پایگاه بصیرت/امام‌خمینی(ره) در ذیل وصیت‌نامه الهی ـ سیاسی خود به نکته مهمی اشاره کرده و نوشته‌اند: «من در طول مدت نهضت و انقلاب به واسطه‌ سالوسی و اسلام‌نمایی بعضی افراد، ذکری از آنان کرده و تمجیدی نموده‌ام که بعد فهمیدم از دغل‌بازی آنان اغفال شده‌ام. آن تمجیدها در حالی بود که خود را به جمهوری اسلامی متعهد و وفادار می‌نمایاندند و نباید از آن مسائل سوء‌‌استفاده شود و میزان در هر کس، حال فعلی او است.» جمله آخر این فراز از بیان امام راحل(ره) حاکی از این واقعیت است که از یک سو؛ عده‌ای در همان زمان با دغل‌بازی تلاش کردند چهره خوبی از خود نشان دهند و به نوعی، تأیید امام(ره) را داشته باشند، از سوی دیگر؛ رهبرکبیر انقلاب نگران آینده‌ای است که در آن، عده‌ای از افراد نزدیک به ایشان و مسئولان وقت به‌واسطه جایگاهی که در زمان ایشان داشتند، خود را یار امام(ره) معرفی کنند و به‌واسطه این قرابت برای خود مشروعیت و مصونیتی قائل باشند، چراکه امام(ره) به‌خوبی به این مسئله واقف بودند که گذر زمان و سیر تحولات می‌تواند سبب تغییر نگرش، رفتار و گفتار عده‌ای شود و ممکن است این تغییر در حدی باشد که به دور شدن فرد از آرمان‌ها و اصول اولیه انقلاب اسلامی بینجامد. توصیه و تذکر امام(ره) برای این بود که مردم حواس‌شان باشد که در رویارویی با چنین افرادی، ملاک و معیار سنجش داشته باشند و بدانند که تأیید یا تمجید امام(ره) از یک شخص تا زمانی اعتبار دارد که در مسیر گذشته خود در حرکت باشد و هرگونه تغییر در مشی فکری و سیاسی او سبب دور شدنش از اهداف و آرمان‌ها شده و طبعاً شرایط گذشته را از دست خواهد داد. در این‌باره بیان جالبی از امام خامنه‌ای وجود دارد که می‌فرمایند: «تمسک به گذشته افراد، هنگامی قابل قبول است که حال فعلی آنان در مقابل گذشته ایشان قرار نداشته باشد، اما اگر چنین شد، طبعاً گذشته افراد دیگر نمی‌تواند معیار و ملاک باشد.» کم نبوده‌اند کسانی که در طول سال‌های پس از رحلت امام(ره) در عرصه‌های گوناگونی چون انتخابات و... با استناد به تأییدی از رهبرکبیر انقلاب، عنوان یار امام(ره) را یدک می‌کشیدند، اما در مسیر حرکت و رفتار و مواضع‌شان چندان سنخیتی با راه و اهداف امام(ره) و آرمان‌های انقلاب دیده نمی‌شد. اینجاست که ارزش معیار امام راحل(ره) مشخص می‌شود؛ چراکه گذر زمان و سیر شتابنده تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی در عرصه‌های داخلی و خارجی شرایط جدیدی را پدید می‌آورد که باید متناسب با آن، جهت مسیر را تعیین کرد و این تنها در پرتو تبعیت از رهبری آگاه و زمان‌شناس است که می‌تواند کشتی انقلاب را در مسیر صحیح آن هدایت کند.