پایگاه بصیرت؛ گروه بین الملل: حجت الاسلام و المسلمین دکتر روحانی، رئیس جمهور کشورمان در بیست و ششمین جشنواره ملی امتنان از جامعه کار و تولید، در بخشی از سخنان خود با اشاره به اینکه در مذاکرات هسته‌ای به دنبال دو مسئله هستیم، گفت: «اول رفع اتهامات. ما می‌خواهیم به دنیا ثابت کنیم که بدخواهان ما به جهان دروغ گفتند. ایران به دنبال فناوری صلح‌آمیز بوده، نه به دنبال ساخت بمب مخرب ویرانگری که طبق فتوای مقام معظم رهبری آن بر ما حرام است و ممنوع است و ثانیا در این مذاکرات می‌خواهیم مشکلات و معضلاتی که بدخواهان پیش پای ملت ما به وجود آوردند، آن مشکلات را برداریم.» روحانی با بیان این که با توافق نهایی، شرایط تولید در ایران به مراتب بهتر خواهد شد، ادامه داد: «ما به حول و قوه الهی با حمایت مقام معظم رهبری و با حمایت ملت ایران راه تعامل سازنده با جهان را ادامه خواهیم داد.» رئیس‌جمهور افزود: کسی در دنیا نمی‌تواند فشار بر ایران و تحریم بر ایران را در ماه‌های آینده و سال‌های آینده ادامه دهد. روحانی با تاکید بر اینکه سازمان تحریم در حال فروریزی کامل است، گفت: 1+5 به خوبی بداند که دولت و ملت در کنار هم هستند و پشتیبان هم هستند، مخصوصا در سال همدلی و در سال همزبانی همه ما برای توسعه این کشور باید تلاش کنیم. تلاش برای رفع اتهامات و برداشتن مشکلات و معضلات به عنوان دو مسأله اصلی در دیپلماسی هسته ای، تعامل سازنده با دنیا، فروریزی کامل ساختمان تحریم ها و تلاش همه برای توسعه کشور عبارات کلیدی مورد توجه جناب رئیس جمهور بودند که ذکر چند نکته درباره آنها ضروری به نظر می رسد: 1- همانطور که آقای روحانی گفتند و سیاست رسمی نظام نیز این گونه است، تلاش برای رفع اتهامات یکی از اهداف جمهوری اسلامی در مذاکره با گروه 1+5 است. به گونه ای که مقام معظم رهبری در این خصوص فرمودند: «موافقت با این مذاکرات برای شکستن فضای خصمانه جبهه استکبار بر ضد ایران بود.» (20/1/1393) 2- تلاش برای برداشتن مشکلات و معضلات نیز یکی از اهداف جمهوری اسلامی ایران در مذاکرات است که آقای رئیس جمهور نیز به آن اشاره کردند اما باید به این نکته مهم توجه کرد که بخش عمده مشکلات و معضلات کشور بیش از آنکه منشأ خارجی داشته باشند، منشأ داخلی دارند و برای حل این معضلات می بایست عمده نگاه ما به درون و حل معضلات درونی باشد، هر چند این به معنای نفی مذاکره و استفاده از ظرفیت های خارجی نیست، اما مرکز ثقل بحث اینجاست که اولویت باید نگاه به داخل و بکارگیری ظرفیت های داخلی باشد. هر چند که آقای روحانی در ادامه به این مسأله اشاره کردند که تحقق توسعه کشور با تلاش همه جانبه داخلی امکانپذیر است. در واقع، توسعه تنها زمانی در یک کشور محقق می شود که مولفه ها و ظرفیت های درونی آن کشور به کار گرفته شود. 3- نکته دیگر در سخنان آقای روحانی که اتفاقا جای نقد نیز دارد، خوشبینی به طرف مقابل است. آقای رئیس جمهور با بیان اینکه ساختار تحریم ها به طور کامل در حال فروریزی است این خوشبینی خود را نمایان ساختند. به بیان دیگر، معنای ضمنی این جمله آقای روحانی این است که چنانچه توافق نهای�� منعقد شود، ساختار تحریم ها به طور کامل فرو می ریزد. در نقد این سخن باید گفت که اولا؛ تا انعقاد توافق نهایی هنوز زمان زیادی مانده است و این گونه وعده دادن ها به صلاح نیست،‌ زیرا باعث افزایش توقعات مردم از مذاکرات می شود و این تصور کاذب در طرف مقابل راایجاد می کند که ایران منتظر توافق است و نیازمند شدید رفع تحریم هاست که همین امر، میزان خواسته های طرف مقابل را افزایش داده و در مقابل به تضعیف موضع تیم مذاکره کننده هسته ای کشورمان منجر می شود. ثانیا؛ حتی در صورت انعقاد توافق نهایی، چه اعتمادی به طرف مقابل وجود دارد که تمام تحریم های ظالمانه علیه ایران را لغو کند، طرفی که سابقه بی صداقتی ها و نقض عهدهایش دیوار بلندی از بی اعتمادی مردم ایران نسبت به وی را ایجاد کرده است. بنابراین به نظر می رسد که به جای خوشبینی به طرف مقابل و ایجاد امیدواری های نه چندان واقعی در مردم می بایست به واقعیت های صحنه بین الملل توجه کرد و مذاکره را نه به معنای دوستی بلکه به معنای رقابت مسالمت آمیز دانست که طرف های غربی در آن به دنبال منافع حداکثری خود هستند. با این نگاه نه تنها جامعه هیجانی نمی شود،‌ بلکه طرف مقابل به غلط تصور نکند که ایران نیاز به توافق دارد و بنابراین می توان با حداقلی از وعده های مبهم با تهران توافق کرد. البته مسئولان دیپلماسی هسته ای کشورمان به خوبی بر این موضوع واقف هستند و هوشمندی آن ها مانع از این شده که دشمن چنین ترفندهای را در مذاکرات دنبال کند، اما آنچه واضح است این که در شرایط کنونی توافق هسته ای کشورهای غرب با ایران یک فرصت برای غرب محسوب می شود تا مشکلات خود را حل کند و جمهوری اسلامی ایران نیز از این فرصت برای حل مشکل و مانع تحریم استفاده می کند. نه خوشبینی در این فرصت سبب پیشرفت امور می شود و نه دست کشیدن از مذاکره بدون هیچ دلیل منطقی./