یک ویتنام جدید، مطیع سیاست آمریکا، آزاردهنده آتلانتیک . اینها اتهاماتی هستند که در فرانسه حتی قبل از تصمیم پرزیدنت سارکوزی به اعزام 800 سرباز اضافی جهت نیروهای ناتو در افغانستان شنیده می شد. با اعلام تشکیل یک ائتلاف استراتژیک با آمریکا از سوی دولت سارکوزی این هفته، اپوزیسیون دولت خواهان استیضاح دولت شدند. تصمیم سارکوزی برای ارسال کمک های بیشتر برای نیروهای ناتو در افغانستان و تمایل وی به بازگشت به فرماندهی نظامی این اتحادیه به همانگونه که در خارج از حیث نمادین از اهمیت برخوردار است در داخل نیز بحث برانگیز شده است.بعد از هفته ها غور و تفکر، سارکوزی تصمیم خود را به اعزام نیروهای بیشتر در نشست ناتو در بخارست اعلام کرد. فرانسه فعلا 1600 سرباز در افغانستان دارد که اغلب در اطراف پایتخت، کابل ، حضور دارند. پاریس تحت فشار آمریکا، بریتانیا، کانادا و هلند این تصمیم را گرفته است. سارکوزی همچنین در فرانسه برعلاقه مندی خود به بازگشت به فرماندهی ناتو تاکید کرد.واکنش ها نسبت به این تصمیمات سریع بود. سوسیالیست ها نسبت به اعزام نیرو به افغانستان در پارلمان انگلیس و نه در خاک فرانسه واکنش نشان دادند. رهبر مخالفان در این رابطه اعلام کرد این تصمیم نمی تواند کار چندانی برای افغانستان بکند بلکه تنها می تواند باعث رنجش آتلانتیک گرایی شود. حتی اعضای حزب سارکوزی نیز از ترس اینکه این تصمیم تبدیل به مانعی در برابر تعقیب یک سیاست خارجی مستقل بنابر سنت گلیستی شود، چندان تمایلی نسبت به وی ندارند. نظرسنجی ها نیز نشان از مخالفت دارند: 60 درصد مخالف و تنها 15 درصد موافق.تصمیمات سارکوزی از پیشینه طولانی برخوردار است. در جریان مبارزات انتخاباتی، وی تمایل خود را نسبت به آمریکا و نیز اصلا ح روابط دو جانبه تکرار کرد. او آمریکا را بزرگ ترین دموکراسی جهان خواند ( این قبل از آن بود که وی پارلمان انگلیس را مادر تمام دموکراسیهای پارلمانی بخواند.) یک سیاستمدار دست راستی، او را یک نومحافظه کار آمریکایی با پاسپورت فرانسوی خواند.سارکوزی در مقام ریاست جمهوری نیز باز تمایل خود را به بازسازی روابط فرانسه با ناتو اعلام کرد ( فرانسه بزرگ ترین شریک ناتو در سرباز و پول رسانی است)، اما تنها به شرط اینکه آمریکا با نیروی دفاعی اتحادیه اروپایی مخالفت نکند. در نوامبر گذشته، او در واشنگتن قول داد مانع از شکست آمریکا در افغانستان شود و با طرح دیدگاه های خود درباره عراق و همدلی با رژیم صهیونیستی باعث خشنودی آمریکائیان شد. با این حال بسیاری از ناظران نسبت به اینکه این سخنان بتواند نتایج جدیدی در پی داشته باشد، مشکوک اند. سارکوزی اگر چه نسبت به آمریکا و انگلیس اظهار تمایل کرده ولی در باطن یک گلیست است. حتی شیراک نیز قبل از جنگ عراق تلاش بسیاری کرد تا رویکرد جدیدی در مناسبات با آمریکا بوجود آورد. تمامی سالهای اولیه ریاست جمهوری وی در جمهوری پنجم صرف این کار شد. برای سارکوزی اتخاذ این تصمیمات یک ریسک بزرگ است. این تصمیمات فاقد وجاهت مردمی است. هزینه های دفاعی عملیاتهای فرانسه در خارج، در حال افزایش دادن شدید بودجه دولت است و حتی حامیان سارکوزی نیز نگران اند که فرانسه قدرت عمل مستقل خود را از دست بدهد. اگرچه مقامات ادعا می کنند سارکوزی تمایل قلبی به همراهی با آمریکا را ندارد، ولی در هر حال وی نیاز دارد تا مدیریت بیشتری به خرج دهد تا افکار عمومی را با خود همراه کند.