پایگاه بصیرت؛ گروه بین الملل: مقام معظم رهبری در سخنان اخیر خود در دیدار فرماندهان و کارکنان نیروی هوایی ارتش (19/11/1393) و در خصوص توافق هسته ای ایران و اعضای 1+5، به نکاتی مهم و تعیین کننده اشاره فرمودند. معظم له با اشاره به برخی مباحث مطرح شده در خصوص توافق دو مرحله ای که ابتدا توافق بر اصول کلی و بعد از مدتی توافق بر جزئیات باشد، خاطرنشان کردند: "چنین توافقی پسندیده نیست زیرا با تجربه ای که از رفتار طرف مقابل داریم، توافقِ صِرف در کلیات، وسیله ای خواهد شد برای بهانه گیری های پی در پی در جزئیات. اگر توافقی انجام شود، باید در یک مرحله و در بردارنده کلیات و جزئیات، با یکدیگر باشد. مفاد این قرارداد نیز باید روشن، واضح و غیرقابل تفسیر و تاویل باشد و مفاد توافق نباید به گونه ای باشد که طرف مقابل که عادت به چانه زنی دارد، در قضایای مختلف بهانه جویی کند.تحریم ها نیز به معنای واقعی کلمه باید برداشته شود." مختصات توافق نهایی احتمالی، از دل چنین اظهارات قاطعانه و محکمی قابل برداشت است. به عبارت بهتر، مقام معظم رهبری در برهه زمانی حساس و تعیین کننده فعلی به ترسیم آشکار حدود و ثغور توافق هسته ای پرداخته اند. که در ذیل به آن ها می پردازیم: 1- مقام معظم رهبری در سخنان خود به صورتی آشکار به سابقه رفتاری طرف مقابل( تجربه ای که از رفتار طرف مقابل وجود دارد) استناد کرده اند. واقعیت امر این است که سوء سوابق ایالات متحده آمریکا و دیگر اعضای 1+5، کمترین جایی برای اعتماد نسبت به آنها در توافق نهایی هسته ای باقی نمی گذارد. در چنین شرایطی بسته تر بودن گارد طرف ایرانی در برابر واشنگتن و متحدانش یک الزام محسوب می شود. کارشکنی ایالات متحده آمریکا در نظام بین الملل، موضوعی کاملا بدیهی بوده و مصدایق فراوانی دارد. یکی از مواردی که مصداق علنی کارشکنی واشنگتن ( و شریک آن تل آویو ) محسوب می شود، پیمان اسلو است. پیمان اسلو در سپتامبر 1993 با حضور یاسر عرفات، رئیس وقت ساف، اسحاق رابین، نخست‌وزیر وقت اسرائیل و بیل کلینتون، رئیس جمهور وقت آمریکا، امضا شد. سند این پیمان همچنین توسط محمود عباس از سوی ساف، شیمون پرز از سوی رژیم اسرائیل، وارن کریستوفر، وزیر امور خارجه وقت آمریکا و آندره کوزیرف از جانب روسیه امضا شده است. در این پیمان، میان کلیات و جزئیات توافق نهایی، نوعی تفکیک زمانی صورت گرفته بود. در حقیقت پیمان اسلو، پیمانی بود که بر اساس چارچوب های کلی مورد توافق طرفین بسته شد و به امضا رسید. با گذشت 22 سال، نه تنها توافقی در جزئیات این پیمان به دست نیامده است، بلکه کلیات آن نیز به کرّات از سوی طرف صهیونیستی-آمریکایی نقض شده است! هم اکنون تحلیلگران از پیمان اسلو به عنوان پیمانی مرده یاد می کنند که امضای آن چیزی جز زیان و ضرر برای فلسطینیان نداشته است. 2- غیر قابل تفسیر و تاویل بودن توافقنامه نهایی میان ایران و اعضای 1+5 یک اصل و موضوع مهم محسوب می شود. ایالات متحده آمریکا و دیگر اعضای 1+5 تمایل خاص و عجیبی نسبت به استعمال کلمات، استعاره ها و تبصره های دو پهلو و متناقض در متن توافقنامه دارند. این رویکرد در امضای توافقنامه موقت ژنو نیز به صورتی جدی قابل مشاهده بود. در این توافقنا��ه، طرف آمریکایی از به کار بردن واژه " حق غنی سازی " برای ایران اجتناب کرد و مدعی شد که چنین حقی در توافقنامه به ایران داده نشده است، این در حالی بود که وزیر امور خارجه کشورمان و سرگی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه از به رسیمت شناخته شدن حق غنی سازی ایران در توافقنامه ژنو سخن به میان آوردند. حتی پس از امضای توافقنامه ژنو، ایالات متحده آمریکا چندین بار دست به تحریم شرکت ها و افراد ایرانی ( که مغایر با توافقنامه ژنو بود) زد و پس از آن ادعا کرد که در توافقنامه چنین خط قرمزی برای مقامات آمریکایی گذاشته نشده است. از این رو باید در تدوین توافقنامه نهایی، به درستی بر روی هر واژه و تفسیر حقوقی آن متمرکز شد تا طرف مقابل نتواند گزاره های حقوقی و مستند را مصادره به مطلوب کند. 3- موضوع دیگری، به مسئله برداشته شدن کامل تحریم ها باز می گردد. هدف اصلی جمهوری اسلامی ایران از حضور در مذاکرات هسته ای یا اعضای 1+5، رفع تحریم های ظالمانه ای است که اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد و همچنین آمریکا و تروئیکای اروپایی( به عنوان تحریم های یکجانبه) علیه کشورمان صادر کرده اند. با این حال اعضای 1+5 در عین تلاشی که بر سر گفت و گو بر سر میزان غنی سازی اورانیوم و تعداد سانتریفیوژها داشته اند، کمترین رغبتی برای طرح موضوع نحوه برداشته شدن تحریم ها از خود نشان نداده اند! این خود یکی دیگر از مصادیق غیر قابل اعتماد بودن طرف های مقابل در مذاکرات هسته ای است. طرف های آمریکایی و فرانسوی در این مذاکرات بدترین کارشکنی های ممکن را داشته اند. " رفع قطره چکانی و مشروط تحریم ها" در مقابل" عمل کامل ایران به مفاد توافقنامه نهایی" موضوعی نیست که بتواند از سوی یک عقل سلیم سیاسی و حقوقی مورد پذیرش قرار گیرد. از این رو لازم است در ازای گام هایی که جمهوری اسلامی ایران در راستای اثبات فعالیت های همیشه صلح آمیز هسته ای خود بر می دارد، تحریم های ظالمانه یکجانبه، شورای امنیت، اولیه، ثانویه و ....نیز به صورت کامل برداشته شود. در نهایت اینکه هر اندازه به ماه مارس نزدیک تر می شویم، مذاکرات هسته ای میان ایران و اعضای 1+5 نیز نفسگیرتر خواهد شد. در چنین شرایطی با ترسیم مختصات دقیق هرگونه توافق نهایی احتمالی از سوی رهبر معظم انقلاب، راه بر روی هرگونه زیاده خواهی طرف مقابل در مذاکرات بسته شده است./