پایگاه بصیرت،رژیم صهیونیستی در چارچوب تحقق سیاست‌های تجاوزکارانه و توسعه‌طلبانه خود در فلسطین اشغالی ساخت هزاران واحد یهودی‌نشین در قالب شهرک‌های جدید صهیونیستی را در دستور کار خود قرار داده است. تنها در هفته گذشته، این رژیم احداث ۳۸۰ واحد یهودی‌نشین را در شرق بیت‌المقدس تصویب کرد. اگرچه سیاست توسعه طلبانه شهرک‌سازی در دوره نخست وزیری بنیامین نتانیاهو شدت گرفته است و این صهیونیست افراطی و شرور، از این دستاویز برای پیشبرد اهداف جناحی خود سود می‌برد، لیکن اسکان یهودیان، به خصوص یهودیان افراطی در مناطق مختلف فلسطین اشغالی، از بدو اشغال فلسطین، بخشی از استراتژی صهیونیست‌ها برای غصب فلسطین بوده است. موج جدید ساخت و ساز و اسکان یهودیان در فلسطین اشغالی در حالی به راه افتاده است که از سازمان‌ها و مجامع بین‌المللی نیز صدای اعتراضی شنیده نمی‌شود و جهان عرب نیز کاملاً نسبت به این تجاوزگری بی‌تفاوت است! رژیم صهیونیستی که پس از ۶۵ سال اشغالگری همچنان خود را در معرض فروپاشی و اضمحلال می‌بیند به شهرک سازی به عنوان دستاویزی که می‌تواند به تثبیت موجودیت این رژیم کمک کند دل بسته است. دولتمردان آمریکائی به موضوع شهرک سازی به عنوان یک سیاست دردسرساز نگاه می‌کنند بطوری که آنها بارها و در ظاهر از سردمداران این رژیم خواسته‌اند اجرای شهرک سازی را متوقف کند. توجیه آمریکایی‌ها این است که این سیاست برخلاف تصور تل آویو، در عین حال که نمی‌تواند کمک مؤثری در تحکیم پایه‌های لرزان این رژیم بنماید، موقعیت آمریکا و غرب را نیز در به سازش کشاندن اعراب و فلسطینی‌ها تضعیف می‌کند. هیلاری کلینتون وزیر سابق امور خارجه آمریکا در دولت بوش به منظور تشویق و ترغیب سردمداران رژیم صهیونیستی، برای توقف شهرک‌سازی، ولو به طور موقت و با هدف احیای مذاکرات سازش به تل آویو سفر کرد ولی صهیونیست‌ها حتی حاضر نشدند با وی دیدار کنند. این برخورد تحقیرآمیز، در عین حال که سرسپردگی مطلق دولتمردان آمریکائی در برابر رژیم صهیونیستی را عیان‌تر کرد، به جدیت تل‌آویو در اجرای سیاست شهرک‌سازی نیز تأکید گذاشت. اما صهیونیست‌ها در قالب طرح شوم شهرک‌سازی، چند هدف را پیگیری می‌کنند. نخست اینکه با��ت جمعیتی را به نفع صهیونیست‌ها برهم بزنند، دوم اینکه با ساخت یک شهرک و استقرار شماری از صهیونیست‌ها، واحدهای امنیتی و نظامی را نیز در آن منطقه مستقر سازند و فشارهای امنیتی را بر فلسطینی‌ها بیشتر کنند، سوم اینکه در مذاکرات سازش، بتوانند امتیازات بیشتری از طرف مقابل بگیرند و چهارم اینکه، هویت تاریخی و مذهبی مناطق فلسطینی را تغییر دهند و آنها را به مناطق یهودی‌نشین تبدیل سازند و در نهایت، کل فلسطین را غصب کنند. با این حال، صهیونیست‌ها از این واقعیت غافل هستند که اینگونه تحرکات احمقانه که متحدانشان نیز بر بیهوده بودن آن تأکید دارند، نمی‌تواند برای این رژیم اشغالگر و جعلی، ثبات و مشروعیت ایجاد کند. به جز جناح سازش کار فلسطینی، هیچ یک از مردم فلسطین حاضر نیستند از ذره‌ای از خاک خود چشم‌پوشی کنند و این عزم و اراده خود را بارها و در مقاطع گوناگون به اثبات رسانده‌اند. مردم فلسطین به خوبی درک می‌کنند که این یک توطئه برای پائین آوردن سقف مطالبات آنان به توقف شهرک‌سازی توسط صهیونیست‌های اشغالگر است تا رژیم صهیونیستی بتواند آن را به عنوان یک امتیاز بزرگ برای فلسطینی‌ها ج�� بزند. در حالی که خواست مردم فلسطین، آزادی کامل کل فلسطین می‌باشد که ۶۵ سال قبل در نتیجه یک توطئه بین‌المللی، به اشغال درآمده است. مردم فلسطین قطعاً به چیزی کمتر از احقاق حق خود و دستیابی به وطن غصب شده خود رضایت نخواهند داد و نشان داده‌اند برای تحقق آن حاضرند هر هزینه‌ای را متحمل شود. در این میان، روسیاهی و ننگ تاریخی برای بسیاری از دولت‌های عربی به ثبت خواهد رسید که با طرح‌ها و توطئه‌های صهیونیست‌ها همسویی آشکار و پنهان دارند و اشغالگران را در اجرای سیاست‌های تجاوزکارانه‌شان همراهی می‌کنند. ننگ بیشتر برای سازمان‌های بین‌المللی به ثبت می‌رسد که در برابر جسارت‌ها، قانون‌شکنی‌ها و جنایت‌های رژیم صهیونیستی اغماض و سکوت، پیشه کرده‌اند. در این چارچوب، توقف شهرک‌سازی و توطئه اسکان یهودیان در سرزمین‌های اشغالی، کمترین وظیفه‌ای است که مجامع بین‌المللی برای اعاده اعتبار و حفظ آبرویشان باید به آن عمل کنند.