الحیات در مقاله ای نوشت هراس سیاسی و وحشت از ایران در منطق تحلیل سیاسی سالم ، هیچ پایه و اساس محکمی ندارد.
به گزارش بصیرت،پایگاه اینترنتی روزنامه الحیات در مقاله ای به قلم طراد بن سعید العمری نوشت ترس از ایران در مقالات برخی از مطبوعات عربستان سعودی پس از دعوت وزیر امور خارجه عربستان سعودی از همتای ایرانی اش آشکار است. برخیها گفتند نباید این دعوت را که در یک کنفرانس خبری مطرح شد جدی گرفت و برخی دیگر ایران را یک مترسک (لولوی سرخرمن ) چهار بعدی تصور کردند.
بُعد نخست دخالت ایران در امور داخلی کشورهای عربی است. بُعد دوم تحریک طائفه ای و شعله ور کردن فتنه بین شیعیان و سنیها ، سوم رویکرد ایران برای سلطه سیاسی بر منطقه و بُعد چهارم افزایش قدرت نظامی ایران و پرونده هسته ای مبهم آن است.
در ادامه این مقاله آمده است به نظر ما نگرانی برای عربستان سعودی عربی سنی از جانب جمهوری ایران فارسی شیعی از حیث سیاسی و راهبردی ناموجه است و هیچ اساس درستی ندارد. این یک توهم است که به نحوی ترویج شده است و به یک مترسک سیاسی تبدیل شد. نگرانی این است که این توهم به واقعیت تبدیل شود و به مانع بزرگی بر سر ایجاد روابط حسن همجواری بین دو کشور تبدیل شود، به گونه ای که خردمندان سیاست نتوانند این توهم را فاش کنند و از بین ببرند.
یادآور می شویم که عربستان سعودی با سه موج از خطرات موجودیتی روبرو شد که همه اینها از سوی عنصر سنی عربی و نه شیعی فارسی بوده است. موج نخست در دهه شصت بود زمانی که جمال عبدالناصر در اوج سرمستی ملی گرایانه اش با هواپیما جنوب عربستان سعودی را بمباران و امنیت و موجودیتش را تهدید کرد . موج دوم در دهه نود بود که صدام حسین عربستان سعودی را با موشک بمباران و پس از اشغال کویت موجودیتش را تهدید کرد. سوم، تهدید تروریستی و خودروهای بمب گذاری شده در عربستان سعودی از سوی سازمانها و گروههای دینی افراطی طرفدار سنی ها است. بنابراین هراس سیاسی و وحشت از ایران در منطق تحلیل سیاسی سالم ، هیچ پایه و اساس محکمی ندارد.
انقلاب (امام) خمینی (ره) در ایران مثل همه انقلابها دارای عناصری است که باید کامل شود تا به پختگی لازم برسد و تعامل با نوعی عقلانیت سیاسی را آغاز کند. می توان این انقلاب را با انقلاب ناصری عربی در مصر تشبیه کرد. عناصر مشابهی بین دو انقلاب وجود دارد. کنار زدن پادشاهی ، پایگاه مردمی ، دشمنی با غرب ، جنگ محدود ، صدور انقلاب ، پذیرش ایدئولوژی ، حمایت از اقلیتها و تهدید کشورهای همسایه از جمله عناصر مشابه بین دو انقلاب است. بنابراین بازگشت قریب الوقوع روابط بین ایران و غرب و سقوط شعار «شیطان بزرگ» را می توان دو عنصر دیگر در تثبیت انقلاب دانست که نشاندهنده نیاز مبرم ایران به تفاهمات عقلانی و واقعی و جدی با کشورهای جهان و در راس آنها عربستان سعودی است.
در مسیر این تفاهمات پرونده های فوری وجود دارد که طی دوره جبهه بندی بین دو کشور ظاهر شد.
در مقابل، سه کشور عربی فعال و مهم در خاور میانه قرار دارند. عراق ، سوریه و مصر که از تروریسم رنج و در عین حال در روزهای برگزاری انتخابات به سر می برند و برای ایران و عربستان سعودی هماهنگ سازی تلاشها برای حمایت از نتایج این انتخابات مهم است تا سران این کشورها بتوانند برای تقویت کشورهای خود فعالیت ، با تروریسم مبارزه و امنیت را در جوامع خود برقرار کنند.
پرونده لبنان یک طرح قائم به ذات است و این مرحله به وجود یک رئیس جمهور قوی ، منطقی و فعال نیاز دارد . فرض بر این نیست که محبوب و همسو با هر یک از این دو کشور باشد بلکه مهم این است که از داخل و خارج مورد احترام و کمکی برای ثبات و نه هیاهوهای سیاسی باشد.
سرانجام دعوت وزیر امور خارجه عربستان سعودی در زمان مناسب مطرح شد زیرا عناصر لازم برای موفقیت این سفر کامل شد و یک تحول ویژه
منسجم و مناسب با تغییرات و تحولات بین المللی است و پویایی سیاست عربستان سعودی و توانش را برای بازنگری در مواضع ، ائتلافهای منطقه ای و بین المللی نشان می دهد. بنابراین لازم است راهبرد دو کشور برای برقراری ثبات بیشتر در منطقه هماهنگ شود ، تفاهم بر سر همه مسائل منطقه ای و بین المللی به وجود آید ، هر یک قدرت و نفوذ طرف دیگر را به رسمیت بشناسد و بار سیاسی به دور از توهمات و ترس ساختگی تقسیم شود.