومی شود از این رو به تحریم های شدید جدید روی آوردند، بدون آنکه درباره آستانه تحمل مردم ایران در مقابل کمبودها و تحریم ها، برآورد درستی داشته باشند. خفه کردن اقتصاد ایران و ایجاد نارضایتی عمومی دو مقوله مرتبط با یکدیگر هستند که درخصوص ایران فاصله شان نسبت به هم بسیار زیاد است. چرا که «خفه کردن اقتصاد ایران» کار ساده ای نیست و ایران با تمام قدرت در برابر آن می ایستد، ضمن اینکه ایران کشوری پهناور با امکانات خداداد بسیار است و می تواند از داخل آنچه را که برای زندگی و مقاومت و پیشرفت لازم دارد، تأمین کند و «ایجاد نارضایتی عمومی» به ویژه اگر قرار باشد از دل نارسایی اقتصادی بیرون بیاید با سابقه و روحیه مردم ایران سازگار نیست و مردم ایران برای زندگی در چنین وضعیتی درس آموخته اند و تجربه و نمونه های برجسته و ناب دارند و به نظر می رسد امید دشمن به این موضوع کاملاً واهی و نسنجیده است و بیشتر به نظر می رسد، تنگنای شدیدی که در آن گرفتار شده وادارش کرده تا آزموده را دوباره بیازماید.
2- «همه تحریم های ممکن که می توانست بر رفتار هسته ای ایران با همکاری این کشور با آژانس تأثیرگذارد، اعمال شده اند.»
لاوروف با شناختی که از ابعاد درگیری های ایران با آژانس بین المللی انرژی اتمی و غرب درباره فعالیت های هسته ای و تحریم ها دارد، متوجه شده که ظرفیت تحریم های باقی مانده برای غرب، آنقدر تعیین کننده نیست که بتواند در رفتار هسته ای ایران تغییری ایجاد کند و ایران هم کشوری نیست که پس از رسیدن به چنین موقعیتی در بحث هسته ای، از آن دست بردارد. در انتها می توان گفت پیام لاوروف برای غرب «تسلیم ناپذیری جمهوری اسلامی» و برای ایران توجه به «اقتصاد و معیشت مردم» است.