على رئوفى
وقتی که مردم سوریه می بینند تروریست ها هم وطنان شان را به فجیع ترین وجه قتل عام می کنند، با اینکه دل شان به درد می آید اما دست از حمایت حکومت شان برنمی دارند، دشمنان شان مجبور می شوند، برای توطئه و جنایت آفرینی بیشتر در تونس، ترکیه، ژنو، قاهره و پاریس جلسه بگذارند، تا شاید یک ملت را که به پای حکومتش ایستاده از پا در آوردند. اگر چه دولت فرانسه میزبان نشست پاریس بود و جلسه با سخنرانی فرانسوا اولاند، رئیس جمهور فرانسه آغاز شد و پس از وی فابیوس، وزیر امور خارجه اش صحبت کرد؛ اما کاملاً مشخص بود، رهبری توطئه آفرینی و جنایت در اختیار شیطان بزرگ است و مابقی شرکت کنندگان بیشتر نقش مترسک و پادو را دارند. در بیانیه پایانی که کاملاً مشخص بود پیش از برگزاری نشست دیکته شده بود و شبکه الجزیره آن را به شکل زیرنویس پخش می کرد، بر سه نکته تأکید شده بود:
1- تشدید تحریم ها علیه سوریه؛ دشمنان ملت سوریه که مزورانه ادعا می کنند، در پی نجات ملت سوریه هستند با علم به اینکه اولین صدمات تحریم بر مردم سوریه وارد می شود، تصمیم به تشدید تحریم ها گرفتند و این در حالی است که روسیه بدون توجه به تحریم سوریه برای فروش سلاح به این کشور قرار داد پانصد میلیون دلاری امضاء کرد.
2- افزایش حمایت ها از گروه های مخالف (تروریست ها)؛ جا دارد این پرسش ها مطرح شود که تاکنون چه حمایت هایی از تروریست ها شده است. بارزترین حمایت ها تأمین پول و سلاح بوده است. با این سلاح ها چه کاری صورت گرفته است؛ هزاران تن از افراد بی گناه غیرنظامی و نیروهای امنیتی به قتل رسیده اند. تروریست های حمایت شده دارای چه ملیتی هستند؛ دشمنان ملت سوریه هزاران مزدور سوری و غیرسوری را از جاهای مختلف برای کشتار مردم اجیر کرده اند.
3- تصویب قطعنامه در شورای امنیت بر اساس فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد؛ دشمنان ملت سوریه که دسته جمعی در نشست پاریس گردآمده بودند به این همه قتل و جنایت که سببش آنها هستند، راضی نشده اند و با تصویب این بند نشان می دهند که چنگ و دندان شان را برای جنایت های بزرگ تر تیز می کنند. در واقع تصویب چنین بندی در شورای امنیت به معنای صدور مجوز برای حمله نظامی به سوریه است، اما با اینکه وضعیت موجود چنین حرکتی را برنمی تابد آنها چنین بندی را در این بیانیه گنجانده اند تا با افزودن بر جنبه تهدید بیانیه، حکومت و ملت سوریه را مرعوب سازند.
مشکل بزرگ دشمنان ملت سوریه در این نشست، غیبت روسیه، چین، بان کی مون دبیر کل سازمان ملل و کوفی عنان، نماینده سازمان ملل در امور سوریه بود. این غیبت هم سوالبرانگیز و هم نشان بارزی از اختلاف نظر جدی بین قدرت های بزرگ جهانی درباره تحولات سوریه بود. روسیه و چین نشست ژنو و توافقات آن را که بر روی روشی برای رسیدن به دولت ائتلافی نظر داشت، نقطه پایان جلسات درباره مسائل سوریه می دانند و برگزاری نشست هایی مانند، نشست قاهره و پاریس را خلاف و مغایر با آن ارزیابی می کنند و به این سبب هم در آن شرکت نکردند.
وزیر خارجه آمریکا که از حضور نیافتن عامدانه و آگاهانه روسیه و چین در این نشست که تا حد زیادی مشروعیت آن را زیر سوال برد، بسیار عصبانی بود، ابتدا به دروغ گفت ما موافقت رسمی چین و روسیه را درباره مرحله انتقالی در سوریه به دست آورده ایم و سپس اضافه کرد از همه می خواهم به ارتباط با روسیه و چین برای اینکه از خواسته ها و آرمان های ملت سوریه! حمایت کنند، ادامه دهند و در نهایت هم با خشم بسیار خطاب به این دو کشور اظهار داشت: «بهای حمایت از نظام اسد را خواهید پرداخت.» کلینتون که غیبت روسیه و چین را به معنای شکست تلاش هایش در راستای آدمکشی و سرنگونی حکومت سوریه می دید، با از کف دادن اختیار، جمله ای را بر زبان راند که کار دیپلماسی آمریکا را در برخورد با سوریه و جلب نظر فرضی روسیه و چین بسیار مشکل کرد. آیا روسیه و چین با تهدیدات چنین وزیرخارجه ای وامی دهند و تسلیم می شوند؟! بسیار بعید و دور از ذهن به نظر می رسد.