گروه خبر- «ساماندهی پشتوانه اجتماعی حسن روحانی»؛ عنوان ماموریتی است که دولتمردان را برای به در کردن رقیب از میدان راهی گوشه و کنار کشور میکند.
جدای از سفرهای استانی رییسجمهوری به گوشه و کنار کشور، اخیرا جمعی از دولتمردان این روزها به تکاپو افتادهاند و یکی بعد از دیگری استانی را به عنوان مقصد سفر برمیگزینند، دیدارهای مردمی برگزار میکنند، شعار میدهند و بایدها و نبایدهای قانون و اجرای آن را به مخالفانشان گوشزد میکنند.
سفرهایی که از سوی منتقدان روحانی و یارانش به رایزنیهای انتخاباتی تعبیر میشود، غافل از اینکه این ماموریتها هدفی را ورای انتخابات سال آینده مجلس نشانه گرفته است و آن چیزی نیست، جز تلاش برای حذف منتقدان و مخالفان سرسخت دولت.
این سفرها و نشستها اغلب پرحاشیهاند و داد مخالفان را بلند کردهاند. هر چند که تعابیر و تفاسیر متعددی را برای آنها میتوان برشمرد اما «ورود دولتمردان به کارزار انتخابات» بیشترین فراوانی را در بین سیاسیون به ویژه مخالفان دولت یازدهم داشته است. این تعبیر – از سفرهای استانی دولتمردان – زمانی محتملتر جلوه میکند که بیشترشان با نام حضور در نشستهای فصلی حزب «اعتدال و توسعه» - حزبی که خاستگاه سیاسی رییسجمهور و اغلب یارانش بوده است – صورت میگیرد.
هر چند این نشستها به گفته محمدباقر نوبخت برای حضور در جمع دوستان قدیمی است و تعبیر دیگری نمیتوان از آن داشت اما هر بار با میزبانی از دولتمردان به صدر اخبار میآید و بارها و بارها در قالب خبرهایی با تحلیل منتقدان و رقبای دولت روحانی در رسانهها و خبرگزاریهای وابسته به جریان راست بازنشر میشود. مصداق آن هم جلسه عیدانه اسحاق جهانگیری در فروردین امسال با شورای مرکزی حزب کارگزاران است یا حضور نوبخت؛ سخنگوی دولت، مرتضی بانک؛ سرپرست نهاد ریاست جمهوری و عضو شورای مرکزی حزب، محمود واعظی؛ وزیر ارتباطات و عضو شورای مرکزی حزب و علی جنتی؛ وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و عضو شورای مرکزی حزب در همایش جوانان حزب اعتدال و توسعه در آخرین روز بهمن گذشته که هر بار حتی به حاشیه نشست هیات وزیران هم کشیده شدند.
در مقابل حدس و گمانهای رسانهها اما نوبخت هر بار در پاسخ به تعابیر انتخاباتی که درباره دولتمردان، توضیح مشترکی دارد و آن هم این است که «نمیدانم چه اقدامی موجب شد که چنین بحثی پیش بیاید. ممکن است برخی بخواهند در انتخابات مجلس شرکت کنند اما دولت مشغولتر از این است که به فکر انتخابات مجلس باشد. این موضوع برای نمایندگان، مردم و دولت مهم است اما ما خیلی گرفتاریم و موضوعاتی همچون تامین حقوق، طرحهای عمرانی، افت قیمت نفت وجود دارد و ما گرفتارتر از این هستیم که به انتخابات مجلس فکر کنیم.»
در مقابل سخنان نوبخت، اما چهرههای جناح راست به این تحرکات حساساند و همواره اعلام میکنند که این رفتوآمدها را زیرنظر دارند همچنان که محمدنبی حبیبی، دبیرکل حزب موتلفه در صدر مخالفان اصولگرای دولت هشدار داد که رییسجمهور مراقبت کند و اجازه ندهد دولتمردان از موقعیت خود برای کارهای جناحی و حزبی استفاده کنند. به گفته حبیبی؛ مقامات بالای دولتی باید تلاش کنند که در استفاده از امکانات دولتی برای مقوله انتخابات اصلا مرتکب اشتباه نشوند.
اگرچه دولتمردان ورود به کارزار انتخابات را رد میکنند اما شاید بتوان دلیل سفرهای آنها به استانها را در سخنان اخیر مرتضی بانک سرپرست نهاد ریاست جمهوری یافت که گفت: «فعالان سیاسی هرگز مایوس و ناامید نمیشوند و فعالیتهایشان پایان نمیپذیرد و برای هر مقطع سیاسی برنامه دارند. امروز حزب اعتدال و توسعه در تهران فعال است و لذا تا اردیبهشت سال آینده باید تشکیلات حزب در استانها به صورت شورای استانی، شهرستانی و شورای شهر دنبال شود.»
در کنار اظهارات دولتمردان، کارشناسان و صاحبنظران عرصه سیاست داخلی کشور چون شهربانو امانی، سخنگوی سابق خانه احزاب کشور معتقدند که یکی از گرفتاریهای همه جوامع به خصوص جوامعی که به صورت حزبی اداره نمیشوند، وجود گروههایی با تفکرات افراطی است. بعد از انقلاب و در دولت نهم و دهم دچار این نوع افراطگرایی بودیم و افراط در حاکمیت اجرایی کشور تا حدود زیادی خودنمایی میکرد، یعنی کار کارشناسی و تصمیمگیری براساس تفکر و تدبیر انجام نمیگرفت و برنامهها لحظهای و موردی و طبق گزارشات عمومی عملیاتی میشد.
به گفته امانی؛ زیرپا گذاشتن قوانین و مقررات، رشد مفاسد اقتصادی و دستاویزی به منابع مالی کشور را ناشی از تفکر افراطگرایی دانست و عنوان کرد: با روی کارآمدن دولت تدبیر و امید که اعتدال را مبنای عملکرد خود قرار داده، جایی برای بروز و ظهور تفکران و عناصر افراطی نیست. لذا اصلاح مدیریتی مورد تاکید رییس دولت یازدهم است، زیرا نمیتوان در قالب فعالیتهای اعتدالی با همان شیوههای احساسی و بدون تدبیر قبل عمل کرد و به حل و فصل مسایل پرداخت.
هر چند که تحلیلهای حامیان تحزبگرایی در کشور مانع نمیشود که منتقدان روحانی، دولتمردان را به فعالیتهای انتخاباتی متهم نکنند اما به نظر میرسد که دولتمردان اعتدالی کابینه به دنبال یافتن راهی فراتر از سهمخواهی در انتخابات پیش روی مجلس آینده هستند. با استناد به حرفهای اخیر معاون اجرایی روحانی میتوان گفت که دولتمردان میخواهند با حفظ و افزایش انسجام آرای مردمیشان در انتخابات 92 به سدی مقابل تندروها تبدیل شوند و میدان را برای حضورشان تنگ کنند تا شاید بتوانند قدرت را از دستشان بربایند. حالا اینکه شیوه دولتمردان به تفکیک بخشها، شهرها و مراکز استانها برای ساماندهی بدنه اجتماعی دولت چیست؟ مجهولی است که برای یافتن آن باید منتظر تحرکات بعدی دولتمردان ماند.