مهدى سعیدى
مجلس نهم در حالی در هفتم خرداد رسماً آغاز به کار کرد که مسئله گرایش های سیاسی نمایندگان منتخب و همگرایی و واگرایی افراد، به مهم ترین مسئله این مجلس تبدیل شده است؛ فرایندی که نتیجه آن شکل گیری فراکسیون های مختلف و در نهایت ریاست و هیئت رئیسه مجلس خواهد بود. این جنب و جوش در این دوره از مجلس کمی زودهنگام بوده که حکایت از اهمیت این مسئله داشته و در مورد آن به سه نکته زیر می توان اشاره کرد:
اولاً تغییر قابل ملاحظه نمایندگان که طبق آمار منتشره قریب به 196 نفر از نمایندگان متفاوت از نمایندگان مجلس هشتم بوده و نتیجه این تغییر حداکثری، به هم ریختگی آرایش گرایش های درون مجلس و قابل پیش بینی نبودن ترکیب جدید است.
ثانیاً با شکل گیری سطحی از تکثر سیاسی در درون جریان اصولگرا، شاهد نوع جدیدی از رقابت سیاسی در مجلس نهم خواهیم بود که این مسئله، چینش ائتلافی مجلس را با ابهاماتی مواجه ساخته است.
ثالثاً مجلس نهم در حالی شکل می گیرد که حدود یک سال از عمر دولت دهم بیشتر باقی نمانده و کشور در آستانه انتخابات ریاست جمهوری یازدهم است که در خردادماه 1392 برگزار خواهد شد. اهمیت این مسئله از آنجاست که دیگر امکان ریاست جمهوری دکتر احمدی نژاد وجود نداشته و چهره های جدید در این دوره برای کسب کرسی قدرت رقابت خواهند کرد، لذا محفل های مختلف شکل گرفته در جریان های سیاسی کشور اعم از اصولگرایان و غیراصولگرایان در تلاشند تا با طرح ریزی یک استراتژی انتخاباتی، فاتح کرسی ریاست جمهوری شده و اداره کشور را برای یک دوره چهار ساله و احتمالاً دو دوره ریاست جمهوری در اختیار بگیرند. ترکیب فراکسیون ها و هیئت رئیسه مجلس نیز در وضعیت رقابت انتخاباتی ریاست جمهوری آینده بی تأثیر نخواهد بود.
با توجه به مولفه های برشمرده است که شاهد فعالیت زودهنگام فراکسیون های مجلس نهم و تکثر آنان هستیم، فراکسیون هایی چون صدای ملت، مستقلین، موتلفه، جبهه ایستادگی، جبهه پایداری، ایثارگران و ره پویان، حامیان ولایت و ... که تاکنون اعلام موجودیت کرده اند، اما آنچه در مورد این تکثر فراکسیونی باید گفت، آن است که در نوع شکل گیری و کارکرد برخی از آنان ملاحظات و نکات مبهمی وجود دارد که نباید نسبت به آن بی توجه بود:
اول آنکه نباید فراموش کرد که گفتمان قالب بر مجلس نهم، گفتمان اصولگرایی است که ملت اعتماد و اقبال شان را به این جریان در انتخابات 12 اسفندماه و 15 اردیبهشت با حضور باشکوه 65 درصدی خود با وجود فضاسازی ها و تحریم ها اعلام کرده اند، لذا آنچه باید تابلو و نمایش بیرونی همه این رقابت ها و تکثرها باشد، آن است که مجلس نهم را بتوان «مجلس اصولگرایان» خواند.
دوم آنکه، در میان فراکسیون های در حال شکل گیری، فراکسیونی را می توان اصولگرا خواند که مبتنی بر مبانی و آرمان های اصولگرایی شکل گرفته باشد. فراکسیون های عملگرایی که تنها «معطوف به قدرت» و برای کسب ریاست بر مجلس در حال شکل گیری است، نه تنها نخواهند توانست پرچمدار اصولگرایی باشند، بلکه به نوعی در تضاد با آرمان های اصولگرایی قرار دارند. تأکید بر شهرستانی بودن، علاقه مندی به گزینه ای خاص برای ریاست بر مجلس و مولفه هایی از این قبیل، شاخصه هایی نیست که مبتنی بر آن، شاهد شکل گیری فراکسیونی جامع به نام اصولگرایی در مجلس باشیم. نداشتن مرزبندی با غیراصولگرایان و تلاش برای حذف فعالان جریان اصولگرایی در مجلس هفتم و هشتم و اتخاذ خط تخریب، دیگر گزینه های مطرح برای ریاست مجلس و ادعای پایان یافتن ظرفیت اسمی عنوان «اصولگرایی» و تلاش برای ساختن عناوینی جدید، خط و مشی ای نیست که بتوان بر آن، نام اصولگرایی نهاد! بلکه به واقع، چنین رفتارهایی، حرکت های فرصت طلبانه ای است که با هدف کسب قدرت و تسخیر هیئت رئیسه شکل گرفته و اداره مجلس نهم را با نگاه به انتخابات ریاست جمهوری سال 92 دنبال می کند.
آنچه در این مقطع حساس از نمایندگان مجلس نهم اصولگرا انتظار میرود و مورد تأکید دلسوزان نظام اسلامی نیز قرار گرفته، آن است که با کنار گذاشتن مناقشات و رقابت های انتخاباتی و با محور قرار دادن رهنمودهای ولی امر زمان که بر وحدت و اجتماع اصولگرایان برای حل و رفع مشکلات کشور و مقابله با دشمنان نظام اسلامی تأکید دارند، گرد هم جمع آمده و با در نظر گرفتن مصالح کشور «فراکسیون فراگیر اصولگرایان» را با زنده کردن شعارهای انقلاب اسلامی و رهنمودهای حضرت امام(ره) و مقام معظم رهبری شکل دهند و با محوریت شایستگان جریان اصولگرایی، برای حل مشکلات کشور و مقابله با تهدیدات بیگانگان و ارتقای همه جانبه نظام اسلامی تلاش وافر کنند. به واقع، چنین مجلسی، شایسته یدک کشیدن «مجلس اصولگرایان» خواهد بود.