پایگاه بصیرت: فرانسوا نیکولو، دیپلمات کهنهکار فرانسوی و سفیر اسبق این کشور با درج یادداشت طولانی در پایگاه «لوب لاگ» به ابعاد مختلف سند «پروتکل الحاقی» پرداخته و در بخشی از آن با عنوان «خاطرات بد و هراسها» به شرح خاطرات نامطلوبی میپردازد که پروتکل الحاقی مضاعف برای ایرانیها زنده میکند. وی در اینباره پس از اشاره به حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی با ویروس استاکسنت به تأسیسات هستهای ایران یادآور میشود: «ایرانیها نمیتوانند ترورهای زنجیرهوار دانشمندان هستهای خود بین سالهای 2010 تا 2012 را فراموش کنند. در اینجا ارتباطی با فعالیتهای راستیآزمایی آژانس وجود ندارد؛ اما این قتلها احتمالاً با نوعی همکاری بینالمللی مرتبط بودند». وی در ادامه درباره نگرانیهای دیگر ایرانیها مینویسد: «برخی از ناظران این را هم در نظر میگیرند که آژانس در سالهای گذشته اقدام به گسترش روابط اطلاعاتی با برخی سازمانهای اطلاعاتی خاص کرده است، ارتباطی که ضمن اینکه به آژانس امکان گسترش پایگاههای اطلاعاتیاش را میدهند، خطر دستکاری آن اطلاعات را هم افزایش میدهد».
سراسر یادداشت نیکولو دربر دارنده مطالبی است که دغدغه جدی کارشناسان ایرانی از پذیرش پروتکل الحاقی را منعکس میکند. وی در یادداشتش به صراحت به سوءاستفاده آژانس بینالمللی انرژی اتمی از موقعیت قانونی و دسترسیهایش به اندرونی فعالیتهای هستهای ایران سخن میگوید و با وجود محدودیتهایی که برای انتساب ترور دانشمندان هستهای به بیگانگان دارد، به این موضع اشاره میکند. در حالیکه در متن سند «پروتکل الحاقی» زمینههای تسهیلکننده سوءاستفاده و دسترسیهای خطرناک امنیتی وجود دارد که با ترفندهایی انبساطپذیر هم است، درخواست دسترسیهای ویژه که در مذاکرات هستهای مطرح میشود به مفهوم آن است که ایران ریز و درشت برنامههای هستهای و امنیتیاش را در اختیار دشمن قرار دهد که با وجود اوج پررویی در آن به هیچوجه قابل پذیرش نیست.
