پایگاه بصیرت: «دولتی که از رحِم نظام سابق مصر و رجال سیاسی عصر حسنی مبارک شکل گرفت.» این عبارت، تحلیلی است که برخی ناظران سیاسی در رابطه با اعضای کابینه هشام قندیل نخست وزیر جدید مصر ارائه دادهاند. اعضای کابینه جدید مصر روز پنجشنبه سوگند یاد کردند تا دولت جدید به طور رسمی فعالیت خود را آغاز کند. آنچه از همان ابتدا در مورد ترکیب اعضای این کابینه به ذهن متبادر می شود آن است که اعضای کابینه به گونهای انتخاب شدهاند که نخست وزیر جدید میخواهد از اتهام تسلط اخوان المسلمین بر فضای سیاسی حاکم بر این کشور به دور باشد؛ هرچند از همان زمان انتخاب هشام قندیل توسط محمد مرسی نیز انتظار تشکیل چنین کابینهای میرفت.
درباره کابینه جدید دو نکته شایان ذکر است:
1- وجود چند نفر از اعضای شورای عالی نظامی حاکم بر مصر که دوره آنها رو به اتمام است و از سوی گروههای انقلابی نیز همواره مورد انتقاد بوده اند.
2- انتخاب شماری از شخصیتهای تکنوکرات و در عین حال غیرانقلابی که نه به گروه های اسلامگرا وابسته اند و نه اساساً سنخیتی با فضای انقلابی کشور دارند.
حضور برخی شخصیتهای جنجالی کابینه جدید به ویژه شخصیتهای نظامی در این میان بسیار قابل توجه است. برای مثال، حضور ژنرال محمد طنطاوی در کابینه جدید که 20 سال در دولت مبارک، دیکتاتور سابق وزیر دفاع بود، حاکی از این واقعیت است که چگونه ارتش غیرانقلابی و طاغوتی همچنان در این کشور دارای قدرت و نفوذ است. به طور حتم باید این واقعیت را پذیرفت که در فضای انقلابی کشور انقلابی مصر، شورای عالی نیروهای مسلح همچنان یکی از بازیگران عرصه سیاسی این کشور به شمار میرود. انتخاب کمال الجنزوری هفتاد ساله بهعنوان مشاور مرسی نیز از دیگر انتقادهای وارده به این کابینه است.
از سوی دیگر، علاوه بر طنطاوی هشت نفر از وزرای کابینه کمال الجنزوری، نخستوزیر سابق که او سابقهای غیرانقلابی و طاغوتی در این کشور داشته، نیز در کابینه حضور دارند.
حزب آزادی و عدالت وابسته به جماعت اخوانالمسلمین نیز در کابینه جدید، تصدی پنج وزارتخانه را بر عهده دارد. هر چند این امر از سوی برخی ناظران، به احتکار قدرت در دست اخوان تعبیر شده است، اما باطن امر آن است که کابینه جدید آن کابینهای نیست که مردم انقلابی مصر انتظار آن را میکشیدند. کابینهای که نماینده فضای انقلابی جامعه مصر باشد. نه اعضای جدید و نه نخست وزیر، آن نشانهها و شاخصههای جدی یک سیاستمدار انقلابی را ندارند. نه از جو ضدصهیونیستی و ضداستکباری انقلاب مصر در این کابینه خبری هست و نه از آن حس اسلامگرایانهای که همگان حداقل از فضای کنونی انتظارش را داشتند. به نظر میرسد بهترین عبارتی را که میتوان برای معرفی کابینه جدید و اساساً حکومت کنونی این کشور عربی در نظر گرفت، همان دولت تکنوکرات و یا به عبارتی «دولت غیر انقلابی» است.