رضا گرمابدری
این روزها به هر طرف نگاه کنی و به هر چیز نظر افکنی گویا به «شاهد بازاری» تبدیل شده تا بگوید آفتاب سال 1390 به لب بام رسیده و چراغ عمر این سال در حال خاموشی و عقربه های ساعتی که با شروع این سال در پی لحظات آن روان بودند در حال رسیدن به سکون ابدی هستند و این به معنای سپری شدن 365 روز است که بازگشت و یا بازگرداندن آنی از آن هم میسر نیست. 33 سال است که برجسته ترین ویژگی آغاز و پایان سال هر ایرانی در لابه لای هیاهوها و شادی هایش مبارزه با استکبار است. به شهادت 33 سال گذشته، ایرانی هیچ گاه به این نیندیشیده که این ویژگی تا کی باقی می ماند و چون چنین اندیشه ای در وجودش جایی ندارد، مبارزه با استکبار بخشی از شخصیت و زندگی اش شده که هر سال با نو شدن طبیعت، در طبیعت درونش نو می شود.
این طور زندگی کردن چون هدف و معنا دارد و نمادها و نمودهایش با مزه های تلخ و شیرین و تصاویر زشت و زیبا و احساسات شادمانه و غمگنانه درک می شوند، عادت نیست، که یک نوع حرکت و پویایی معنادار است و چون وضعیت های مختلفش قابل ارزیابی و سنجش است، قابل تحمل و ادامه می باشد. مردم ایران سال گذشته را نیز مانند سال های پیش از آن آغاز کردند و مانند همان سال ها در حال به پایان رساندن آن هستند، اما این را خوب می دانند که سال 90 ، سال 89 و یا 88 و یا 78 و یا ... نیست، نه به این دلیل که آنها سپری شده و گذشته اند، به این دلیل که در مسائل ایران و استکبار تغییراتی ایجاد شده که در هیچ یک از آنها سال ها نبوده است، معنای این کلام این است که هر سال تغییر و تحولات خاص خود را داشته و این خصوصیت سال 90 را هم شامل می شود. دشمنی استکبار در سال 90 ادامه یافت و اقداماتش علیه ایران تا حدی پیچیده تر و سخت گیرانه تر شد و در این بین، اتفاق بزرگی افتاد که بر نوع تقابل ایران و استکبار تأثیر گذاشت و چه بسا بخشی از تأثیرات مهم آن در آینده آشکار شود. این اتفاق بزرگ به حرکت درآمدن کاروان «بیداری اسلامی» بود که موجب شد استکبار پس از 33 سال دوباره آنچنان بلرزد که در زمان پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال 57 لرزید. «بیداری اسلامی» نشانه آن بود که تلاش ها، هزینه و تبلیغات دشمن برای بدنام، منزوی و بی خاصیت کردن اسلام بی نتیجه مانده است و قدرت بیدارکننده اسلام پابرجا و در جریان است و هر لحظه ممکن است در جایی خود را نشان دهد.
اضافه شدن این حرکت نیروزا به قدرت توسعه یافته اسلامی که جمهوری اسلامی مبلغ و مروج آن است، دشمن را برای ضربه زدن به ایران به تکاپوی بیشتر واداشت، اما ضربه زدن به ایران به علل و دلایل مختلف کار آسان و کم هزینه و بی خطری نبود. اینکه تحولات منطقه به سود ایران باشد و برخورد با ایران هم آنچنان هزینه بر باشد که دشمن از آن فاصله بگیرد و با وجود فشارهایی که بر او وارد می شود، نتواند دست به کاری بزند که از بار فشارها بکاهد، دشمن را به شدت عصبانی کرده بود؛ از این رو در کنار راه ها و ابزارهای فرعی فشار بر ایران، بر روی دو عامل اصلی سرمایه گذاری کرد: 1- تشدید تحریم های اقتصادی؛ دشمن به دو علت این عامل را برگزید. یکم اینکه گمان می کرد تأمین نیازهای یک جمعیت هفتاد و پنج میلیونی برای مسئولان ایرانی بسیار سخت است و در صورت تشدید تحریم ها نمی توانند نیاز مردم را تأمین کنند و در نهایت مجبور به انعطاف می شوند و دوم اینکه آنها،هم دست به اقدام زده اند و خودشان را در برخورد با ایران فعال نشان می دهند و هم اینکه از پیامدهای بسیار خطرناک راه های دیگر برخورد با ایران مصون می مانند. این مسئله زمانی جدی شد و اهمیت یافت که سران استکبار با تمام وجود به بی حاصل بودن ابزار برخورد پرخطر مانند جنگ پی بردند و بحران اقتصادی مانند هیولایی که آماده بلعیدن سرمایه های غرب است، چهره کریه و بی رحم خود را به آنها نشان داد و حاضر نیست به این زودی ها دست از سر غرب بردارد.
2- دست اندازی و براندازی؛ اعلام برگزاری انتخابات مجلس نهم در نیمه دوم اسفند ماه سال جاری طمع و ولع دشمن را برای بازآفرینی فتنه سال 88 و دست اندازی در این انتخابات برای براندازی نظام، زنده کرد و با آماده باش به عوامل و مزدوران و به گردش درآوردن میلیون ها دلار آمدند تا آزموده را باز بیازمایند. در میانه راه در 22 بهمن هنگامی که به سد بلند و مستحکم حضور مردم در سالگرد پیروزی انقلاب خوردند، با اینکه با این حماسه حضور و نشانه های دلدادگی به نظام، پیشاپیش تکلیف انتخابات روشن شده بود، دشمن که راهی برای بازگشت نداشت، مجبور شد خود را بفریبد، به خود دلخوشی دهد و تجاهل کند و بدون آنکه در آن زمان ایادی و مخاطبانش متوجه شوند، بر دیدگان عقل پرده افکند و آن همه نشانه های هشدار و انذار را نایده گرفت و بر شیپور براندازی انتخاباتی آنقدر دمید که هوش از سرش پرید و زمانی به خود آمد که سیلی مشارکت 64 درصدی مردم در انتخابات بر صورت کریه و سیرت پلیدش فرود آمد. سال 90 در معرکه و جدال ایران و استکبار اینگونه به پایان رسید، حال آنکه مبارزه با استکبار همچنان ادامه دارد و اتمام سال 90 و آغاز سال 91 برای مردم ایران به این معنا است که باید در سال جدید با آمادگی و صلابت بیشتر به پیکار با استکبار ادامه داد. ان شاءالله