مهدى سعیدى
ناکامی حوادث تلخ پس از انتخابات سال 88 کافی بود تا اردوگاه فتنه گران را دچار گسست و فروپاشی کند به نحوی که امروز بعد از گذشت قریب به چهار سال از آن اتفاقات و در آستانه برگزاری انتخابات دور بعدی ریاست جمهوری، نوعی واگرایی، تشتت و سردرگمی غیرقابل حلی در اردوگاه این جریان سیاسی مشاهده می شود. در یک تقسیم بندی اولیه، اردوگاه فتنه گران را می توان به دو دسته تقسیم کرد:
دسته اول آن بخش از اردوگاه فتنه گران است که با کنار گذاشتن نگاه های متوهمانه، به شکست افراطی گری و فتنه گری علیه نظام اسلامی به طور رسمی و غیررسمی، اعتراف و قصد و عزم خود را برای بازگشت به قدرت و برخورداری از مناسبات اجتماعی - سیاسی جزم کرده است. این جریان با عبرت آموزی از انتخابات ریاست جمهوری دهم و مجلس نهم به این نتیجه رسیده است که تداوم راه گذشته به حذف همیشگی این جریان از جامعه خواهد انجامید، لذا باید با بازنگری در رفتار سیاسی پیشین، زمینه فعالیت مجدد سیاسی : اجتماعی را فراهم کرد و این، جز با کنار گذاشتن افراطی گری و ساختارشکنی و حرکت در چارچوب قانون امکان پذیر نخواهد بود.
در این بخش البته دو رویکرد سیاسی و اجتماعی قابل مشاهده است. رویکرد سیاسی از تلاش برای بازگشت به قدرت از طریق پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم و شوراهای چهارم سخن می گوید و برای تحقق این هدف، از همه راه ها درحال بهره برداری است. ورود این جریان به انتخابات البته با موانع و چالش های فراوانی مواجه است که یکی از آنها آغاز زودهنگام رقابت های قدرت طلبانه در درون این اردوگاه است. به نحوی که بر سر آنکه چه کسی رهبری این رویکرد را بر عهده بگیرد، نزاع های پرشدتی گزارش شده است که آخرین آن، خبر تعیین و معرفی گزینه انتخاباتی توسط عبدالله نوری است که قرار است در آبان ماه اعلام شود! تأیید صلاحیت نامزدهای مورد علاقه این جریان نیز البته مشروط به شرایطی است که کار را برای شان دشوار ساخته است.
نظریه پردازان رویکرد اجتماعی اما مسئله اصلی اردوگاه جداشده از افراطیون را نه حضور و پیروزی در انتخابات، بلکه ضرورت بازتعریف اصلاح طلبی و ایجاد انسجام هویتی می دانند که به شدت بعد از ناکامی دوران دوم خرداد و شکست در ماجرای فتنه 88، بدان نیازمندند. معتقدان به این رویکرد و افرادی چون عباس عبدی، ورود به انتخابات بدون توجه به مقدمه مذکور را جز خسرانی برای اردوگاه اصلاح طلبان ندانسته اند که به شکست در انتخابات آتی منجر خواهد شد. وی معتقد است که حتی پیروزی احتمالی در انتخابات نیز گرهی از مشکلات این جریان نخواهد گشود.
دسته دوم، آن بخش از این اردوگاه است که همچنان بر تداوم فتنه گری اصرار ورزیده و راهکارهای براندازانه را دنبال می کنند. این جریان کار را با تحریم انتخابات و نامشروع خواندن آن آغاز کرده و متوهمانه! همچنان به راهکارهای ناامن سازی و ایجاد اغتشاش و درگیری تا براندازی از این طریق دل خوش کرده است! این جریان، همسو با دشمنان انقلاب اسلامی به کارآمدی و تأثیرگذاری تحریم های سیاسی - اقتصادی استکبار جهانی سرخوش است و روزشماری می کند تا شاید نتایج تحریم ها، کشور را به سوی نابسامانی و ناامنی بکشاند. به همین دلیل است که هر اقدامی ته در روند مطلوب ایشان خللی ایجاد می کند، به شدت آنها را به واکنش وامی دارد و با عصبانیت به وادی پرخاشگری و فحاشی می کشاند. برگزاری باشکوه اجلاس سران عدم تعهد در تهران، نمونه ای از موفقیت نظام اسلامی در این زمینه است که با تخریب همه جانبه رسانه ای این جریان همراه بود.
این جریان از تصمیم و مشی برگزیده شده دسته اول به شدت عصبانی است، چراکه نگران از دست دادن اندک هواداران باقی مانده و به محاق رفتن مجدد خویش است. لذا ایشان را با خطاب های عتاب آلود مورد هجمه و نقد قرار داده و متهم به خیانت به آنچه «جنبش سبز» می نامند، کرده و برای نمونه چنین می نویسند: «اصلاح طلبان با اعتراض به اعمال گذشته هم پیمانان خود، عملاً فرودستی سیاسی خود را می پذیرند تا به عنوان فرودست، مشارکت و رقابت سیاسی داشته باشند.» (رادیوفردا، 17/6/91)
هرچه به انتخابات آتی نزدیک می شویم بیش از پیش بر پریشانی و آتش درگیری در اردوگاه فتنه گران افزوده خواهد شد و می توان شاهد رسواگری متقابل فتنه گرانی باشیم که دیروز در اردوگاهی واحد رویای سرنگونی نظام اسلامی را در سر می پروراندند. به واقع، فتنه گران در برزخی قرار گرفته اند که امکان انتخاب را برای آنان ناممکن ساخته است. از یکسو، تداوم افراطی گری، آنها را برای همیشه به زباله دان تاریخ پرتاب خواهد کرد و از دیگر سو، بازگشت و توبه از مسیر گذشته نیز بعد از آن همه ادعا و گزافه گویی و خیانت و همسویی با دشمن، از جانب ملت و نظام اسلامی بسیار دشوار خواهد بود.